Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

Τα πασχαλινά διηγήματα



Σειρά εκπομπών εσωτερικής παραγωγής της ΕΡΤ για τα εκατό χρόνια από το θάνατο του κορυφαίου Έλληνα πεζογράφου Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (3.1.1911 -- 3.1.2011).
«Μάννα μου, εγώ ΄μαι τ΄ άμοιρο, το σκοτεινό τρυγόνι,όπου το δέρνει ο άνεμος, βροχή που το πληγώνει», είναι οι δύο πρώτοι στίχοι από το νεανικό ποίημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Προς την Μητέρα μου», γραμμένο πίσω από ένα γράμμα του, το 1874. Η τέταρτη στροφή του ίδιου ποιήματος βρίσκεται και στο μυθιστόρημά του «Η Φόνισσα».
Επεισόδιο: 16. Τα πασχαλινά διηγήματα
Eξέχουσα θέση στο Παπαδιαμαντικό έργο, έχουν τα θρησκευτικά του διηγήματα. Διηγήματα, που κατά κύριο λόγο έγραφε, για να δημοσιευθούν τις μέρας των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και του Πάσχα. Τη Δεύτερη μέρα του Πάσχα, το "Σκοτεινό τρυγόνι", αναφέρεται στα Πασχαλινά διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, και η Αικατερίνη Καμηλάκη, Διευθύντρια του Κέντρου Έρευνας της Ελληνικής Λαογραφίας, της Ακαδημίας Αθηνών, μας "ξεναγεί", στον μαγικό του κόσμο. Εικόνες της Σκιάθου, μέσα από τα λαϊκά έθιμα και τα τελετουργικά, όπως αποτυπώθηκαν στο έργο του.


Αποσπάσματα από την "Αγι - Αναστασά", την "Τελευταία Βαπτιστική", και τη "Χήρα Παπαδιά" αποδίδει ο Δημήτρης Θερμός.

Σκηνοθέτης: Μένος Δελιοτζάκης
Έρευνα: Γιάννης Μπασκόζος
Παραγωγή: Τμήμα Δραματοποιημένων Προγραμμάτων ΕΡΤ


Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Andrei Tarkovsky

Όταν το θέλεις και περιμένεις να ενωθείς με τον Θεό, όταν εκβιάζεις τον Θεό, δεν έρχεται. Αλλά έρχεται «εν ημέρα ή ου προσδοκάς και εν ώρα ή ου γινώσκεις». Είναι ένας αγιότατος τρόπος, αλλά δεν μπορείς να τον μάθεις απ’ έξω.


Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Ανάσταση και Εσπερινός της Αγάπης στην Ι.Μ. Βατοπαιδίου, Πάσχα 2016

Εκτεταμένα στιγμιότυπα από τις λαμπρές πασχάλιες Ακολουθίες της Ανάστασης και του Εσπερινού της Αγάπης του φετινού Πάσχα στην Ι.Μ. Μονή Βατοπαιδίου

Νέα σκανδαλώδης πρόκληση: Αιρετίζουσα προπαγάνδα από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Γερμανίας

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Το κείμενο ή φυλλάδιο που ακολουθεί αποσπασματικά είναι συμπαραγωγή της παπικής «επισκοπικής συνόδου» της Γερμανίας και της αντίστοιχης ορθοδόξου και έχει τον τίτλο «Πάσχα η κύρια γιορτή της Εκκλησίας σε Ανατολή και Δύση» "Ostern - Das Hauptfest der Kirche in Ost und West". Όπως βλέπουμε από τον τίτλο για τους συγγραφείς αυτού του κειμένου, παπικούς και «ορθοδόξους» η Εκκλησία είναι ήδη μία (για να μην μας λένε οι εν Ελλάδι επίσκοποι, ότι δεν πάμε για ένωση με τους παπικούς).
Η Ι. Μ. Γερμανίας, αδιαφορώντας τελείως για το πως σκέπτονται οι πιστοί και για το αν είναι σύμφωνοι με τέτοιες ενέργειες, λειτουργεί παπικά και απολυταρχικά προσπαθώντας να επιβάλλει με παπικές μεθόδους την -κατά τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς- παναίρεση του Οικουμενισμού προβάλλοντας για δικαιολογία την αναγκαιότητα τέτοιων κειμένων ως απόδειξη ενσωμάτωσης σε μία κοινωνία και ως σύμβολο ειρήνης.
Στο κείμενο αυτό παρουσιάζεται η σημασία της γιορτής και το λειτουργικό τυπικό του Πάσχα στους παπικούς και στην Ορθόδοξη Εκκλησία παράλληλα, και επιχειρείται μέσω αυτής της παραλληλότητας -κατά πάγια οικουμενιστική τακτική- η ανάδειξη «βαθέων ομοιοτήτων», η υποβάθμιση των τρανταχτών διαφορών, η κατάργηση της διδασκαλίας των Πατέρων ότι δεν υπάρχει σωτηρία έξω από την Μία Εκκλησία, καθώς και η κατάργηση του χαρακτήρα της Ορθοδοξίας ως της Μίας Εκκλησίας.
Το γεγονός, ότι το κείμενο υπάρχει μόνο στα γερμανικά και όχι στα ελληνικά δηλώνει και τον ληστρικό και υπόγειο χαρακτήρα του· διότι γνωρίζουν οι υπαίτιοι τις αντιδράσεις που θα επακολουθούσαν, αν υπήρχε και στην ελληνική μορφή του και γινόταν πιο γνωστό στο ορθόδοξο ποίμνιο. Ακολουθούν σε μετάφραση (λόγω της μετάφρασης θα παραμείνουν όροι, όπως εκκλησία, μυστήρια κλπ., που αναφέρονται στους παπικούς έτσι όπως είναι στο γερμανικό κείμενο χωρίς εισαγωγικά) τα σημαντικότερα και πιο κραυγαλέα αποσπάσματα στη σειρά που είναι στο κείμενο:
«Για να δηλώσουμε τις ομοιότητες της Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας αλλά και για να εξηγήσουμε τις μικρές διαφορές εκδίδουμε τώρα αυτό το φυλλάδιο.....
Το φυλλάδιο αυτό απευθύνεται στις Χριστιανές και στους Χριστιανούς καθώς και σε κάθε ενδιαφερόμενο αναγνώστη...
Το ακόλουθο κείμενο δείχνει την εορτή του Πάσχα (αρχίζοντας από την προπασχαλινή περίοδο νηστείας, τον εορτασμό της Μ. Εβδομάδος μέχρι την Πεντηκοστή) στην παράδοση της Ανατολής και της Δύσης. Παράλληλα θα φανερωθούν δίπλα στις διαφορετικές διαμορφώσεις και λειτουργικές εκφράσεις οι θεμελιώδεις ομοιότητες των δύο παραδόσεων...
Την νηστεία (και στις δύο Εκκλησίες) υπηρετούν ένας απέριτος βίος, η εντατική προσπάθεια αποφυγής εντάσεων, μία γεναιόδωρη ελεημοσύνη, η βαθύτητα της πνευματικής ζωής μέσω της καθαρότητας, της αυτογνωσίας, της προσευχής, της συχνής συμμετοχής στην Θεία Λειτουργία και στην Θεία Κοινωνία καθώς και η αποχή από σωματικές απολαύσεις. Μέσα σε όλες αυτές τις ομοιότητες υπάρχουν διαφορές στην διαμόρφωση, οργάνωση και στο βίωμα των πιστών σε Ανατολή και Δύση που δεν πρέπει να παραβλέπονται....
Η νηστεία στην καθολική εκκλησία αρχίζει την Τετάρτη της στάχτης... Αυτή η Τετάρτη και η μεγάλη Παρασκευή έχουν σαν χαρακτηριστικό τους την αποχή από το κρέας και την αποφυγή χόρτασης. Λαμβάνοντας υπόψη τις παραλλαγμένες συνθήκες ζωής διαμορφώθηκαν και άλλες μορφές νηστείας όπως η αποφυγή μέσων απόλαυσης, αγαπημένων συνθηκών κατανάλωσης, οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν στην εξάρτηση, επίσης η απόφυγη της τηλεόρασης, της οδήγησης (!!!) κτλ...
Την κορύφωση της νύχτας του Πάσχα αποτελεί και στις δύο εκκλησίες το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας… Διότι στην Θεία Ευχαριστία ενώνεται ο Εσταυρωμένος και Αναστάς Κύριος με το σώμα του, δηλ. την Εκκλησία...
Με την Πεντηκοστή αρχίζει το έργο του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία...
Ως καθολικοί και ορθόδοξοι Χριστιανοί είμαστε κοινώς πεπεισμένοι, ότι ο Χριστός είναι πάντα παρών στην Εκκλησία Του και ότι αυτή η παρουσία Του είναι πάντα εμφανής στην Θεία Λειτουργία...
Η εξωτερική ημερολογιακή διαφορά του εορτασμού του Πάσχα δεν αναιρεί την βαθιά συμφωνία στην πίστη μέσω του Πάσχα. Ο Frère Alois, ο ηγούμενος της οικουμενικής κοινότητας του Taizé, τονίζει την ενότητα των Χριστιανών μέσω του Πάσχα με τα ακόλουθα λόγια: Στην πίστη στον Χριστό, ότι είναι παρών, ακόμα και όταν δεν Τον βλέπουμε, ότι μέσω του Αγίου Πνεύματος ενεργεί στον κόσμο και κατοικεί στις καρδιές μας βασίζεται το τόλμημα, στο οποίο μας καλεί το Πάσχα....».
Όπως διαπιστώνουμε το φυλλάδιο μιλάει για μικρές διαφορές και θεμελιώδεις «ομοιότητες» και, με αυτόν τον τρόπο, παρουσιάζει ως πλανεμένους όλους τους Αγίους της Ορθοδόξου Εκκλησίας, οι οποίοι μας απέτρεπαν από οποιαδήποτε επαφή και συνεργασία με τους παπικούς και κάθε έιδους αιρετικούς αυτόματα! Κι όλα αυτά εν γνώσει των «ορθοδόξων ποιμένων και θεολόγων» που συνέβαλαν στην συγγραφή του. Φτάνει μάλιστα στο σημείο -στο απόσπασμά του περί του Ορθοδόξου εορτασμού της Πεντηκοστής, το οποίο δεν μετάφρασα- να αναφέρει ως πηγή ένα απόσπασμα του αγ. Γρηγορίου του Παλαμά (Apg 2,3) στο οποίο ο άγιος λέει ότι το Άγιο Πνεύμα εξασφαλίζει την ενότητα των Αποστόλων, μεταξύ των μελών της Εκκλησίας και φυσικά εννοείται και την διάσταση μετά των αιρετικών. Πρόκειται δηλαδή για ένα φιλοπαπικό, οικουμενιστικό, αντιορθόδοξο κείμενο που αναφέρει ως πηγή και απόδειξη των λεγόμενών του, ακόμα και όταν μιλάει για την Ορθόδοξη πλευρά, τον Άγιο αυτόν που κυνηγήθηκε από τους λατινόφρονες, που κατεδίκασε κάθε παπική κακοδοξία, που απέδειξε και υπεράσπισε την ορθόδοξη Εκκλησία ως την Μία Εκκλησία.
Πιστεύουν αλήθεια αυτοί οι «ορθόδοξοι ποιμένες και θεολόγοι», ότι ο άγιος, ο οποίος φυλακίσθηκε γιατί αρνήθηκε να συμφωνήσει με τον λατινόφρονα πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη Καλέκα θα ήταν σύμφωνος με τέτοιες πρακτικές και δεν μπαίνουν από έπαρση ούτε καν στον κόπο να σκεφτούν, αν το φυλλάδιο αυτό είναι συμβατό με την ολική διδασκαλία του αγίου;
Καρδινάλιος "ἁγιάζει" τὸν Μητροπολίτη Γερμανίας Αὐγουστῖνο!
        Τέτοιοι "ἁγιασμοὶ" και "ἀναβαπτισμοὶ" ἀπὸ ἑτεροδόξους μέσα
σε Ὀρθόδοξες  Ἐκκλησίες συμβαίνουν στὴν Γερμανία!
Το φυλλάδιο αυτό ονομάζει και εξισώνει Ορθόδοξους και παπικούς ως Χριστιανούς. Ονομάζει δε ως κοινά και αυτομάτως αναγνωρισμένα στους Παπικούς χαρακτηριστικά την προσευχή, την καθαρότητα την πνευματική ζωή, την αυτογνωσία (τώρα πως έχει αυτογνωσία ένας αλάθητος πάπας που ζητάει πρωτεία, είναι ακατανόητο), την Θεία Λειτουργία και την Θεία Κοινωνία. Τις διαφορές που πονηρώς τις ονομάζει μη παραβλεπτέες τις περιορίζει μόνο στον οργανωτικό, διαμορφωτικό και βιωματικό τομέα. Καμία αναφορά για δόγμα, καμία αναφορά αν υπάρχουν Ιερά Μυστήρια και πνευματικότητα έξω από την Εκκλησία, καμία υπεράσπιση της Ορθοδοξίας ως της μίας  Αλήθειας.
Το φυλλάδιο αναφέρει στο απόσπασμα περί της νηστείας των Λατίνων ως "θεάρεστες" μεθόδους νηστείας εκτός από την αποφυγή κρεατοφαγίας και άλλες όπως την αποφυγή γλυκισμάτων, τηλεόρασης, οδήγησης κλπ. και αυτό σε παραλληλότητα με την ορθόδοξη νηστεία. Και αυτό το αποδέχθηκαν οι «ορθόδοξοι ποιμένες και θεολόγοι». Γιατί αν δεν είναι κατά την γνώμη τους θεάρεστες, πώς δεν τις καταδικάζουν ως μη ορθόδοξες και πώς δέχονται την μέσω της παράλληλης παρουσίασης εξομοίωσή τους με την από τους Ιερούς Κανόνες θεσπισμένη νηστεία; Μήπως γιατί τέτοιες μεθόδους έχουν σκοπό να μας περάσουν, όταν μιλούν για επανεξέταση του θέματος της νηστείας στην σύνοδο της Κρήτης, που πρόκειται να γίνει;
Το φυλλάδιο αναφέρει το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ως κοινό και ενεργό σε Ορθοδοξία και παπισμό αποκρύπτοντας το γεγονός, όχι μόνο ότι οι παπικοί, ως σχισματικοί και αιρετικοί εκτός της Εκκλησίας δεν έχουν μυστήρια, αλλά και το ότι οι πιστοί τους δεν λαμβάνουν αίμα (μόνο οι ιερείς τους έχουν αυτό το δικαίωμα) αλλά μόνο σώμα και αυτό από άζυμο άρτο. Άρα λοιπόν εδώ έχουμε γυμνή τη κεφαλή την αιρετική αποδοχή υπάρξεως και ενεργείας του Μυστηρίου της Θείας κοινωνίας στους παπικούς.
«Οι ορθόδοξοι ποιμένες και θεολόγοι» που συνέγραψαν αυτό το φυλλάδιο αποδέχονται την ύπαρξη του Χριστού και του Αγίου Πνεύματος στην αίρεση του παπισμού και ομολογούν την ενότητα τους με αυτούς. Χρησιμοποιούν και αποδέχονται δε ως κήρυκα του Χριστού και ως παράδειγμα και προς μίμηση τον Frère Alois, τον ηγούμενο της οικουμενιστικής κοινότητας του Taizé, μίας κοινότητας που αντιτίθεται σε κάθε ορθόδοξο κανόνα μοναχισμού καθώς και σε ολόκληρη την ορθόδοξη διδασκαλία.
Το φυλλάδιο αυτό δεν απαντά και σε ένα καυτό ερώτημα: Η ουνία ως πιστό και γνήσιο τέκνο του παπισμού είναι και αυτή εκκλησία; Και αν ναι, σε ποια παράδοση ανήκει, στην Ανατολή, στην Δύση ή και στις δύο; Αν όχι τότε πώς είναι ο παπισμός που την γέννησε εκκλησία; Ποσώς ενδιαφέρει τους «ορθόδοξους ποιμένες και θεολόγους» πως εγκληματεί αυτήν την στιγμή η ουνία στην Ουκρανία και σε άλλα ορθόδοξα μέρη.
Συνοπτικά λοιπόν κατά τον φυλλάδιο αυτό, μεταξύ Ορθοδοξίας και παπισμού υπάρχουν μικρές διαφορές και θεμελιώδεις ομοιότητες, ο παπισμός είναι εκκλησία, έχει ενεργά μυστήρια, είναι θεάρεστος, είναι φορέας του Αγίου Πνεύματος, έχει ιερωσύνη. Άρα λοιπόν, τι μας εμποδίζει να γίνουμε από ορθόδοξοι παπικοί; Τι θα πουν σε μία τέτοια ερώτηση ενός πιστού «οι ορθόδοξοι ποιμένες και θεολόγοι» συγγραφείς αυτού του κειμένου; Μάλλον «και δεν γίνεσαι;».
Καλώ και παρακαλώ, ως σκανδαλιζόμενο και πνευματικά και ψυχικά πληγωμένο μέλος της Εκκλησίας του Χριστού, τους ποιμενάρχες εν Ελλάδι να πάρουν θέση σε αυτές τις αντιορθόδοξες και αιρετικές πρακτικές. Πρέπει επιτέλους να σταματήσει αυτός ο στρουθοκαμηλισμός των ταγών της Εκκλησίας. Γιατί αν συνεχίσουν να αδιαφορούν και να σιωπούν, είναι σαν να τις δέχονται και αναδεικνύονται αυτόματα και οι ίδιοι αιρετικοί. Αν τις αποκηρύξουν πρέπει να προστατεύσουν το ορθόδοξο ποίμνιο της Γερμανίας, όπως και άλλων περιοχών που κυκλοφορούν τέτοια αντιορθόδοξα από ορθόδοξους ιερείς φυλλάδια. Κι ας μην προφασίζονται ότι οι πιστοί στην Γερμανία βρίσκονται υπό άλλην εκκλησιαστική δικαιοδοσία. Όταν κινδυνεύει και αλλοιώνεται η Πίστη, πρέπει να κάνουν ό,τι και οι Άγιοί μας (Μ. Βασίλειος, Μ. Αθανάσιος, άγιος Μάξιμος κ.ά.), οι οποίοι με Επιστολές και με την προσωπική τους παρουσία, επισήμαιναν τις παρεκκλίσεις από την Πίστη και παρακαλούσαν την επιστροφή στην ορθή Πίστη.
Όσο αμαρτωλοί ή ασήμαντοι και να είμαστε, παραμένουμε πρόβατα της ποίμνης του Θεού. Και για εμάς ήρθε ο Χριστός στην γη, και για εμάς αναστήθηκε και για εμάς κάλεσε τους ποιμενάρχες στην Εκκλησία, να μας προφυλάξουν από τους προβατόσχημους λύκους. Γιατί και για εμάς θα δώσουν λόγο στο φοβερό βήμα του Θεού.
Πείτε επιτέλους· είστε υπέρ ή κατά τέτοιων φυλλαδίων και εφαρμόστε τα από τους ιερούς κανόνες αναδεδειγμένα μέτρα για την προφύλαξη της Εκκλησίας του Χριστού, η οποία ούτε σε εμάς, ούτε σε εσάς ανήκει, ώστε να την διαχειριζόμαστε κατά το δοκούν. Ανήκει στον Θεάνθρωπο Χριστό, ο οποίος μέσω των Γραφών και των Πατέρων μας έδωσε Ιερούς Κανόνες προστασίας και λειτουργίας Της. Οι λαϊκοί πρέπει ορθά να υπακούουν στους Κανόνες της Εκκλησίας. Οι ιερείς και αρχιερείς δεν πρέπει;
Με πόνο ψυχής
Αδαμάντιος Τσακίρογλου
 Πηγή

Ο άνθρωπος ζει με την προσευχή.


Αγία Ματρώνα της Μόσχας Η μνήμη της τιμάται στις 2 Μαΐου

Τα βάσανα της Ελληνίδας δασκάλας στον Εχίνο!

Οι τουρκόψυχοι της περιοχής έπεσαν να τη «φάνε» μετά το σχόλιο της κατά του υπουργού Παιδείας Ν. Φίλη για αδιαφορία

Σάλος έχει ξεσπάσει τις τελευταίες μέρες μετά το σχόλιο σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης της δασκάλας στο Πομακοχώρι του Εχίνου Δάφνης Σταυράκη. Η εκπαιδευτικός έκανε λόγο για αδιαφορία του Φίλη και του υπουργείου Παιδείας όσον αφορά τα «παιχνίδια» της Τουρκίας στη Θράκη, τοποθέτηση η οποία φυσικά αποτέλεσε «βούτυρο στο ψωμί» όλων των τουρκόφιλων κύκλων που δρουν στην ακριτική Ελλάδα.

Η δασκάλα, η οποία εργάζεται στο μειονοτικό σχολείο του Εχίνου, έγραψε στο facebook ένα σχόλιο αναφορικά με το πρόσφατο θέμα της (μη) χρήσης της ελληνικής γλώσσας σε μειονοτικά σχολεία, υπερασπιζόμενη την αρχική οδηγία των προϊσταμένων της και προσθέτοντας ότι «η Τουρκία κάνει το παιχνίδι της σε καθημερινή βάση. Το θέμα είναι η Ελλάδα τι κάνει; Και επιτέλους όποιος δεν αγαπάει την Ελλάδα μπορεί να βγάλει διαβατήριο για την υπέροχη Τουρκία που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και να μείνει εκεί».

Από την πρώτη στιγμή το Τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής αντέδρασε έντονα, όπως, εξάλλου, και με την οδηγία του περιφερειακού διευθυντή Εκπαίδευσης Ανατ. Μακεδονίας - Θράκης Παναγιώτη Κεραμάρη, όπου είχε ζητηθεί «οι ανακοινώσεις στους μαθητές των σχολείων να εκφωνούνται στην επίσημη γλώσσα του κράτους».
Ο πρόεδρος του Συλλόγου Κηδεμόνων του σχολείου Ιλτέρ Μέτσο και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Χουσεΐν Ζεϊμπέκ, ο οποίος δεν έχει κρύψει τα φιλοτουρκικά αισθήματά του, συναντήθηκαν με τον διευθυντή του σχολείου προκειμένου να εκφράσουν την «ανησυχία τους για την ανάρτηση της δασκάλας και να ζητήσουν σεβασμό στις ευαισθησίες της μειονοτικής κοινωνίας»... Να σημειωθεί, πάντως, ότι τελικά η κυρία Σταυράκη απέσυρε το σχόλιό της από το διαδίκτυο, μετά τον σάλο που δημιουργήθηκε.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε η κομματική οργάνωση Ξάνθης του κόμματος των ΑΝ.ΕΛ., στήριξε τη δασκάλα. «Παρακολουθούμε μια πολύ κακή σκηνοθεσία αποδόμησης προσωπικότητας μιας δασκάλας. Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες θυμίζουμε ότι το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης αναγνωρίζεται παγκοσμίως. Καταδικάζουμε απερίφραστα τη μεθοδευμένη στοχοποίησή της και στεκόμαστε δίπλα στη Δάφνη Σταυράκη και απέναντι σε όσους παραβιάζουν εκ του πονηρού ανθρώπινα δικαιώματα χρησιμοποιώντας για ακόμη μία φορά τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας» αναφέρει χαρακτηριστικά η ανακοίνωση.
Πάντως, εντύπωση έχει προκαλέσει το γεγονός ότι, παρότι η δασκάλα αποτελεί εδώ και πολλά χρόνια στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας και εκλεγμένη σύμβουλος με τον συνδυασμό του νυν δημάρχου Ξάνθης Χ. Δημαρχόπουλου, το κόμμα τήρησε σιγήν ιχθύος... 

ΡΕΠΟΡΤΑΖ
Αριστείδης Μάτιος

Οικουμενιστές και ...αντι-Οικουμενιστές Μητροπολίτες συναντώνται στο Αίγιο!!!

Τιμά την πολιούχο του Παναγία Τρυπητή ο Δήμος Αιγιαλείας αύριο

Η Παρασκευή του Πάσχα είναι η πιο ξεχωριστή μέρα του χρόνου για τους απανταχού Αιγιώτες. Γιορτάζει η Παναγία Τρυπητή, η πολιούχος της πόλης και του Δήμου Αιγιαλείας και ήδη από την Τετάρτη αναμένεται μεγάλο κύμα προσκυνητών από όλη την Ελλάδα, που συρρέουν για να τιμήσουν τη χάρη Της, να Την ευχαριστήσουν, να ζητήσουν τις πρεσβείες Της για να βρει αίσιο τέλος ό,τι μπορεί να βασανίζει τον καθένα...
Την κυριώνυμο ημέρα, Παρασκευή 6η Μαΐου και ώρα 8.00' πρωϊνή θα τελεσθή Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στην οποία θα χοροστατήσουν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. ΙΕΡΟΘΕΟΣ, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ και ο οικείος Μητροπολίτης κ. ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ. Την 10.45' π.μ. της ιδίας ημέρας, θα ξεκινήσει από το Ιερό Προσκύνημα η λιτάνευση της Θαυματουργού Εικόνος της Θεοτόκου στην καθιερωμένη διαδρομή μέχρι την πλατεία Αγίας Λαύρας. 
Γράφτηκε από την Πέπη Σπηλιωτοπούλου



Και δια την  αλήθειαν του λόγου
Πηγή

Νάτος νάτος ο προθυπουργός φωνάζουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη,λές και δεν είχαμε ήδη δεκάδες λόγους να μεταναστεύσουμε...

Κούρδος βουλευτής: Η Τουρκία είναι η κλεμμένη γη των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Κούρδων!

Ferhat%2BEncu
Ο Κούρδος βουλευτής του κουρδικού κόμματος της Τουρκίας, Ferhat Encu έκανε απίστευτη ομιλία προχθές και δέχθηκε λεκτική επίθεση από Τούρκους βουλευτές στο εσωτερικό του κοινοβουλίου.
Του φώναζαν ότι θα πυροβοληθεί!




Ο Encu ανέφερε το γεγονός ότι ο τουρκικός στρατός διαπράττει γενοκτονία κατά του κουρδικού πληθυσμού και αυτό που σήμερα ονομάζεται "Τουρκία" είναι η κλεμμένη γη των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Κούρδων!

«Εμείς οι Κούρδοι ζούμε στο Κουρδιστάν, και όταν ζούσαμε σε αυτή τη γη, εσείς οι Τούρκοι ήσασταν στη Μογγολία, στα χωράφια και στα άλογά σας.


Αυτή είναι η γη μας και εμείς θα μείνουμε εδώ.


Η σύγχρονη Τουρκία είναι μικρότερη των 100 ετών, ενώ το Κουρδιστάν είναι πάνω από 5000 ετών και υπάρχουν δεκάδες αρχαία ελληνικά κείμενα που αναφέρουν το όνομα των Κούρδων και του Κουρδιστάν, ενώ το όνομα των Τούρκων εμφανίστηκε μόνο στο βιβλίο της ιστορίας λιγότερο από 1000 χρόνια πριν".


Δείτε το απίστευτο βίντεο:
πηγή

Ο «πολιτισμός» των Μογγόλων Τούρκων!

Η εκκλησία των Αγίων Τιμοθέου και Μαύρας, στη Κάτω Δερύνεια. Κινηματογράφηση και αφήγηση Chris Caralampous

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2016

Ἡ ὄντως Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας



Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου 
Ὅσο προχωροῦµε πρός τήν σύγκληση τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τόσο καί γράφονται διάφορα κείµενα, αὐξάνεται τό ἐνδιαφέρον τῶν Χριστιανῶν γιά τά ὅσα πρόκειται νά γίνουν σέ αὐτήν καί κυρίως γιά ὅσα θά ἀποφασισθοῦν.
Προσπαθῶ νά δῶ τά θέµατα αὐτά µέ ψυχραιµία, νηφαλιότητα καί κυρίως µέσα ἀπό τήν καθολική πείρα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἤδη ἔχω συντάξει καί δηµοσιοποιήσει διάφορα κείµενα καί πρόκειται νά διατυπώσω τίς ἀπόψεις µου προφορικῶς καί γραπτῶς, κατά τήν Συνεδρίαση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία πρόκειται νά συνέλθη κατά τόν Μάϊο γιά νά λάβη σαφεῖς ἀποφάσεις ὡς πρός τήν στάση πού θά τηρήση ἡ Ἐκκλησία µας στήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο, πού θά συνέλθη στήν Κρήτη τόν Ἰούνιο.
Ἐµεῖς, οἱ Ἐπίσκοποι, ὅπως καί οἱ Κληρικοί παντός βαθµοῦ, µοναχοί, θεολόγοι καί γενικά Χριστιανοί, µποροῦµε καί πρέπει νά καταθέτουµε τίς σκέψεις µας στά Συνοδικά ὄργανα τῆς Ἐκκλησίας καί νά ἐνηµερώνουµε τούς Χριστιανούς. 
∆υστυχῶς ὅλη αὐτή ἡ συζήτηση γίνεται καθυστερηµένα, γιατί ἔπρεπε νά γίνη πρίν ὑπογραφοῦν τά κείµενα αὐτά κατά τήν Σύνοδο τῶν Προκαθηµένων στό Σαµπεζύ τῆς Γενεύης τόν παρελθόντα Ἰανουάριο. Εὐθύνονται δέ ὅλοι ἐκεῖνοι πού κρατοῦσαν τά κείµενα αὐτά «ὑπό τό µόδιον» καί δέν δίνονταν στήν δηµοσιότητα γιά εὐρύτερη συζήτηση οὔτε κἄν στούς Μητροπολίτες τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας µας γιά νά λάβουν γνώση. 
Αὐτή εἶναι µιά λυπηρά ἱστορία πού δέν περιποιεῖ τιµή σέ ἐκείνους πού τήν σχεδίασαν ἤ τήν ἐφάρµοσαν. 
Ἐπιφυλασσόµενος νά ἐκφράσω τίς ἀπόψεις µου κατά τήν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, θά καταγράψω ἐδῶ µερικά σηµεῖα πού µποροῦν νά ὠφελήσουν ὅσους ἔχουν καλή διάθεση.   

1. Ἡ βάση τοῦ ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικοῦ πολιτεύµατος εἶναι συνοδική, πού σηµαίνει γίνεται συζήτηση, ἀνταλλάσσονται ἀπόψεις καί ἐξάγονται τά συµπεράσµατα. «Ἔδοξε γὰρ τῷ Ἁγίῳ Πνεύµατι καὶ ἡµῖν», ὅπως ἀπεφάνθη ἡ Ἀποστολική Σύνοδος στά Ἱεροσόλυµα, κατά τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων (Πράξ. ιε΄,  28).
Τό συνοδικό, ὅµως, πολίτευµα δέν λειτουργεῖ οὔτε ἐκφράζεται µόνον µεταξύ τοῦ Σώµατος τῶν Ἐπισκόπων, ἀλλά καί σέ ὅλα τά ἄλλα ἐπίπεδα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, καί γενικά στίς συζητήσεις µεταξύ Κληρικῶν, µοναχῶν καί λαϊκῶν, ὅσων τελικά τό ἐπιθυµοῦν. Ἔτσι, ἀποφεύγεται ἡ Κληρικοκρατία καί ἡ λαϊκοκρατία. Τό ἐκκλησιαστικό πολίτευµα σέ ὅλα τά ἐπίπεδα λειτουργίας του εἶναι συνοδικῶς ἱεραρχικό καί ἱεραρχικῶς συνοδικό. 
Ἑποµένως, δέν πρέπει νά ἐνοχλοῦν οἱ ἀπόψεις-θέσεις πού διατυπώνονται ἀπό Κληρικούς, µοναχούς, θεολόγους, λαϊκούς, ὡσάν αὐτές οἱ ἀπόψεις νά κλονίζουν τόν Συνοδικό θεσµό. Μιά τέτοια ἄποψη εἶναι ἐκτροπή ἀπό τό ἐκκλησιαστικό φρόνηµα, ἐκφράζει δέ παπική ἀντίληψη. 
Στό σηµεῖο αὐτό θά παρατεθῆ ἕνα χαρακτηριστικό κείµενο τοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκι: 
«Ἡ Ἐκκλησία εἶναι µιά συνέλευσις, πού οὐδέποτε διακόπτεται. Μέ ἄλλους λόγους, ἡ ὑπερτάτη αὐθεντία –καί ἡ ἱκανότης πρός διάκρισιν τῆς ἀληθείας εἰς τήν πίστιν– εἶναι ἐµπιστευµένη εἰς τήν Ἐκκλησίαν, πού εἶναι πράγµατι "Θεῖος θεσµός" κατά τήν ὀρθήν καί στενήν ἔννοιαν τῆς λέξεως, ἐνῶ οὐδεµία Σύνοδος ἤ "Συνοδικός θεσµός" εἶναι de jure Divino, παρά µόνον ὅταν ἀποτελῆ ἀληθῆ εἰκόνα ἤ φανέρωσιν τῆς ἰδίας τῆς Ἐκκλησίας. Εἰς τό σηµεῖον αὐτό φαινόµεθα νά ἔχωµεν ἐµπλακῆ εἰς φαῦλον κύκλον. Ἴσως αὐτό εἶναι ἀληθές, ἐάν ἐπιµένωµεν δι' ἐπισήµους ἐγγυήσεις εἰς τά δογµατικά ζητήµατα. Ἀλλά προφανῶς τοιαῦται "ἐγγυήσεις" δέν ὑφίστανται οὔτε εἶναι δυνατόν νά προσαχθοῦν καί µάλιστα προκαταβολικῶς. Ὡρισµέναι "Σύνοδοι" εἰς τήν πραγµατικότητα ὑπῆρξαν ἀποτυχίαι, τίποτε περισσότερον ἀπό conciliabula, πού βεβαίως διέπραξαν λάθη. ∆ι' αὐτόν δέ τόν λόγον µεταγενεστέρως ἀπεκηρύχθησαν. Πολύ διδακτική ἐπί τοῦ προκειµένου εἶναι ἡ περίπτωσις τῶν Συνόδων τοῦ τετάρτου αἰῶνος. Αἱ ἀποφάσεις τῶν Συνόδων ἐγένοντο δεκταί ἤ ἀπερρίπτοντο ἀπό τάς Ἐκκλησίας ὄχι διά λόγους τυπικούς ἤ "κανονικούς", ἡ δέ ἐτυµηγορία τῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξεν ἄκρως ἐκλεκτική. Ἡ Σύνοδος δέν εὑρίσκεται ὑπεράνω τῆς Ἐκκλησίας, αὐτή ἦταν ἡ ἄποψις τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας». 

2. Ἡ Πεντηκοστή εἶναι τό κέντρο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί αὐτή δέν εἶναι µία ἑορτή πού πανηγυρίζεται ἐξωτερικά, ἀλλά ἡ µετοχή στήν θέωση, κατά διαφόρους βαθµούς. Τό ὅτι ἐπελέγη ἡ Πεντηκοστή γιά τήν σύγκληση τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι σηµαντικό, γιατί δείχνει ὅτι οἱ Προκαθήµενοι πιστεύουν ὅτι πρέπει ἡ Σύνοδος αὐτή νά ἐκφράζει τήν ζωή τῆς Πεντηκοστῆς. 
Αὐτό σηµαίνει ὅτι ὅσοι θά συµµετάσχουν στίς συνεδριάσεις τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου πρέπει νά ἔχουν ἀποστολικό καί πατερικό φρόνηµα καί ζωή, νά µετέχουν, κατά διαφόρους βαθµούς, στήν µέθεξη τῆς καθαρτικῆς, φωτιστικῆς καί θεοπτικῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, νά προσεύχωνται –ὅσο καί ἄν ἀκούγεται αὐτό παράξενα– νά διακατέχωνται ἀπό τήν συνείδηση πού διαπότιζε τούς ἁγίους Πατέρας στίς Οἰκουµενικές καί Μεγάλες Συνόδους τῆς Ἐκκλησίας. 
Τά κείµενα πού θά ψηφισθοῦν πρέπει νά εἶναι κείµενα προσευχῆς καί ὄχι κείµενα κοσµικῶν συµβιβασµῶν καί σκοπιµοτήτων· πρέπει νά εἶναι κείµενα πού θά συντονίζωνται στήν ὅλη παράδοση τῶν Ἁγίων Πατέρων, νά ἔχουν ὀργανική σχέση µέ τίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουµενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων καί γενικά τῆς Ἐκκλησίας. Γιατί, ἄν δέν ὑπάρχη ἡ προσωπική πνευµατική ἐµπειρία, τοὐλάχιστον νά ὑπάρχη ἡ σαφής συνείδηση πού ἐκφράζει ἡ φράση «ἑπόµενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι», ὅπως γράφεται στά Πρακτικά τῶν Οἰκουµενικῶν Συνόδων. 
Τελικά, οἱ Σύνοδοι βασίζονται στούς µεγάλους Πατέρες πού παρευρέθηκαν σέ αὐτές, καί ἑορτάζουν οἱ ἅγιοι Πατέρες πού συνεκρότησαν τίς Οἰκουµενικές Συνόδους. 
Μιά πρόχειρη ἀνάγνωση τῶν Πρακτικῶν τῶν Οἰκουµενικῶν Συνόδων θά ἀποδείξη ὅτι ἡ βάση καί ἡ ὑποδοµή τῶν ἀποφάσεών τους εἶναι ἡ διδασκαλία τῶν ἐµπειρικῶν Πατέρων, µέ τήν ὀρθόδοξη ἔννοια τῆς λέξεως. 
Γιά παράδειγµα, στόν «ὅρο πίστεως» τῆς ∆΄  Οἰκουµενικῆς Συνόδου γράφεται: «...τήν δέ ἀπλανῆ τῶν Πατέρων ἀνανεωσάµενοι πίστιν...». Ἐπίσης, στά Πρακτικά τῆς Συνόδου αὐτῆς συναντᾶµε τήν φράση: «πανταχοῦ τοῖς τῶν ἁγίων Πατέρων ὅροις ἑπόµενοι». Καί στόν «ὅρο πίστεως» τῆς ΣΤ΄   Οἰκουµενικῆς Συνόδου γράφεται ὅτι ἡ Σύνοδος ἀκολουθεῖ «τῇ τῶν ἁγίων καί ἐγκρίτων Πατέρων ἀπλανῶς εὐθείᾳ τρίβῳ...». 
Ὑπάρχουν καί πολλά ἄλλα παραδείγµατα ἀπό τά Πρακτικά τῶν Οἰκουµενικῶν Συνόδων, ἀπό τά ὁποῖα συνάγεται ὅτι ἡ διδασκαλία τῶν θεοφόρων Πατέρων προηγεῖται καί ἀκολουθοῦν οἱ ἀποφάσεις τῶν Συνόδων.

 Ὅσοι ἔχουν τήν ἄποψη ὅτι ἡ Σύνοδος ὁµοιάζει µέ ἕνα ἐπιστηµονικό Συνέδριο ἀκαδηµαϊκῶν θεολόγων σφάλλουν.
Ἄλλωστε, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἔδειξαν ὅτι ἡ ὀρθόδοξη θεολογία εἶναι ἐµπειρία, ὅπως φαίνεται στίς Συνόδους τοῦ 14ου αἰῶνος, πού πρωτοστατοῦσε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαµᾶς. 
Ἐλπίζω δέ ὅτι ἔστω καί τήν τελευταία στιγµή θά διατυπωθῆ γραπτῶς στά κείµενα πού θά ἐκδοθοῦν ὅτι ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος εἶναι συνέχεια τῶν µεγάλων ἡσυχαστικῶν Συνόδων τοῦ 14ου αἰῶνος, κυρίως τοῦ ἔτους 1351, πού ἔδειξαν ὅτι ἡ πραγµατική µεθοδολογία τῶν δογµάτων στίς Οἰκουµενικές καί Τοπικές Συνόδους εἶναι ἡ νηπτική παράδοση καί ζωή. Ἄν δέν γίνει αὐτό, τότε θά ἀποδειχθῆ περίτρανα ὅτι ἐπιλέγεται ἡ «ἰδεολογοποίηση» τήν ὁποίαν µερικοί ἐπιθυµοῦν νά ἀποφύγουν.  
3. Παρατηρώντας τήν σύγχρονη ἐκκλησιαστική κατάσταση διαπιστώνουµε ὅτι κινεῖται µέσα στίς «γεωπολιτικές στρατηγικές», σέ ἐθνικιστικές σκοπιµότητες, στήν «ψυχρή πολεµική» µεταξύ Ἀνατολῆς καί ∆ύσεως. Ὄντως ὑφίσταται µιά τέτοια πραγµατικότητα, ἀφοῦ ἡ θεολογία, δυστυχῶς, ἀπό ἀδιάκριτους καί ἀθεολόγητους Κληρικούς ἐµπλέκεται µέ τήν πολιτική καί τήν διπλωµατία. Αὐτό τό ἐπεσήµανα καί σέ ἄλλο κείµενό µου, χρησιµοποιώντας καί ἐνδεικτικό παράδειγµα.
Γιά νά ἀποφευχθῆ αὐτή ἡ ἐκκοσµικευµένη τακτική, θά πρέπει ὅσοι συµµετάσχουν στήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας νά στηριχθοῦν πάνω στήν θεολογία τῆς Ἐκκλησίας, νά ἔχουν καθαρό ἐκκλησιαστικό φρόνηµα. Μόνον µέ τήν ὀρθόδοξη θεολογία µποροῦµε νά ἀποµακρυνθοῦµε ἀπό τέτοιες κοσµικές νοοτροπίες. ∆έν ἐπαρκοῦν τά σκληρά λόγια καί οἱ ἐπιθετικές ἐπισηµάνσεις γιά νά ἀποφευχθῆ αὐτός ὁ ὑπαρκτός κίνδυνος. 
Τελικά, εὐθύνονται ὅσοι, µέ τήν κοσµική νοοτροπία τους εἰσάγουν ἤ ἐπιτρέπουν νά εἰσάγεται µέσα στήν Ἐκκλησία ἡ «γεωπολιτική στρατηγική», νά συνδέεται, δηλαδή, ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας µέ πολιτικές καί ἐθνικιστικές σκοπιµότητες. Πρόκειται γιά κατάπτωση. 
4. Ἡ ἀλήθεια ἐπικρατεῖ µέ τήν µέθεξη καί τήν µαρτυρία τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, µέ ἐµπνευσµένο λόγο καί θεοειδῆ ἀγάπη, µέ νηφαλιότητα κάι ψυχραιµία, µέ εἰρηνικό καί θεοφιλῆ τρόπο. 
Ἀντίθετα, τά ἐπιθετικά συνθήµατα, οἱ καλοστηµένες «ταµπέλες», ὁ «ξύλινος θεολογικός λόγος», τά δηλητηριώδη ὑπονοούµενα, ὁ στιγµατισµός ἐγωϊστικῶν καταστάσεων µέ «παπική» νοοτροπία, ἡ ὑποτίµηση ἄλλων

ἀδελφῶν, ἡ καταπολέµηση τοῦ συντηρητισµοῦ µέ ἕναν ἄλλον συντηρητισµό καί φιλελευθερισµό καί πολλά ἄλλα δέν συνιστοῦν ἔκφραση καί συνείδηση ἀληθείας, ἀλλά µᾶλλον ἐκδήλωση πανικοῦ! 
Γενικά, ἡ ἀλήθεια γιά νά ἐπικρατήση χρειάζεται τήν πνοή τοῦ Παρακλήτου, τήν ἀτµόσφαιρα τῆς Πεντηκοστῆς, τό εἰρηναῖο πνεῦµα, τήν ἀποµάκρυνση τῆς πυορροοῦσας πληγῆς τῶν παθῶν. Ἡ ὑποστήριξη τῆς ἀληθείας µέ πάθη, µέ ὑπερηφάνεια καί ἐπιθετικότητα, µέ φανατισµούς καί µισαλλοδοξίες, τήν ἀποδυναµώνει ὁλοκληρωτικά. 
Ἐµπαθεῖς Κληρικοί πού δέν ἀπαντοῦν σέ θεολογικές προκλήσεις µέ θεολογικά ἐπιχειρήµατα, ἀλλά µέ ἐπιθετικά «ἰδεολογικά σχήµατα» δέν προσφέρουν ἀπολύτως τίποτε στόν θεολογικό καί ἐκκλησιαστικό διάλογο, τόν ὁποῖον δῆθεν ἐπιδιώκουν καί ὑποστηρίζουν. 
Εἶναι γνωστός ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Μαξίµου τοῦ Ὁµολογητοῦ «δαιµόνων θεολογία προδήλως ἡ τῶν ἐπ’ αὐτῇ διά φιλοδοξίαν µέγα φυσώντων δίχα πράξεως γνῶσις», καθώς ἐπίσης εἶναι γνωστός ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου γιά «τήν νῦν γλωσσαλγίαν καί τούς αὐθηµερινούς σοφούς καί τούς χειροτονητούς (αὐτοδίδακτους-αὐτοχειροτόνητους) θεολόγους».  
5. Εὐχόµαστε πραγµατικά, ὅσοι ἀγαποῦµε τήν Ἐκκλησία, ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, πού θά συνέλθη τήν περίοδο τῆς Πεντηκοστῆς, νά ἀρθῆ στό ὕψος τῶν περιστάσεων. Τά κείµενα τά ὁποῖα τελικά θά καταρτίση καί κυρίως τό µήνυµα πού θά ἐκπέµψη, πρέπει νά εἶναι καθαρά, χωρίς ὑπονοούµενα καί ὑποσηµειώσεις, αὐθεντικά, ἀληθινά, ὅπως τό Ἅγιον Πνεῦµα εἶναι «πνεῦµα ἀληθείας». Αὐτό σηµαίνει ὅτι πρέπει νά ἀναδύεται ἀπό αὐτά τά κείµενα ἡ εὐωδία τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας, ἡ συνείδηση τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἡ προσευχή τῶν Ἐπισκόπων, ἀλλά καί τῶν ἐρηµιτῶν καί τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ, µέ ἄλλα λόγια νά εἶναι κείµενα προσευχῆς καί ὀρθοδόξου θεολογίας. 
Βέβαια, ὅλοι µας στόν καθηµερινό λόγο πίπτουµε σέ θεολογικά λάθη ἤ ἀβλεψίες ἤ ἀκόµη δεχόµαστε ἀθελήτως ἐπιρροές ἀλλότριες, ἀλλά τά Συνοδικά κείµενα πρέπει νά εἶναι καθαρά. Ἡ Ἐκκλησία ὅταν ἀποφασίζη Συνοδικῶς δέν φιλοσοφεῖ, δέν φλυαρεῖ, δέν ἐπιτίθεται, δέν διακρίνεται ἀπό βερµπαλισµό, ἀλλά ἐκφράζει µέ καθαρούς ὅρους τήν ἀλήθεια, χωρίς νά κρύπτη διφορούµενες ἔννοιες. 
Μέ αὐτήν τήν προοπτική ἔγραψα τό περί ἀντικαταστάσεως τοῦ ὅρου «ἀνθρώπινο πρόσωπο» ἀπό τόν ὅρο ἄνθρωπος. ∆έν ἔχω πρόβληµα µέ τόν ὅρο πρόσωπο, ὅπως τόν χρησιµοποιεῖ ὁ Γέροντας Σωφρόνιος, ἀλλά µέ τίς

παρερµηνεῖες διαφόρων συγχρόνων θεολόγων, πού ἐκφράζουν ἀντορθόδοξες ἀπόψεις.
Ἀπό πολυχρόνια µελέτη διαπίστωσα ὅτι σήµερα ὁ ὅρος πρόσωπο περισσότερο ἐκλαµβάνεται µέ τήν σχολαστική καί ὑπαρξιακή νοοτροπία, µέ τίς ἀπόψεις τοῦ γερµανικοῦ ἰδεαλισµοῦ µέ ἕναν οὑµανιστικό βολονταρισµό, καί γενικά µέ τόν δυτικό περσοναλισµό, ὁ ὁποῖος ὑπονοµεύει ὅλη τήν ἐκκλησιαστική παράδοση περί τοῦ προσώπου στόν Θεό, στόν Χριστό καί τόν ἄνθρωπο, ἀφοῦ συνδέει τήν φύση µέ τήν ἀνάγκη καί τήν βούληση µέ τό πρόσωπο, ὅπως ἔκαναν ὅλοι οἱ ἀρχαῖοι αἱρετικοί. 
Αὐτός εἶναι ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖον ζήτησα νά γίνη αὐτή ἡ ἀντικατάσταση καί δέν πρέπει νά δίνωνται ἄλλες ἑρµηνεῖες πού ἀδικοῦν τήν λογική ἀρτιότητα αὐτῶν πού τίς ἐκφράζουν. 
Γενικά, δέν ἔχω πρόβληµα µέ τήν λέξη πρόσωπο, ἀλλά µέ τίς σύγχρονες φιλοσοφικές καί κοινωνιολογικές ἀναλύσεις περί τοῦ προσώπου, ὅπως δείχνουν οἱ φράσεις «ὀντολογία τοῦ προσώπου», «ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου» κλπ., πού διαστρέφουν ὅλη τήν ἐκκλησιαστική παράδοση. 
Γιά νά περατώσω αὐτές τίς σύντοµες ἐπισηµάνσεις, τονίζω ὅτι ἡ µέλλουσα νά συνέλθη Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος, στήν ὁποία θά παραστῶ, «ἐκτός ἀπροόπτου», ἐπιθυµῶ νά ἐµπνέεται ἀπό τό ∆οξαστικό τῶν Ἁγίων Πατέρων, πού παραθέτω, τό ὁποῖο  ψάλλουµε µεγαλοπρεπῶς στούς Ἱερούς Ναούς, καί µάλιστα αὐτήν τήν περίοδο τῆς Πεντηκοστῆς, τήν Κυριακή πρό τῆς Πεντηκοστῆς, πού θά συνέλθη ἡ Σύνοδος. Ὅλα ὅσα λέγονται στήν Ἀκολουθία τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων, πρέπει νά ἔχουν ἀντίκρυσµα στά µέλη τῆς Συνόδου αὐτῆς. Ψάλλουµε στό τροπάριο: 
«Τῶν Ἁγίων Πατέρων ὁ χορός,  ἐκ τῶν τῆς οἰκουµένης περάτων συνδραµών,  Πατρός καί Υἱοῦ καί Πνεύµατος Ἁγίου  µίαν οὐσίαν ἐδογµάτισε καί φύσιν,  καί τό µυστήριον τῆς θεολογίας τρανῶς παρέδωκε τῇ Ἐκκλησίᾳ·  οὕς εὐφηµοῦντες ἐν πίστει µακαρίσωµεν λέγοντες.  Ὦ θεία παρεµβολή, θεηγόροι ὁπλῖται, παρατάξεως Κυρίου·  ἀστέρες πολύφωτοι τοῦ νοητοῦ στερεώµατος·  τῆς µυστικῆς Σιών οἱ ἀκαθαίρετοι πύργοι·  τά µυρίπνοα ἄνθη τοῦ Παραδείσου·  τά πάγχρυσα στόµατα τοῦ Λόγου· 

Νικαίας τό καύχηµα· οἰκουµένης ἀγλάϊσµα,  ἐκτενῶς πρεσβεύσατε ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡµῶν».
Ἔτσι ἐπιθυµοῦµε νά εἶναι τά µέλη ἤ τοὐλάχιστον ἡ πλειοψηφία τῶν µελῶν τῆς Συνόδου αὐτῆς. 
Ὅποιος ὑπερασπίζεται τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἄς καθρεπτισθῆ στό πνεῦµα αὐτοῦ τοῦ ∆οξαστικοῦ, γιά νά συµµετάσχη στήν δόξα τῶν Πατέρων καί τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. –

Η Λιτανεία

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης
Ήθελε αρκετή ώρα για να χαράξει όταν ανηφορίζαμε για τις Καρυές, όταν διασχίζαμε τον δρόμο με τα κλειστά κονάκια και καταστήματα, όταν μπαίναμε στο Πρωτάτο. Προσκυνήσαμε την Καρεώτισσα Παναγία, το Άξιον Εστι, ανάψαμε το κερί, πήραμε το στασίδι. Οι μορφές των γερόντων, με τα κεριά τους, μπερδεύονταν με τις τοιχογραφίες του Πανσέληνου. Οι ψάλτες, ο διαβαστής, ο τυπικάρης, οι παπάδες, ο διάκος, τα καντήλια, τα μανουάλια, οι πολυέλαιοι, το θυμίαμα, οι καμπάνες, το αργυρό πουκάμισο της Παναγίας έλαμπε. Προσκυνήματα, σταυροκοπήματα, ο ήλιος να βγαίνει, οι λαϊκοί να έρχονται, ο Πανσέληνος μεγαλύνεται.
Μετά από την Λειτουργία η Παράκληση, και ένας τόνος χαράς, σαν να την ψηλαφούσες κι ήθελες κι εσύ να ψάλλεις και συ να διαβάσεις. Φορεμένοι παπάδες, η σημαία, η εικόνα με το σκιάδιο, οι ψάλτες ψάλλουν τον αναστάσιμο κανόνα. Στάσεις στα κονάκια της Ιβήρων και Παντοκράτορος, στο γειτονικό αρχαίο μοναστήρι του Κουτλουμουσίου, στα κελλιά του Ρεπανά, του Ραβδούχου, του βιβλιοδέτη, του Καρπουζά, στα προσκυνητάρια της Σκήτης Αγίου Παντελεήμονος και Μονής Διονυσίου, στη Σκήτη του Αγίου Ανδρέου, στα κονάκια Αγίου Παύλου, Ξηροποτάμου, Αγίου Παντελεήμονος – Ρωσικού. Κεράσματα, ευχές, δεήσεις κι η Άνοιξη με τα στρουθία και τα άνθη να υποδέχονται τη Θεοτόκο.


Μια λιτανεία τελειώνει και μια άλλη αρχίζει.
Η Φοβερά Προστασία, η θαυματουργή Παναγία της Μονής Κουτλουμουσίου, την Τρίτη του Πάσχα. Αναστάσιμα και θεομητορικά τροπάρια πάλι, τάλαντα, καμπάνες, αιτήσεις κι ένα μικρό πλήθος να συνοδεύει την προστάτιδά του στον ορθρινό της περίπατο ανάμεσα στα ανθισμένα περιβόλια και τα δαφνόστρωτα κελλιά με τους γέροντες να μυρώνουν και να χαίρονται καλωσορίζοντας και κατευοδώνοντας. Νέες στάσεις στα κελλιά του Φλασκά, του Ιάγαρη, του Φιρφιρή, του Φουρνά και τέλος στον πάνσεπτο ναό του Πρωτάτου. Το Άξιον Εστί ασπάζεται την Φοβερά Προστασία. Ψαλμοί και ύμνοι στον υπερχιλιόχρονο ναό κι αρχίζει να μεσημεριάζει. Πασχαλινή τράπεζα στον μοναστήρι. Ο κόπος δεν υπολογίζεται, η χαρά δεν ζυγιάζεται.
Δύο λιτανείες που γίνονται μία σε μία εβδομάδα που λογιάζεται μία ημέρα. Σε ένα πολυπερπατημένο Άγιον Όρος από την περιβολάρισσά του, τη μία Αθωνίτισσα Θεοτόκο, που τη σεργιανούν σε όλο το εξαίσιο περιβόλι της. Η Λαυριώτισσα Οικονόμισσα, η Βατοπαιδινή Βηματάρισσα, η Ιβηρίτισσα Πορταΐτισσα, η Χιλιανδαρινή Τριχερούσα, η Διονυσιάτικη του Ακαθίστου, η Παντοκρατορινή Γερόντισσα, η Δοχειαρίτισσα Γοργοϋπήκοος, η Φιλοθεΐτισσα Γλυκοφιλούσα, η Ξενοφωντινή Οδηγήτρια, η Γρηγοριάτικη Γαλακτοτροφούσα, η Αγιοπαυλίτικη Μυροβλύτισσα…
Μια λιτανεία η πορεία της μακραίωνης Αθωνίτικης ιστορίας. Μια λιτανεία η ζωή του μοναχού. Χίλια χρόνια σαν μια ημέρα. Κάθε όρθρο η γέννηση και κάθε απόδειπνο ο θάνατος. Η βίωση καθημερινά της σωτήριας χαρμολύπης. Χαρά για την αρχή, το ξεκίνημα, την ανανέωση, που δίνει θάρρος, ενθουσιασμό, κουράγιο, πίστη κι ελπίδα. Λύπη για κάθε δεσμό αμαρτίας, κάθε παγίδευση και δουλεία. Η μνήμη του θανάτου γεννά την αίσθηση της ματαιότητος, το απρογραμμάτιστο στη νοσηρότητα της τυπικότητος και δίνει εμπιστοσύνη και συμφιλίωση με τον Θεό. Ένα Θεό πατέρα, φιλεύσπλαγχνο, αγαθό, οικτίρμονα, φιλότεκνο και φιλάνθρωπο άφατα. Έτσι η ζωή του μοναχού κυλά ήρεμα, ήσυχα, αθόρυβα, μυστικά, άσημα, απλά και λιτά και μέσα σε αυτή την αφαίρεση βρίσκει ένα κρυμμένο πλούτο και μια πληρότητα καταπληκτική.
Μια επαναλαμβανόμενη λιτανεία η ζωή του μοναχού, όπου ζητά να βρει ένα απόμερο στασίδι, όπου μερικές φορές ακούει το «Κύριε ελέησον» σαν για πρώτη φορά, όπου χαίρεται την αφάνεια, διακονώντας στο μοναστήρι του, εργοχειρώντας στο κελλί του, κηροπλάστης ή λιβανοποιός, ξυλογλύπτης ή αγιογράφος, βιβλιοδέτης ή σταμπαδόρος, κομποσχοινάς ή ράφτης, ψαράς ή αμπελικός. Το δειλινό για τον Εσπερινό στο Καθολικό, το Κυριακό ή το παρεκκλήσι. Το δείπνο με την ανάγνωση πάντα, να μη λησμονάμε ποτέ το λίκνο μας τον ουρανό. Το απόδειπνο, όπου λαμβάνουν όλοι άφεση από τον Γέροντα για τα λάθη της ημέρας. Να μη δύσει ο ήλιος και διατηρηθεί ψυχρότητα στην καρδιά.
Ζωγραφίζει ένας μοναχός ένα αντίγραφο του Άξιον Εστί και θυμάται την ιστορία της ιερής εικόνας και στοχάζεται τη φετινή λιτανεία της και προσπαθεί να δώσει κάτι από την ιλαρότητά της, που τη γεύτηκε στη ζωή του. Ασπάζεται το πρωτότυπο και συνεχίζει. Τρέμει λίγο το χέρι, δακρύζει και την επικαλείται και δεν αρνείται τη βοήθειά της. Το χθες και το σήμερα ασπάζονται στοργικά. Τα γένεια γκριζαίνουν και λευκαίνουν, οι χρωστήρες παλιώνουν, ανανεώνονται, η τέχνη κυλά και μέσα από την αντιγραφή φυλάγεται το προσωπικό στοιχείο.
Σκαλίζει το ξύλο άλλος μοναχός και τεχνουργεί με μεράκι τη Φοβερά Προστασία. Λιτανεύει και αυτός τη χάρη της στο ταπεινό του κελλάκι. Κάνει το σταυρό του, λέει τροπάρια της Παρακλήσεώς της και συνεχίζει. Δίχως να υπογράφει το λεπτό έργο του. Η ανωνυμία του δηλωτική της ταπεινώσεώς του. Για αυτό τον αγαπάει η Παναγία, γιατί για αυτό κι αγαπήθηκε τόσο από Θεό και ανθρώπους, για τη μεγάλη της ταπείνωση. Και για τη σιωπή της. Κήρυγμά της δυνατό η ταπείνωσή της. Και πιο βροντερό κήρυγμα του περιβολιού της Παναγίας είναι η σιωπή του.
Σε άλλο κελλί ο γέροντας με τον υποτακτικό του φτιάχνει μοσχοθυμίαμα τριαντάφυλλο για την εικόνα της. Πόσα θυμιατά επί τόσους αιώνες στην «ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Διάκοι με χρυσοκέντητες στολές κι εκκλησίδια μαλαματένια, με πολύτιμα μαντήλια κι ασημένια θυμιατά, μετανοίζοντας εννιά φορές τη θυμιάζουν. Παπάδες με φελόνια από πορφυρό βελούδο ευλαβικά τη θυμιάζουν και προσκυνούν.
Μια λιτανεία στο ναό, μια λιτανεία στη μονή, μια λιτανεία στο κελλί. Αέναη, ατελεύτητη, ασίγαστη. Ο ένας δίνει στον άλλον τον χρωστήρα, το λεπίδι, το κατζί, το θυμιατό, τη γραφίδα. Μια πορεία στην ατέλειωτη τελειότητα, ανηφορική, σταυρώσιμη, αλλά με αγιοπνευματικές χάριτες στη δρόσο των στάσεων, στην κατάνυξη του μεσονυκτικού, τη συγκίνηση του κοινωνικού, στη μετάνοια του «δι ευχών» του Αποδείπνου. Ο άγιοι Πέτρος ο Αθωνίτης, Αθανάσιος Αθωνίτης, Ιωάννης Κουκουζέλης, Γρηγόριος Παλαμάς, Μάξιμος Καυσοκαλυβίτης, είδαν και μίλησαν με την Παναγία. Γνωρίστηκαν καλά και τα είπαν. Μίλησαν μετά για αυτό που γνώρισαν. Βίωσαν και δίδαξαν. Δεν είπαν θεωρίες από το γραφείο τους αλλά μέσα από την άσκηση, την ευχή, την έρημο και την ησυχία άκουσαν τη φωνή της και του Υιού της και μας τα είπαν με σιγουριά και βεβαιότητα.
Με αυτή τη γνώση μας τα είπαν και σύγχρονοι ενάρετοι γέροντες, που δάκρυζαν στο άκουσμα του ονόματός της, είχαν φάει από τους μύριους ασπασμούς την εικόνα της, την επικαλούνταν συνέχεια και είχαν πολλά να διηγηθούν για την πραστασία και παρουσία της. «Η κυρά-Παναγιά να σε φυλάει πάντοτε» σου λέει ο ένας. «Η Παναγιά να σ’ ‘έχει κάτω από το μαφόρι της» σου λέει ο άλλος. «Η Πορταΐτισσα να σε προστατεύει πιστά» … Στοχάζομαι και φιλοσοφώ τη δική μου λιτανεία εδώ και δειλιάζω ειλικρινά να καταθέσω την ανημποριά μου. Δεν ταπεινολογώ διόλου. Ο στοχασμός και η φιλοσοφία γίνονται ευχή. Η ευχή γίνεται θεολογία. Τα σπήλαια της ερήμου καθηγητών έδρες. Μένω να ακολουθώ σιωπηλά και ταπεινά την σταυροαναστάσιμη αθωνική λιτανεία. Ακολουθώ τους γέροντες που διδάσκουν με τη σεβάσμια χιονισμένη μορφή τους. Διδάσκομαι και από τους νέους μερικές φορές. Είμαστε όλοι μαθητές μιας παραδόσεως ασκητικομαρτυρικής. Η πρωτοτυπίες δεν αντέχουν στην κρησάρα του αυστηρού χρόνου. Ό,τι το νόθο, το ξένο, το παράταιρο, ξεθωριάζει, δε μένει, χάνεται. Η αλήθεια μένει. Η γνησιότητα βασιλεύει εδώ. Όλοι σκιαζόμαστε κάτω από την ομπρέλα της Παναγίας, μικροί και μεγάλοι, με ένα ράσο, ένα σκοπό, μια πίστη.
Μου επετράπη να σηκώσω κι εγώ για λίγο την εικόνα της, να την ασπασθώ πολλές φορές, να ακολουθήσω την ιερή λιτανεία της. Ήταν και είναι πάντα μια ουράνια δωρεά. Την ευχαριστώ. Την παρακαλώ να μεσιτεύσει κατά την αρχαία υπόσχεσή της, κατά την ώρα της εκδήμησής μου τον αγαπητό Υιό της. Θα είναι μεγάλο δώρο.
Η λιτανεία η φετινή με παρακίνησε να καταθέσω τη γραφή αυτή. Μια λιτανεία τελείωσε. Μια λιτανεία άρχισε. Μια λιτανεία συνεχίζεται. Όλες όμως οι λιτανείες δεν γυρίζουν πίσω. Μας πάνε μέχρι τον ουρανό…


Φωτογραφίες: στιγμιότυπο από τη λιτανεία της Φοβεράς Προστασίας (πάνω) και Άξιόν Εστιν (κάτω)



πηγή:Μοναχός Μωϋσής Αγιορείτης, από το βιβλίο «Λόγου Τέχνη» εκδ. Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου 1996

ХРИСТОС ВОСКРЕСЕ!!!

Προς τους ανθέλληνες του ΣΥΡΙΖΑ: «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ» ονομάστηκε το 1944 το σλαβικό ιδίωμα των Σκοπίων

Νικολάος Μάρτης
Πρώην Υπουργός
Μέχρι το 1944 ονομαζόταν Βαρντάρσκα, έκτοτε, για να εξυπηρετηθούν βαθέα γεωπολιτικά συμφέροντα, την βάφτισαν "Μακεδονία"
Ο Τίτο, ως γνωστόν, με σύμφωνη γνώμη του Στάλιν, μετονόμασε την 2α Αυγούστου 1944 τη Νότια Σερβία (Βαρντάσκα) σε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Αυτό απέβλεπε στην απόσπαση της Μακεδονίας από την Ελλάδα γιά τον έλεγχο του Αιγαίου,  σύμφωνα με τα επεκτατικά σχέδια της Σοβιετικής Ενώσεως, εν όψει και του Ψυχρού Πολέμου που ακολούθησε. Με την τεχνητή δημιουργία κρατικής εξουσίας (Κυβέρνηση-Βουλή) του ψευδομακεδονικού Έθνους, ονόμασε το ομιλούμενο στα Σκόπια προφορικό ιδίωμα της βουλγάρικης γλώσσας «Μακεδονική γλώσσα» και επειδή δεν είχε τα χαρακτηριστικά γλώσσας (γράμματα και γραμματική), όρισε Ειδική Επιτροπή λογίων η οποία το 1945 ολοκλήρωσε το έργο της και αναγνωρίστηκε η λεγόμενη «Μακεδονική γλώσσα», ως η 6η γλώσσα της Γιουγκοσλαβίας.

Ότι η λεγόμενη «Μακεδονική γλώσσα» είναι κυρίως Βουλγαρική, το αποκάλυψε και ο ε.τ. Πρέσβης κ. Ευάγγελος Κωφός, ο οποίος επί 30 και πλέον χρόνια ήταν Σύμβουλος  Υπουργών Εξωτερικών για θέματα βαλκανικής και κυρίως των Σκοπίων. Ο κ. Κωφός μελέτησε πριν συνταξιοδοτηθεί τα σχολικά βιβλία της FYROM και αποκάλυψε ότι όπως ο Χίτλερ παραπλάνησε τους Γερμανούς ότι ανήκουν στην Αρία φυλή, έτσι και ο Τίτο εξαπάτησε γενεές Σκοπιανών ότι είναι Μακεδόνες απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου.  Η μελέτη του κ. Κωφού, που εξεδόθη και σε ξένες γλώσσες, έχει τον τίτλο «Η Μεγάλη Μακεδονία» που ονειρεύονται οι Σκοπιανοί. Μόλις διάβασα την μελέτη του τον πήρα τηλέφωνο και τον ρώτησα πότε έμαθε την «μακεδονική γλώσσα» και διάβασε τα βιβλία της FYROM. Μου απάντησε: «Δεν χρειάστηκε να μάθω την μακεδονική, διότι γνωρίζω την βουλγάρικη γλώσσα. Όσοι γνωρίζουν την βουλγαρική διαβάζουν κείμενα στη λεγόμενη 'Μακεδονική' γλώσσα και συνεννοούνται με τους Σκοπιανούς».
Σε δύο ψευδείς χάρτες που δημοσιεύονται στα σχολικά βιβλία της FYROM, ο ένας είχε υπότιτλο: «Δεν υπήρξε παρουσία Ελλήνων στη Μακεδονία». Αυτό διαψεύδεται από τις Πράξεις των Αποστόλων, όπου αναφέρεται ότι ο Απόστολος Παύλος επισκέφθηκε τους Φιλίππους, τη Θεσσαλονίκη και τη Βέροια, πόλεις που π.Χ. αλλά και μέχρι σήμερα διατηρούν τα αυτά Ελληνικά ονόματα. Στη Θεσσαλονίκη και Βέροια ο Απόστολος Παύλος συνάντησε Έλληνες και πλήθος Ελληνίδων που πίστευσαν. Ο Απόστολος Παύλος μίλησε στην Ελληνική και έγραψε τις επιστολές προς Θεσσαλονικείς, και Φιλιππησίους στην Ελληνική. Ο άλλος σχολικός χάρτης, ο οποίος δείχνει την Ελλάδα με σύνορα τον Όλυμπο, διαψεύδεται και μόνο από το γεγονός ότι το Άγιον Όρος είναι στη Μακεδονία. Ο Καθηγητής Γλωσσολογίας κ. Γ. Μπαμπινιώτης στο βιβλίο του με τίτλο «Η Γλώσσα της Μακεδονίας» όπου αναφέρει θέσεις όλων των Καθηγητών Γλωσσολογίας, συμπερασματικά χαρακτηρίζει τη γλώσσα αυτή ως «ψευδώνυμη γλώσσα ψευδεπίγραφου κράτους». Σε επίσκεψη Σκοπιανού Πρωθυπουργού στη Σόφια, ο Σκοπιανός πρωθυπουργός είχε μαζί του διερμηνέα και ο Βούλγαρος Πρωθυπουργός του είπε: «Τι τον έφερες αυτόν; Αφού μιλάμε την ίδια γλώσσα!»
Στην Κεντρική Ευρώπη και Βαλκανική, πολλοί Μακεδόνες διακρίθηκαν, όπως ο τραπεζίτης Σίνας, ο ευεργέτης της Αυστρίας, «μαικήνας των τεχνών» και Υπουργός ο Ν. Δούμπας, ο μουσικός Φον Κάραγιαν κ.α.
Τη δεκαετία του 1920 έγινε υπό την εποπτεία της ΚΤΕ ανταλλαγή πληθυσμών από τη Μακεδονία. Έφυγαν Τούρκοι και Βούλγαροι και ήρθαν Έλληνες από τη Μικρά Ασία, Ανατολική Θράκη και Βουλγαρία. Πρόεδρος της Επιτροπής της Κ.Τ.Ε. που επέβλεπε την ανταλλαγή ήταν ο Αμερικανός Μόργκενταου ο οποίος στο βιβλίο του με τίτλο «I was sent to Athens" γράφει: «Μετά την ανταλλαγή Τούρκων και Βουλγάρων με Έλληνες, η Μακεδονία έμεινε αμιγώς ελληνική περιοχή. Αν υπήρχαν «Μακεδόνες» θα το ανέφερε ο Μόργκενταου, ο οποίος επιβεβαιώνει ότι οι Σλάβοι των Σκοπίων ήταν κυρίως Βούλγαροι.
Το γεγονός ότι υπήρχαν Βούλγαροι στη Νότια Σερβία, όπου εγκαταστάθηκαν επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αργότερα επί Τουρκοκρατίας και μετέπειτα το 1941, όταν ο Χίτλερ παραχώρησε την περιοχή των Σκοπίων στους συμμάχους του Βουλγάρους, επιβεβαιώνεται και από τα ακόλουθα:
Ο Γκιωργκίεφ -αρχηγός Κόμματος στα Σκόπια- απέκτησε τη βουλγαρική ιθαγένεια.
Ιδρύθηκε στα Σκόπια φιλοβουλγαρικό κόμμα και στα εγκαίνια του γραφείου του παρέστη ο Βούλγαρος πρεσβευτής στα Σκόπια.
Πολλοί Σκοπιανοί απέκτησαν και Βουλγαρική υπηκοότητα και πήραν διαβατήρια και από τη Βουλγαρία για να κινούνται ελεύθερα στην Ε.Ε., επειδή η Βουλγαρία είναι μέλος της Ε.Ε.

Νικόλαος Μάρτης

Πρώην Υπουργός

 Πηγή

Όλη η δομή της οργάνωσης του Σόρος »λευκά κράνη»


Ένα εξαιρετικό βίντεο και μια απεικόνιση που δείχνουν και ενημερώνουν με ασφάλεια για το τι κρύβεται πίσω από την οργάνωση του Σόρος στην Συρία »λευκά κράνη».
CIA, Εγγλέζοι πράκτορες, εβραικές μυστικές υπηρεσίες, όλα τα »καλά»παιδιά μαζί,για να ανατρέψουν τον Μπασάρ αλ Άσαντ. Δεν είναι τυχαίο, πως η ρωσική πολεμική αεροπορία,κάθε λίγο και λιγάκι, χτυπά τα διαρκώς μετακινούμενα στρατηγεία της οργάνωσης του Σόρος.

dioptra-news

Η ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΣΥΝΑΞΗ ΑΣ ΕΧΕΙ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ, ΤΟ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου


Όπως ανακοινώθηκε θα συνέλθει η Αγιορείτικη Σύναξη, όπου θα τοποθετηθεί στις εκφρασθείσες θέσεις  των Ιερών Μονών  Κουτλουμουσίου, Καρακάλλου, Ξηροποτάμου, Φιλοθέου, Ζωγράφου και Γρηγορίου, αναφορικά με τη δημοσιευθείσα απόφαση της Συνάξεως των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, που πραγματοποιήθηκε στο Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ της Γενεύης. Ας ελπίσουμε ότι το Άγιο Όρος θα συνεχίσει την ομολογιακή παράδοσή του.

Αβίαστα έρχεται κατά νού τούτες τις μέρες, το ομολογιακό παράδειγμα του Γέροντα Γεώργιου Καψάνη. Ο Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης, υπερασπίστηκε πολλές φορές την Ορθόδοξη Πίστη, ιδιαιτέρως έναντι των παπικών πλανών. Ο Γέροντας Γεώργιος με βαθειά συναίσθηση του ρόλου της Ορθοδοξίας έγραφε «Η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία αποτελεί την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν». Ας ελπίσουμε ότι θα εύρει αντάξιους  μιμητές στην Αγιορείτικη Σύναξη.

Κατέδειξε ο Γέροντας Γεώργιος Καψάνης, ότι το κάλλος της ομολογίας, έχει ευεργετική επίδραση όχι μόνο στο Ορθόδοξο λαό αλλά και σε όσους ταλαιπωρούνται από κακοδοξίες. Για τούτο έγραφε για την Εκκλησία ότι «ησθάνετο πάντοτε βαρύτατο χρέος να διατηρήση ακαινοτόμητον και ανόθευτον την Αποστολικήν πίστιν και παράδοσιν». 

Πολλές φορές ανεσκεύασε τις παπικές πλάνες (την αίρεση του Filioque, το Παπικό πρωτείο, το Παπικό αλάθητο, την παπική πλάνη περί κτιστής Θείας Χάριτος κ.λ.π.). Για την προετοιμαζόμενη από Βατικανό ένωση Ορθοδόξων και Παπικών έγραφε μεταξύ άλλων «....η διπλωματία του Βατικανού κάνει ότι μπορεί για να προωθήση μια ένωση με τους Ορθοδόξους σύμφωνη με το πνεύμα της Συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας και της Β΄ Βατικανείου Συνόδου, οι οποίες καλούσαν τους ‘’απεσχισμένους αδελφούς’’ Ορθοδόξους να επανέλθουν στην Παπική εκκλησία, διότι μόνο η κοινωνία με τον διάδοχο του Πέτρου εξασφαλίζει την πλήρη και αληθή εκκλησιαστικότητα».

Πολλές φορές ο Γέροντας Γεώργιος Καψάνης, εξέφραζε τη λύπη του για την ουνιτική δολιότητα, την οποία όμως η άλλη αβρότητα λησμονεί, με πολύ δυσάρεστες συνέπειες. Στο μακροσκελές κείμενό του ‘’Ουνία: η μέθοδος του παποκεντρικού οικουμενισμού’’ αναφέρει «Η Ουνία είναι πρωτίστως εκκλησιολογικό πρόβλημα. Ως τέτοιο κυρίως μας απασχολεί. Επομένως, εφ’ όσον το Βατικανό επιβεβαιώνει την Ουνία εξασφαλίζοντας στις ουνιτικές εκκλησίες το δικαίωμα υπό το παρόν εκκλησιολογικό τους καθεστώς, ο θεολογικός Διάλογος από την πλευρά του Βατικανού δεν μπορεί να έχη ως προοπτική την αποκατάσταση της ενότητος των Εκκλησιών ‘’κατά το πρότυπο της αρχαίας αδιαίρετης Εκκλησίας της πρώτης χιλιετίας’’ αλλά της ουνίας».

Το ομολογιακό φρόνημα του Γέροντα Γεώργιου Καψάνη απέναντι στον Παπισμό, ουδείς το αμφιβάλλει. Ιδιαιτέρως από τη θέση του, ως Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, διεδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στον αντιαιρετικό αγώνα της Εκκλησίας μας και ειδικότερα σε αυτά που αφορούσαν την ανασκευή των παπικών πλανών. 

Πνευματική παρακαταθήκη είναι για μας τα γραπτά κείμενά του Γέροντα Γεώργιου Καψάνη, με τα οποία ομολογιακώς ανασκευάζει τις παπικές και άλλες κακοδοξίες. Ας ελπίσουμε ότι θα εύρει αντάξιους  μιμητές ο ομολογητής Γέροντας Γεώργιος και έτσι να εξασφαλιστεί η απαιτούμενη πλειοψηφία στην Διπλή Αγιορείτικη Σύναξη, για να δοθεί και από το Άγιο Όρος η Ορθόδοξη θέση, για τα θέματα που θίγονται στις επιστολές των Ιερών  Μονών.

Μοναδικό: 3D περιήγηση της Google στο Μοναστήρι της Πάτμου


Όσοι θα ήθελαν να θαυμάσουν τις ομορφιές και τους θησαυρούς που βρίσκονται στη Μονή της Πάτμου και δεν είχανε μέχρι τώρα την ευκαιρία, πλέον, είναι μόλις ένα κλικ μακρυά.
Οι χρήστες της Google βρίσκονται μπροστά σε ένα σημαντικό επίτευγμα.
Ειδικοί, χαρτογράφησαν τη Μονή της Αποκάλυψης ψηφιακά, με αποτέλεσμα να είναι δυνατή η περιήγηση του οποιουδήποτε ενδιαφερόμενου, απο οπουδήποτε στον κόσμο, με κάθε δυνατή  λεπτομέρεια. 

Επιπλέον οι επισκέπτες του Google Art Project μπορούν να δουν και σημεία που δεν είναι προσβάσιμα στους επισκέπτες που βρίσκονται στο Μοναστήρι, όπως για παράδειγμα η βιβλιοθήκη της Μονής, που είναι μια από τις σημαντικότερες σε ολόκληρο τον κόσμο, η τραπεζαρία, αλλά και η είσοδος του Ναού του Αγίου Ιωάννη. 


Ο Τom Hanks τραγουδάει «Χριστός Ανέστη blues»

O βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός βρίσκεται επάνω σε μία σκηνή και τραγουδά ευχόμενος «Χριστός Ανέστη» στα ελληνικά. Ένα video ανέβασε ο ηθοποιός Θεοχάρης Ιωαννίδης, από το πρόσφατο ταξίδι του στο Λος Άντζελες, από πάρτι, στο οποίο ήταν καλεσμένος ο χολιγουντιανός σταρ, Tom Hanks. O βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός βρίσκεται επάνω σε μία σκηνή και τραγουδά ενώ ακούγεται να λέει και στα ελληνικά «Χριστός Ανέστη».

Ο ηθοποιός που είναι παντρεμένος με την ελληνικής καταγωγής, Rita Wilson, έχει βαφτιστεί χριστιανός ορθόδοξος και έχει στενούς δεσμούς με την Ελλάδα. Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής μαζί με τη σύζυγό του, επισκέφτηκαν την εκκλησία της Αγίας Σοφίας στο Λος Άντζελες ενώ σήκωσε στους ώμους του μαζί με άλλους πιστούς τον Επιτάφιο. 
πηγή

''ήσουν παιδί σαν τον χριστό''


ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ
Έργο 23 (1965), σε ποίηση Νίκου Γκάτσου.
Ηχογράφηση: 1991.
Ενορχήστρωση: Τάσος Καρακατσάνης.
Πιάνο: Μάνος Χατζιδάκις.

Η «Μυθολογία» γράφτηκε το 1965 και ηχογραφήθηκε την επόμενη χρονιά με ερμηνευτή τον Γιώργο Ρωμανό. Αν και οι στίχοι του Νίκου Γκάτσου δεν προϋπήρχαν ως ποιήματα, θεωρώ πως ο συγκεκριμένος κύκλος τραγουδιών μπορεί κατ’ εξαίρεση να θεωρηθεί μελοποίηση ποιημάτων του Γκάτσου από τον Μάνο Χατζιδάκι, τόσο για την αρτιότητα των στίχων και των μελωδιών, όσο κυρίως για την τόλμη των δημιουργών να προτείνουν ένα εντελώς διαφορετικό ήθος τραγουδιού σε μια εποχή που λίγοι κατάλαβαν των αισθητική πρόταση που προβάλλονταν μέσα από την «Μυθολογία»
Μ.Χ.

http://lyricstranslate.com/el/Isoun-p...

Έμπαινες κι έλαμπε το σπίτι
σαν το τριφύλλι τ'ανοιχτό
κι είχες το φως τ'Αποσπερίτη
στα δυο σου μάτια φυλαχτό
Άφηνες πάνω στο τραπέζι
γάλα και μέλι και ψωμί
κι έβλεπα τ'όνειρο να παίζει
στο πελαγίσιο σου κορμί
Σ' ευχαριστώ, σ'ευχαριστώ
ήσουν παιδί σαν τον Χριστό
Κύμα και βότσαλο κι αλμύρα
και καλοκαίρι μου ζεστό
ούτε ένα δάκρυ σου δεν πήρα
στην παγωνιά για να λουστώ
Σ' ευχαριστώ, σ'ευχαριστώ
ήσουν παιδί σαν τον Χριστό

Δραματική μαρτυρία από το Χαλέπι: εκατοντάδες νεκροί στο Χαλέπι…

χτυπήθηκαν πανεπιστήμια,νοσοκομείο,κατέρρευσαν πόλυκατοικίες…..σκότωσαν λεχώνες και νεογνά …. σκοτώθηκε βρέφος που είχε γεννηθεί 1 ώρα πριν ….
13092011_1031901263513771_3813030599182027023_n (1)

Οι τρομοκράτες τις τελευταίες ώρες εξαπέλυσαν αιματηρές επιθέσεις κατά της πόλης του Χαλεπίου.Επλήγη το νοσοκομείο  Dabbit, που στεγάζει τμήμα μητρότητας και νεογνών με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 17 γυναίκες και μωρά σύμφωνα με τον Elisa Kajami,έναν κάτοικο του Χαλεπίου.
Κλεισμένοι μέσα στο δια μέρισμά τους στο δυτικό τμήμα της πόλης που ελέγχει ο στρατός ο Elia Kajamini και η κόρη του είναι τρομοκρατημένοι.Εδώ και 12 ημέρες η πόλη τους είναι το θέατρο αδιάκοπων μαχών.Κατά τη διάρκεια του 24h, οι βομβαρδισμοί είναι αδιάκοποι.
« Αυτή τη στιγή έχουμε εκατοντάδες νεκρούς στο Χαλέπι εξηγεί.
Η κόρη μου είναι στο πανεπιστήμιο.
Οι σχολές της Ιατρικής,Φιλολογίας,Πολιτικών Μηχανικών όλες βομβαρδίστηκαν.Νοσοκομεία χτυπήθηκαν.
Το Χαλέπι είναι κάτω από τη φωτιά το πυρ των τρομοκρατών ».13092023_1031901046847126_7127375972773647305_n (1)
Αυτή η επίθεση που οδηγήθηκε από ομάδες της αντιπολίτευσης εναντίον του Χαλεπίου επέρχεται ως απάντηση στα χτυπήματα του στρατού.Την τελευταία  εβδομάδα η συριακή αεροπορία εξαπέλυσε ένα καταιγισμό από βόμβες κατά θέσεων των « ανταρτών »  των αποκαλούμενων « μετριοπαθών » και υποστηριζόμενων από τη Δύση.
Αλλά ο Elia Kajamini είναι κατηγορηματικός: δεν υπάρχει κανένας μετριοπαθής αντάρτης στη Συρία. « όλοι αυτοί είναι τρομοκράτες.Ένας μετριοπαθής δεν παίρνει όπλα κατά της χώρας του.όταν στη Συρία σας ακούμε να μιλάτε για μετριοπαθείς μαχητές γινόμαστε εκτός εαυτού»,διαβεβαιώνει.
Για να φθάσουν στις γραμμές του ανατιπάλου οι αντάρτες σκάβουν τούνελ κάτω από την πόλη Pour και κάνουν να εκραγούν τόνοι TNT.
Η κατάσταση είναι πολύ άσχημη .Υπήρχε μια μάχη μέσα στη νύχτα της Δευτέρας προς Τρίτη και από τότε οι βομβαρδισμοί είναι αδιάκοποι. Ένας πύραυλος χτύπησε το νοσοκομείο Dabbit. Μεταξύ των θυμάτων υπήρξε ένα νεογέννητο που γεννήθηκε μια ώρα πριν. Αυτή την Τρίτη υπήρχαν 100 οβίδες  και ακόμη περισσότερες που έπεσαν στο Χαλέπι. Υπάρχουν εκατό νεκροί σε όλη την πόλη και 700 τραυματίες.Αυτοί ομοίως τοποθέτησαν ένα φορτίο 50 τόνων TNT και το ανατίναξαν μέσα σ΄ένα τούνελ κάτω από τις γραμμές του συριακού στρατού.3 πολυκατοιικίες κατέρρευσαν . Οι επιτιθέμενοι είναι άνδρες της alNosra, της Ahrar alCham και της Daesh. Οι αντάρτες όπως εσείς τους χαρακτηρίζετε στη Δύση είναι όλοι τρομοκράτες. Πείτε τους στη Γαλλία ότι δεν υπάρχουν μετριοπαθείς δυνάμεις ή μετριοπαθείς μαχητές στη Συρία. Αυτό είναι είναι ένα μεγάλο ψέμα.Αυτοί είναι τρομοκράτες
Η μαρτυρία προέρχεται από τον Elia Kajamini, κάτοικο Χαλεπίου.rfi 3.5.1613102819_1031910886846142_4178953410512373294_n
Xθες 3.5.16 η σύρια πολεμική ανταποκρίτρια Κινάνα Αλούς έγραφε στη σελίδα της ότι τα θύματα από τη χθεσινή επίθεση των τρομοκρατών στο δυτικό τμήμα που ελέγχει ο στρατός από τις επιθέσεις των τρομοκρατών ήταν 28 νεκροί και 100 τραυματίες……
13118882_1031900633513834_1133316256436300042_n13119053_1031911063512791_2848241346826777835_n13138811_1031912813512616_5243693018341505773_n13139042_1031909863512911_2224928518669188933_n

dimpenews.com