Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Μια γυναίκα σε ανδρικό μοναστήρι !

Μάρθα μοναχή, η Γερόντισσα του Ρεθύμνου (14 Απριλίου 2016)



ΜΑΡΘΑ ΜΟΝΑΧΗ

ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΦΟΣΙΩΣΗΣ ΣΤΟ ΑΡΚΑΔΙ

 Η Γερόντισσα Μάρθα πήγε στο μοναστήρι με σκοπό να το υπηρετήσει, μετά από φλογερή προσευχή και τάμα για να μην πεθαίνουν τα αδέλφια της (είχαν πεθάνει δύο). Αρχικά έμεινε εκεί ως λαϊκή, αλλά την έκανε μοναχή (την «έκειρε μοναχή», όπως λέμε) ο τότε μητροπολίτης Ρεθύμνης Τίτος Σιλιγαρδάκης. Ήταν εντελώς αναλφάβητη και, από τη γέννησή της, είχε μόνο ένα χέρι (το αριστερό).Όμως είχε αθώα ψυχή μικρού παιδιού, γεμάτη αγάπη και καλοσύνη, και αυτό ακριβώς είναι που μετράει ο Χριστός.


Δεν φορούσε ράσα μοναχής, αλλά μαύρα χωριάτικα ρούχα, σαν αυτά που φοράνε (όσες έχουν απομείνει) οι παραδοσιακές γιαγιάδες στα κρητικά χωριά (δες τη φωτογραφία της παρακάτω).


Μετά την κοίμησή της γνωρίζω από καλούς & αξιόπιστους φίλους ότι το σώμα της ευωδίαζε μέσα στο νεκροθάλαμο του Νοσοκομείου Ρεθύμνου και η ευωδία ακουγόταν έξω από την κλειστή πόρτα, στο διάδρομο.


Μια μέρα, που την επισκεφτήκαμε με τη γυναίκα μου, μας είπε: «Ν' αγαπιέστε όπως ο Χριστός αγάπησε την Εκκλησία». Η κουβέντα αυτή, από τον απόστολο Παύλο, δείχνει ότι εκείνη η αναλφάβητη, που δεν μπορούσε να διαβάσει την Αγία Γραφή, είχε προσέξει και εμβαθύνει στην ακολουθία του μυστηρίου του γάμου, όπου διαβάζονται αυτά τα λόγια.


Μια άλλη φορά, κάποιοι φίλοι μας, πολύ ευσεβείς, από Αθήνα, είχαν πάει για διακοπές στο Ρέθυμνο και μας ρώτησαν αν υπάρχει εκεί κάποιος γέροντας να τον επισκεφτούν. Τους στείλαμε στη Γερόντισσα. Μετά, μας πήραν τηλέφωνο ενθουσιασμένοι! «Σας ευχαριστούμε για το δώρο που μας κάνατε, να γνωρίσουμε τη Γερόντισσα Μάρθα!» μας είπαν.
Ας είναι αιώνια η μνήμη του ενός εξ αυτών, που έχει κοιμηθεί, και ας έχει κι εκείνος κι εσείς, και εμείς και όλος ο κόσμος, πιστοί και «άπιστοι», τις πρεσβείες της Γερόντισσας...

"Δεν φτωχύναμε - Κερδίσαμε μια πρέσβειρα στον ουρανό"




Της Βάλιας Πετράκη

Ιερά Μητρόπολις Ρεθύμνης & Αυλοποτάμου

Για τους ανέσπερους λειμώνες του ουρανού, εκεί όπου «ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος», «πέταξε» την Πέμπτη 14 Απριλίου 2016 η μακαριστή μοναχή Μάρθα. Η αγία αυτή ψυχή που πήγε ταγμένη στο Αρκάδι και αφιερώθηκε στο Θεό, αφού είχε χάσει δυο μικρά της αδέλφια. Ζήτησε λοιπόν να σταματήσει το θανατικό στο σπίτι τους και να θυσιαστεί η ίδια, όπως είπε ο Επίσκοπός μας κ. Ευγένιος στον συγκινητικό επικήδειό του.

 Και ένιωσα άσχημα και της ζήτησα συγγνώμη, έστω και την ύστατη ώρα, που αν και έζησε στο Αρκάδι μισό αιώνα, δεν την πλησίασα ποτέ. Δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω πώς βρέθηκε σε ένα ανδρικό μοναστήρι και τι ήταν εκείνο που την οδήγησε στον μοναχισμό. Γιατί πάντα όταν πήγαινα, ήταν είτε στην Επέτειο του Ολοκαυτώματος είτε σε μια επίσκεψη υψηλού προσώπου. Πολλές φορές κάνουμε το λάθος να κυνηγάμε τους λεγόμενους «επώνυμους» για μια δήλωση, την ίδια στιγμή που δίπλα μας μπορεί να υπάρχουν ξεχωριστοί άνθρωποι, άγιοι άνθρωποι, και εμείς να τους αγνοούμε. Εγώ προσωπικά το έκανα αυτό το λάθος με την μακαριστή Μάρθα. Αλλά και η μακαριστή Μάρθα δεν επιδίωκε την προβολή, ήταν πάντα διακριτική στην επίγεια ζωή της και στην εν γένει παρουσία της στο Αρκάδι. Και ο επικήδειος του Ιεράρχη μας πέρα από την συγκίνηση με γέμισε ενοχές.

Η εξόδιος ακολουθία
Από το πρωί της Παρασκευής βρισκόταν στο Καθολικό της Ιεράς Μονής το σκήνωμα της μακαριστής γερόντισσας, όπου τέθηκε σε προσκύνημα. Επίσης το πρωί τελέσθηκε από τον Σεβ. Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ. Ευγένιο Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία και στις δώδεκα το μεσημέρι η εξόδιος ακολουθία, στην οποία προεξήρχε ο Επίσκοπός μας και συμμετείχαν Ηγούμενοι, Αρχιμανδρίτες, Ιερομόναχοι, Κληρικοί της Μητροπόλεώς μας, Μοναχοί και Μοναχές. Το πένθος της Ιεράς Μονής Αρκαδίου κρατούσε ο Ιεροεπιστάτης της Μονής, Παν. Αρχιμ. Τίτος Βαμβακάς.


Μια ιδιαίτερη εικόνα
Όση ώρα έψαλλαν την νεκρώσιμο ακολουθία χελιδόνια που έχουν την φωλιά τους στο Καθολικό πετούσαν συνέχεια από πάνω από το σεπτό σκήνωμα της Μοναχής Μάρθας, τιτιβίζοντας, λες και την αποχαιρετούσαν και αυτά με το δικό τους τρόπο.

Στον επικήδειο του ο Σεβ. Μητροπολίτης κ. Ευγένιος είπε:
Το έκανε το θαύμα του πάλι το Αρκάδι
«Τούτο το Βασιλομονάστηρο το έκανε πάλι το θαύμα του. Πήρε ένα άνθρωπο από την γη και τον ανέβασε στον ουρανό. Πήρε μια ψυχή από τα χαμερπή, τα πενθήρη και τα θυμήρη, και την ανέβασε στα υψηλά. Πήρε ένα άνθρωπο με ατέλειες και τον οδήγησε στην τελειότητα. Πήρε ένα άνθρωπο από την πτώση και του χάρισε την Ανάσταση. Πήρε ένα άνθρωπο από την φθαρτότητα και του χάρισε την πνευματική ελευθερία, τη μετοχή στη Βασιλεία του Θεού. Δόξα τω Θεώ, και για αυτή την προσφορά του Αρκαδιού σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο. Γιατί στέγασε την ψυχή αυτής της αγιασμένης γυναίκας και της έδωσε φτερά».

Δεν περίμενα πως ο Θεός θα μου χάριζε την ευλογία να κηδεύω έναν άγιο

«Όλοι μας το αισθανόμαστε σήμερα πως δεν έχομε πένθος αλλά χαρά γι’ αυτό που βλέπομε μπροστά μας. Η καλή μας Μάρθα τα κατάφερε πάλι, για μια ακόμη φορά, να μας γεμίσει την ψυχή μας χαρά και να μας φέρει το Πάσχα λίγο νωρίτερα. Το εξομολογούμαι στην αγάπη σας, αυτό αισθάνομαι. Όπως εξομολογούμαι πως ο Θεός μου χάρισε πολλές ευλογίες στην ζωή μου, πάμπολλες, αλλά δεν περίμενα ποτέ πως θα μου δώσει και ετούτη την ευλογία, να κηδεύω έναν άγιο».

Η Γερόντισσα 

Η Μάρθα ήταν αγία και στην σιωπή κηδεύονται οι Άγιοι

«Η Μάρθα ήταν αγία. Και αν δεν είναι οι Άγιοι σαν την Μάρθα, τότε δεν ξέρω πώς είναι οι Άγιοι. Δόξα τω Θεώ, λοιπόν. Και έτσι κηδεύονται οι Άγιοι, μέσα στην σιωπή, ταπεινά και αθόρυβα, όπως ζουν. Και όταν ακούτε «αγίους» να πολυδιαφημίζονται, να φεύγετε μακριά. Είναι ψευτο-άγιοι, κατασκευάσματα των ανθρώπων».

Η αγία Μάρθα ήξερε να κρύβεται
«Οι Άγιοι κρύβονται. Η αγία Μάρθα ήξερε να κρύβεται, ήξερε να κρύβει την αρετή, ήξερε να είναι ταπεινή, ήξερε να είναι ανεξίκακη, ήξερε να είναι συγχωρητική, ήξερε να είναι εργατική. Πολλές φορές κάποιους παραξένευε πως μια γυναίκα βρισκότανε σε ένα ανδρικό μοναστήρι, αλλά αν την συναναστρέφονταν λίγο καταλάβαιναν πως αυτή είχε ανδρικό φρόνημα. Αυτή η γυναίκα, δόξα τω Θεώ, ήταν αυτό που ήταν για όλους μας».

Ανάπαυε την ψυχή μου από τους πόνους της διακονίας μου

«Προσωπικά θα διηγούμαι για χρόνια πόσες φορές ανάπαυε την δική μου ταραγμένη ψυχή. Όταν ερχόμουνα εδώ, καταφεύγοντας σε αυτό το Μοναστήρι για να απαλυνθούν οι πόνοι της διακονίας μου, που δεν είναι λίγοι. Εκείνη είχε ένα μοναδικό τρόπο, χαρισμένο από τον Θεό, να επικοινωνεί με τις ψυχές των ανθρώπων, να τους παρηγορεί, να τους δίνει δύναμη, ελπίδα. Ένας άνθρωπος φαινομενικά αδύναμος, ένας άνθρωπος φαινομενικά χωρίς την αρτιμέλεια του σώματός της, αλλά όμως με εντατικοποιημένες όλες τις ψυχικές της δυνάμεις. Αυτή ήταν η Μάρθα μας».


Πλουτίσαμε γιατί κερδίσαμε μια πρέσβειρα στον ουρανό

«Δεσπότη μου, μού είπε μια μέρα, εγώ δεν ξέρω γράμματα, από τον Πιστεύω ξέρω τον εμισό... Και ήρθε σήμερα η ώρα να της απαντήσω. Μακάρι, Μάρθα μου , νά ᾿ξερα και εγώ τον μισό και νά ᾿χα λίγη από την αρετή σου. Εσύ κέρδισες τον Παράδεισο, όπως μου το έδειξες απόψε την νύχτα. Η τοπική μας Εκκλησία δεν έχασε αλλά κέρδισε.
Χθες το μεσημέρι στο νοσοκομείο, μόλις έφυγε η Μάρθα, έκαμα το μεγάλο λάθος να πω φτωχύναμε... Για να αναθεωρήσω μετά από λίγο, γιατί πλουτίσαμε. Πλουτίσαμε γιατί κερδίσαμε μια πρέσβειρα στον ουρανό. Αυτό που έκανε τόσα χρόνια εδώ μέσα και γινόταν λαμπάδα αναμμένη, ένα με τα κεριά, τα χιλιάδες κεριά που έπιασε το χέρι της, αυτό θα συνεχίσει να είναι και να κάνει μπροστά στον θρόνο του Θεού, για όλους εμάς και για την τοπική μας Εκκλησία. Μαζί με τον γερο-Άνθιμο, μαζί με όλους τους καλούς πατέρες ετούτης της Μονής. Δόξα τω Θεώ, λοιπόν, που δεν φτωχύναμε αλλά πλουτίσαμε, που δεν χάσαμε αλλά κερδίσαμε».

Μισό αιώνα έζησε κάτω από τους θόλους αυτού του Μοναστηριού


«Αξιωνόμαστε να την θαυμάζομε σήμερα, προπέμποντας την στην αιωνιότητα, γι᾿ αυτό που ήταν, για αυτό που εβίωνε εδώ μέσα. Για τον αφτιασίδωτο μοναχισμό, μισό αιώνα κάτω από τους θόλους ετούτου του Καθολικού, από τότε που έλαβε το αγγελικό σχήμα και ντύθηκε καλόγρια. Που άλλαξε η ζωή της κυριολεκτικά και κατάλαβε ποιος τελικά ήταν ο σκοπός της αφιέρωσής της, ποιος ήταν ο στόχος της αφοσίωσής της. Το ζούσε καθημερινά και το έλεγε. Δεσπότη μου, μού είπε μια άλλη φορά, με βάλανε μια μέρα στου Μοναστήρι του Κουμπέ και με κάνανε καλόγρια, ο μακαρίτης ο Τίτος. Και μου βάζανε ρούχα και με στολίζανε, και όσο μου βάζανε ρούχα, τόσο πιο ανάλαφρα αισθανόμουνα. Αυτός είναι αληθινά ο τρόπος που δέχονται το ζυγό του Χριστού οι άνθρωποι που πραγματικά επιθυμούν να γίνουν μοναχοί. 


Εκείνη ήρθε εδώ ταγμένη στον Άγιο, όταν έχασε δυο αδέλφια της μικρά και παρακάλεσε και είπε να σταματήσει το κακό στο σπίτι, και να πάω εγώ να θυσιαστώ για το σπίτι μας. Ποιος το κάνει; Θυσία, αγάπη, προσφορά. Ηρωική έξοδος από την καρδιά, για να πλησιάσεις τους άλλους και τον Άλλον, με κεφαλαίο Α. Αυτή ήταν η Μάρθα μας και αυτή θα είναι για πάντα. Γιατί για εμάς δεν άλλαξε τίποτα. Και στο παγκάρι θα την βλέπομε και στα μανουάλια θα την βλέπομε και σε εκείνη την κολόνα από κάτω, στο στασίδι της, θα την βλέπομε. Δική της είναι η κολόνα, εκείνη ήταν μια από τις κολόνες αυτού του τόπου. «Μάρθα» θα την λέμε την κολόνα, αυτή ήταν η κολόνα αυτού του μοναστηριού. Και θα είναι και εκεί που είναι με την προσευχή της, και το πιστεύω απόλυτα. Γι’ αυτό δεν λυπούμαι, γι’ αυτό δεν στεναχωρούμαι, γι᾿ αυτό δεν απελπίζομαι, έχω χαρά μεγάλη. Γιατί εκεί που πάει θα φροντίσει και για την ανανέωση ετούτου του Μοναστηριού, που τόσο την έχομε ανάγκη. Το όνομά της δεν θα ξεχαστεί εδώ μέσα, όπως δεν ξεχνιέται και του Ανθίμου, του καλού της συνοδοιπόρου και αδελφού».


Αυτοί οι άνθρωποι μας χάρισαν μαθήματα γνήσιου Ορθόδοξου Μοναχισμού

«Και όσο σε τούτο τον ναό θα μπαίνουν τα χελιδόνια να φτιάχνουν τις φωλιές τους, εμείς δεν θα τους ξεχνούμε. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι, με την αγία τους απλότητα, μας χάρισαν παραδείγματα γνήσιου Ορθόδοξου Μοναχισμού. Ευχαριστούμε τον Θεό που χάρισε στην τοπική μας Εκκλησία αυτήν την αγία ψυχή. Την ευχαριστούμε γι᾿ αυτό που ήταν, την ευχαριστούμε για αυτό που θα εξακολουθεί να είναι για όλους εμάς. Είμαι βέβαιος, βεβαιότατος, ότι όλοι που βρίσκεστε εδώ σήμερα έχετε να διηγείστε χιλιάδες περιστατικά, χιλιάδες συμβουλές, χιλιάδες παροτρύνσεις, από αυτό το στόμα που σίγησε πριν από λίγες ώρες στον κόσμο, για να ανοιχτεί μπροστά στον θρόνο του Θεού».


Να της ζητάτε να πρεσβεύει στον Θεό, γιατί έχει αποκτήσει παρρησία κοντά Του

«Εγώ έχω χαρά και δεν το κρύβω, πως εκεί σήμερα η Μάρθα μας κάνει Πάσχα και δεν έχει ξεχάσει κανένα από εμάς. Εκεί από πάνω βρίσκεται παρακλητικά δίπλα μας, όπως βρισκόταν πάντα. Και μπορούμε να της αναθέτομε τα προβλήματά μας και τους προβληματισμούς μας. Το λέω μετά βεβαιότητος και σας ζητώ να το κάνετε. Να της ζητάτε να πρεσβεύει στον Θεό, με την βεβαιότητα ότι έχει αποκτήσει παρρησία κοντά Του. Καλή μου Μάρθα, σε ευχαριστώ γι’ αυτή την Αναστάσιμη ημέρα που μας χάρισες σήμερα στο Αρκάδι. «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος», με έκανες να πω δεκαπέντε μέρες πιο μπροστά από την ώρα του, αλλά χαλάλι σου».


Στην τελευταία κατοικία
Το φέρετρο με το σκήνωμά της σήκωσαν στα χέρια οι μοναχοί και το μετέφεραν στην τελευταία του κατοικία. Εκεί έψαλαν ξανά ένα Τρισάγιο και ο Επίσκοπός μας γονάτισε, έπιασε το χέρι της και της έκανε το σημείο του Σταυρού, ύστερα το φίλησε ευλαβικά βάζοντάς του ένα κομβοσχοίνι, και προέπεμψε την μακαρία ψυχή της στην Βασιλεία του Ουρανού.


Τα Τρισάγια
Στο τέλος, ο Μητροπολίτης μας δεν παρέλειψε επίσης να σταθεί και να ψάλει τρισάγιο στον τάφο του μακαριστού Ηγουμένου Ανθίμου αλλά και του προκατόχου του, Μητροπολίτου Αθανάσιου Αποστολάκη.

Σητεία

Εν όψει της Μεγάλης Συνόδου

Κατηγορούν κάποιοι μεγαλόσχημοι τους κληρικούς και λαϊκούς εκείνους που έχουν κάποιες επιφυλάξεις για την επικείμενη Μεγάλη Σύνοδο, ότι δεν κάνουν υπακοή στην Εκκλησία και δεν δείχνουν πειθαρχία. Και όταν λέγουν Εκκλησία εννοούν αυτάρεσκα και αταπείνωτα τον εαυτό τους ή κάποια εκκλησιαστικά κέντρα αποφάσεων και κάποια πρόσωπα υψηλά ιστάμενα στην ορθόδοξη εκκλησιαστική ιεραρχία.

Δεν υπάρχει όμως χειρότερο επιχείρημα μέσα στην ιστορία της Πίστεως από το να χρησιμοποιείται η αρετή της υπακοής και η ανάγκη της ενότητος για την αναίρεση του θεόσδοτου δώρου της ελευθερίας και της λογικής και μάλιστα με αποτέλεσμα την παραχάραξη της Αλήθειας.
«Αυτού ακούετε» φωνάζει ο Άγιος Θεός από το ύψος του θαβωρίου όρους της Μεταμορφώσεως. Ο δε άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει χαρακτηριστικά: «ποίησον φίλους διά τον Χριστόν και εχθρούς διά τον Χριστόν». Δεν υπηρετούμε λοιπόν πρόσωπα ούτε κολακεύουμε και χαϊδεύουμε αξιώματα και θρόνους χάριν του οποιουδήποτε δικού μας συμφέροντος και σε βάρος της αλήθειας. Την Αλήθεια και τον Χριστό υπηρετούμε «πάση θυσία».
Δηλαδή, «ω ανόητοι και βραδείς τη καρδία» επικριτές της ελευθερίας και της δημοκρατίας, τι έπρεπε να κάνει ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός στη ψευδοσύνοδο της Φερράρας Φλωρεντίας σύμφωνα με τη δική σας σκέψη; Να υπακούσει στον πατριάρχη και στο βασιλιά σε βάρος της αλήθειας και να υπογράψει την υποταγή στον Πάπα; Μα ακριβώς αυτή η στάση του, αυτό το ΟΧΙ, ευλογήθηκε από το Θεό και επαινέθηκε από το λαό και παραμένει μέχρι σήμερα ο «Άτλας της Ορθοδοξίας».
Μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία λοιπόν τίποτε δεν είναι αυτονόητο και δεδομένο. Τι σημαίνει ότι κάποιος είναι Πατριάρχης ή Επίσκοπος ή Θεολόγος; Πόσους τέτοιους έχει καταδικάσει και αναθεματίσει η συνείδηση της Εκκλησίας ως αιρετικούς; Ακόμη και πολυπληθείς συνόδους ανακήρυξε ληστρικές. Όλοι κρίνονται στην Ορθοδοξία.
Πρωτίστως πρέπει να πούμε ότι Εκκλησία είμαστε όλοι. Κλήρος και λαός. Είμαστε «ο Χριστός και εμείς μέσα στους αιώνες» όπως λέγει ο ιερός Αυγουστίνος. Εκκλησία είναι Ο Χριστός, Το Ευαγγέλιο, Η Αλήθεια, ο Επίσκοπος, Το Ιερατείο, Το Θυσιαστήριο και Ο πιστός Λαός. Όλα μαζί. Όχι λαοκρατία ούτε όμως και κληρικοκρατία. Όχι αναρχία ούτε όμως και ισοπεδωτική ομοιομορφία. Συνοδικότητα και Ομοφωνία. Το τεκμήριο της Αλήθειας τελικά βρίσκεται στον πιστό λαό. Το είπαν αυτό οι Πατριάρχες της Ανατολής στον Πάπα το 1848.
«...Ἔπειτα παρ᾽ ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἐδυνήθησαν ποτὲ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστὴς τῆς θρησκείας ἐστιν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τὸ θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καὶ ὁμοειδὲς τῷ τῶν Πατέρων αὐτοῦ, ὡς ἔργῳ ἐπειράθησαν καὶ πολλοὶ τῶν ἀπὸ τοῦ σχίσματος Παπῶν τε καὶ Πατριαρχῶν Λατινοφρόνων μηδὲν ἀνύσαντες...».
Ο Χριστός μας επίσης όταν απέστειλε τους μαθητές Του στα έθνη, τους είπε «διδάσκοντες αυτούς πάντα όσα ενετειλάμην υμίν», δηλαδή : «δε θα λέτε άλλα αντ΄ άλλων και δικά σας πράγματα, αλλά μόνο όλα όσα σας έδωσα Εγώ ως εντολές».
Λοιπόν, δεν έχουμε το δικαίωμα να διαβάζουμε και να κρίνουμε, αν αυτά που ετοιμάζονται στη Μεγάλη Σύνοδο είναι μέσα στην Αλήθεια του Χριστού και της Εκκλησίας; Δεν κατακρίνουμε πρόσωπα, κείμενα κρίνονται με βάση το Ευαγγέλιο και την ιερά Παράδοση.
Έλεος ! Και αυτό το πανανθρώπινο δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψεως και του λόγου θα το στερήσουν οι αρνητές της πολυφωνίας και της συνοδικότητος; Δηλαδή δεν πρέπει να εκφράσουν τη γνώμη τους κληρικοί, θεολόγοι, επίσκοποι, άγιο Όρος, αδελφότητες; Ακόμη και τα κοσμικά νομοσχέδια τίθενται σε ανοιχτή διαβούλευση. Χειρότεροι και από τους κοσμικούς θα γίνουν οι εκκλησιαστικοί άρχοντες;
Θεολογικά κείμενα κρίνονται λοιπόν, καθώς πρέπει να γίνεται, από τον συμμετέχοντα ευσεβή λαό, ο οποίος δεν είναι υποδεέστερος στην έρευνα και αποτίμηση της αλήθειας του Χριστού. Δεν είναι τυφλά ποντίκια οι άνθρωποι ούτε ζαλισμένο κοπάδι οι Χριστιανοί.
Που φτάσαμε επιτέλους; Να αντιγράφωνται στην Εκκλησιαστική ζωή παπικές ισοπεδωτικές πρακτικές και να μιμείται η ανελεύθερη κομματική πειθαρχία των πολιτικών σχηματισμών; Δυστυχώς.
Ασφαλώς και δεν θα τους ακολουθήσει σε αυτό το δρόμο ο Πιστός Λαός ούτε θα αυτοκαταργηθεί επειδή το θέλουν μερικοί. 
πηγή:Χριστιανική Εστία Λαμίας

Ηπειρος, Ιωάννινα, Ζαγόρι. Μερικά από τα πιο όμορφα σημεία της Ελλάδας τραβηγμένα με ένα υπέροχο, νοσταλγικό τρόπο.

Η πόλη των Ιωαννίνων, τα μαγευτικά χωριά του Ζαγορίου, η άγρια ομορφιά της περιοχής, τα μοναδικά γεφύρια και τα μαγευτικά κτίσματα από τον κινηματογραφιστή Σταύρο Λαδικό.

Από τέτοιες άγιες μητέρες, πως να μην ανατείλουν άγια παιδιά!!


Πριν λίγες ημέρες επισκέφθηκε τον Ιστορικό Ναό μας ένα Δημοτικό σχολείο από το Άργος όπου ξεχώρισε ένα πολύ καλό και φιλότιμο κοριτσάκι, η Δέσποινα, 11 περίπου χρονών και το οποίο ήθελε να μου αναφέρει κάτι πολύ σημαντικό
- Παπούλη, πολλές φορές τα βράδια δεν μπορώ να κοιμηθώ.
- Γιατί παιδάκι μου;
- Γιατί φοβάμαι το Πάντα.
Εκεί μου ήρθε να γελάσω.

- Ποιό Πάντα παιδί μου; Το αρκουδάκι;
- Όχι πάτερ το Πάντα, το για πάντα.
Το ότι η άλλη ζωή δεν έχει τέλος, είναι για πάντα και λυπάμαι όσους πάνε στην κόλαση τότε αφού δεν θα υπάρχει τέλος. Μονάχα δυστυχία για πάντα, δίχως ποτέ τέρμα.
Πολύ στεναχωρούμαι τότε και πολλές φορές κλαίω κιόλας και βρέχω το μαξιλάρι μου.
Έμεινα απλώς αποσβολωμένος και αμίλητος, βλέποντας πως η Χάρις Του Καλού μας Θεού μπορεί να δώσει χαρίσματα- μνήμη Θανάτου και δάκρυα- ακόμη και σε ένα απλό παιδάκι, τα οποία πολλοί Ασκητές κάνουν χρόνια και υπεράνθρωπες προσπάθειες για να τα αποκτήσουν.
Μα η έκπληξη μου στάθηκε ακόμη μεγαλύτερη όταν έμαθα ποιά είναι η μητέρα της Δέσποινας.
Μια πολύ καλή ψυχή, που πέρα από την καθιερωμένη προσευχή της όταν βρίσκεται στο παράθυρο ή στο μπαλκόνι για δουλειές προσεύχεται για όσους αγνώστους διαβάτες περνούν από κάτω…
Από τέτοιες άγιες μητέρες, πως να μην ανατείλουν άγια παιδιά!!
Πρεσβύτερος Διονύσιος Ταμπάκης
Ι.Ναός Παναγίας Ναυπλίου.

!!!

Μνήμες από την Κωνσταντινούπολη

 
Το τελευταίο κείμενο του αξέχαστου πανεπιστημιακού  Ν. Σαρρή για τη μαγική Πόλη των πόλεων

Η μαγική και οδυνηρή περιγραφή της Πόλης των πόλεων, που ακολουθεί, είναι δημιούργημα ενός εκλεκτού τέκνου της Βασιλεύουσας: του αξέχαστου πανεπιστημιακού και φλογερού Ελληνα Νεοκλή Σαρρή (1940-2011). Το τελευταίο κείμενό του που δημοσιεύτηκε στον Τύπο είναι αυτό. Γράφτηκε για την ειδική έκδοση της «δημοκρατίας», που ήταν αφιερωμένη στην Κωνσταντινούπολη και κυκλοφόρησε στις 29 Μαΐου 2011. Τα αποσπάσματα από την εκ βαθέων εξομολόγηση και την αναπόληση του Νεοκλή Σαρρή από τη ζωή του στην Πόλη αφιερώνονται με πολλή αγάπη και μέγα σεβασμό στη μνήμη του μοναδικού φίλου και όλων των Ελληνοπαίδων που έζησαν εκεί όπου χτυπάει ακόμα η καρδιά του έθνους μας κι εκεί που φυλάσσονται ευλαβικά τα όνειρα της φυλής μας.


«Αρχές του Μάη του 1980. Μια πρόσκληση στην Ελληνική Φιλοσοφική Εταιρεία από το αντίστοιχο σωματείο της Τουρκίας με έφερε στην Κωνσταντινούπολη. [...] Από το μπαλκόνι που βρισκόμασταν, πιο σιμά, και στην ευρωπαϊκή ακτή του Βοσπόρου έβλεπες τα ανάκτορα του Ντολμάμπαχτσέ, και αριστερότερά τους τα ερείπια των ανακτόρων του Τσιραγάν (που τώρα είναι ένα περίλαμπρο ξενοδοχείο πολυτελείας) και λίγο πιο ψηλότερα, τα ανάκτορα του Γιλντίζ. Ακόμα το πέρα εκτεινόταν από το Φουντουκλή και το Καμπάτας, το Διπλοκιόνιο (Μπεσίκτας), το Μεσοχώρι (Ορτάκιοϊ) και το Μέγα Ρεύμα ή Αρναούτ-κιοϊ (στο οποίο κάποτε "επιχωρίααν", δηλαδή είχαν τα εξοχικά μέγαρά τους οι Φαναριώτες ηγεμόνες), και κατά σειρά η Στένη, το Νιχώρι, το Μπεμπέκι (όπου και η περιλάλητη Ροβέρτιος Σχολή, το σημερινό Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου), τα Θεραπειά, το Μπουγιούκντερε (ή Βαρυρρύακα των καθαρευουσιάνων) με τις εξοχικές κατοικίες των ξένων πρεσβευτών, το Βαφεοχώρι (Μπογιατζή-κιοϊ), για να προχωρήσει το μάτι κατά το Σαρίγερ και τα "καβάκια", δηλαδή την είσοδο το Βόσπορο από τον Εύξεινο πόντο.

Ενα μεγάλο τμήμα όλου αυτού του πανοράματος το έβλεπα να εκτείνεται μπροστά μου, ενώ ένα άλλο τμήμα το θεωρούσα με τα μάτια της ψυχής μου. Αναδυόταν από τον μύχιο εαυτό μου, ενστάλαγμα συνείδησης και μνήμης περίτεχνο και μεγαλειώδες τέχνημα. Μέρα ηλιόλουστη, το βοσπορινό αεράκι μετέφερε θεσπέσιες και τόσο γνώριμες σε μένα οσμές, ενώ έφθαναν στ' αυτά μου σπαράγματα από ήχους από την πολύβουη κοσμόπολη ανάμιχτους με ανατολίτικες μουσικές και το νωθρό εζάνι του μουεζίνη από κάποιο μιναρέ στο κάλεσμά του προς τους πιστούς για τη μεσημεριανή προσευχή.
Τα μάτια μου πλημμύρισαν... Ασυγκράτητος ο λυγμός μου, όσος ο πόνος μου βαθύς και ασίγαστος. Σε παραμυθία πρόστρεξαν οι καλές μου συνάδελφοι, η Κική Παπούλια με τη Μυρτώ Δραγώνα (καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, και τρεις μας πλέον ομότιμοι). Αλλά ο πόνος ήταν αξεπέραστος. Είναι απαίσια και η σκέψη ακόμη να είσαι τουρίστας στο δικό σου τόπο τον οποίο αποχωρίστηκες δίχως τη θέλησή σου. [...]

Καλοπροαίρετοι με συγκατάβαση και σεβασμό για τον πάσχοντα ψυχισμό του πλησίον, αλλά κυρίως κακοπροαίρετοι -και αυτοί είναι που πληθαίνουν στην 'εκσυγχρονιστική' τους φθονερή λύσσα- θα πουν με το φθόνο και τη χαιρεκακία που τους χαρακτηρίζει ότι το τραύμα σημαίνεται από το ιστορικό γεγονός της Αλωσης της Πόλης. Και καθετί που έχει σχέση με την ιστορική μνήμη του γένους μας είναι μαύρη αντίδραση και στείρος "εθνικισμός". Στο σκοτισμένο τους μυαλό το μικρόνοο, και στη στενόκαρδη μικροψυχία τους και την πολυπολιτισμική μωρία τους, τυφλωμένοι από το πάθος και τη βλακεία τους (να μη πω τίποτε άλλο), τι μπορεί να σημαίνει η Κωνσταντινούπολη για κάθε Ρωμηό, συνειδητό και ασυνείδητο Ελληνα. Είναι τόσο αγράμματοι ιστορικά και συναισθηματικά βαθειά νυχτωμένοι που ούτε μπορούν να τη συλλαβίσουν...

Στην πραγματικότητα είναι μια προσπάθεια για εθνική λοβοτομή, για πολιτικό και πολιτιστικό αυτοχειριασμό ταυτόχρονα. Λησμονείται σήμερα σκόπιμα ότι η Μητρόπολη του γένους μας ήταν από τα βάθη της Ιστορίας η Κωνσταντινούπολη. Και όπως παρατηρεί η Ελένη Αρβελέρ, οι Ελληνες είμαστε το μόνο βαλκάνιο έθνος που έγινε ανεξάρτητο κράτος δίχως την πρωτεύουσά του. [...]

Αλλά πάλι η Αλωση δεν πρέπει να εκλαμβάνεται σε αριθμό ενικό, αλλά πληθυντικά. Η Αλωση της Πόλης είναι ένα γεγονός επαναλαμβανόμενο στον ιστορικό χρόνο. Δεν έχουμε μια Αλωση, αλλά πολλές Αλώσεις από τις οποίες εκείνη του 1204 και του 1453 είναι οι πιο γνωστές. Υπάρχουν και εκείνες του Απρίλη του 1821, του Φθινόπωρου του 1922, του 1943 με εκείνο τον τρομαχτικό "Φόρο Περιουσίας" (το Βαρλίκι), το 1955 με το ανθελληνικό πογκρόμ, το καλοκαίρι του 1964 με τις ομαδικές απελάσεις, το 1974... Η δική μου γενιά έζησε τουλάχιστον τρεις από αυτές... [...]

Παναγιώτης Λιάκος

Σοκ και δέος στον ευρωπαϊκό Τύπο από την επίσκεψη Β.Πούτιν στην Ελλάδα: «Τον υποδέχθηκαν σαν σούπερσταρ»

του Θεόφραστου Ανδρεόπουλου
Ανησυχία προκλήθηκε στους Γερμανούς καθώς «στην Ελλάδα και στο Άγιο Όρος ο Β.Πούτιν έτυχε υποδοχής σούπερσταρ» και οι μοναχοί του Αγίου Όρους, οι Φύλακες της Ορθοδοξίας τον θεωρούν «τον μοναδικό αληθινό ηγέτη στον κόσμο» γνωρίζοντας ότι εκφράζουν και την πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών
Έκτενώς αναφέρθηκε ο γερμανικό Τύπος στην υποδοχή που επιφύλαξαν οι αγιορείτες μοναχοί τον Ρώσο ηγέτη Β.Πούτιν αφού όπως αναφέρει σήμερα το γερμανικό Spiegel «πουθενά στην Ελλάδα δεν αγαπούν την Ρωσία και τον Πρόεδρο Β.Πούτιν όσο στην ορθόδοξη μοναστική κοινότητα του Ιερού Βουνού του Άθου»
Στο τέλος της επίσημης επίσκεψής του στην Ελλάδα ο Ρώσος ηγέτης απέτισε φόρο τιμής στο ιερό μέρος όπου και τον υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό και θαυμασμό.
«Καθώς ο Β.Πούτιν, ολοκλήρωσε την συνάντησή του στην Ελλάδα και έφτασε στον Άθω το Σάββατο, οι μοναχοί τον υποδέχθηκαν σαν σούπερσταρ και ακόμα περισσότερο σαν υπερασπιστή της Πίστεως και ως πιστό σύμμαχο της Ελλάδας».
Οι ντόπιοι διαμένοντες ήταν πολύ ευυχισμένοι που καλωσόρισαν τον Ρώσο πρόεδρο ακόμα και εάν η άφιξή του αννακάτωσε για λίγο την ειδάλλως ήσυχη και ειρηνική ζωή τους.
Καθώς το Λιμενικό περιπολούσε στην θάλασσα, πράκτορες της ρωσικής Ασφάλειας του Προέδρου που φορούσαν μαύρα γυαλιά και κοστούμια προσεκτικά παρακολουθούσαν κάθε οδό της περιοχής.
«Ο Πούτιν είναι ο μοναδικός αληθινός ηγέτης στον κόσμο» έλεγαν οι μοναχοί και πρόσθεταν «με ποιον να συγκριθεί; Με τον Ομπάμα;Με την Μέρκελ; Απλά δεν υπάρχει καμία σύγκριση».
Το Spiegel αναφέρθηκε και στο γεγονός της παρουσίας ενός μόνο θρόνου στην εκκλησία όπου έλαβε χώρα η λειτουργία που παρακολούθησε ο Ρώσος πρόεδρος και δόθηκε μόνο σε αυτόν ως επίτιμος καλεσμένος που ήταν παρά το γεγονός και της παρουσίας τους Έλληνα ΠτΔ Π.Παυλόπουλου.
«Ο Έλληνας πρόεδρος έκατσε δίπλα στους θνητούς» αναφέρει το Spiegel «αν και ζητήθηκε να τοποθετηθεί και ένας δεύτερος θρόνονς δίπλα στον Β.Πούτιν αλλά μάταια: Στην αυτοδιοικούμενη περιοχή του Όρους Άθως οι μοναχοί αποφασίζουν και ξεκαθάρισαν ποιον θεωρούν τον αγαπημένο τους επισκέπτη»
Ο Ρώσος ηγέτης επισκέφθηκε τον Άθω για δευτερη φορά, αυτή την φορά ήταν για να τιμήσει την χιλιόχρονη ρωσική παρουσία το Ιερό Βουνό.
Το περιοδικό με έκδηλη ανησυχία αναφέρει «ο Ρώσος πρόεδρος είναι πολύ μπροστά σε όρους δημοφιλίας στα συναισθήματα των Ελλήνων πολιτών από όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες»
Eνοχλημένη ήταν και η γαλλική Le Figaro καθώς αναφέρει ότι «ο Ρώσος πρόεδρος έκανε θρησκευτική διπλωματία για να σπάσει η ευρωπαϊκή ενότητα εναντίον της Μόσχας καθώς η Ελλάδα από την αρχή αντιτίθεται στις αντιρωσικές κυρώσεις λόγω των κοινών της ορθόδοξων αξιών με την Ρωσία»
Μετά από όλα αυτά δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στην Ελλάδα προωθείται με κάθε τρόπο και μέσον η αθεϊα ώστε να σπάσει ο δεσμός του ελληνικού λαού με τον ρωσικό. Η Ορθοδοξία ενοχλεί και τις ΗΠΑ και την ΕΕ.
Σημειώνεται ότι ο Ρώσος πρόεδρος είναι ο μόνος ηγέτης ο οποίος αποκαλεί το Άγιον Όρος «Περιβόλη της Παναγίας».
May 28, 2016. Russian President Vladimir Putin visits Mount Athos
May 28, 2016. Russian President Vladimir Putin visits Mount Athos
πηγή

Κάμπινγκ: Ευκαιρία για... διακοπές!

Κάμπινγκ: Ευκαιρία για... διακοπές!
Καλοκαίρι, θάλασσα, βουτιές, χαλάρωση, κέφι, διασκέδαση: με μια λέξη, διακοπές! 

Το ελληνικό καλοκαίρι είναι εδώ κι εσείς ανυπομονείτε να το απολαύσετε με την παρέα σας, χωρίς όμως να χρειαστεί να ξοδέψετε μια περιουσία.

 O καλύτερος τρόπος για να το καταφέρετε είναι το κάμπινγκ, οργανωμένο ή ελεύθερο, σε κάποια γωνιά της Ελλάδας... 

 Μία από τις παλιές διαφημίσεις που είχαν αφήσει εποχή ήταν και εκείνη ενός υγρού απορρυπαντικού πιάτων, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ΄80. Το σποτ εκείνο, λοιπόν, διατυμπάνιζε τα πλεονεκτήματα του προϊόντος όχι τόσο με βάση τις ιδιότητές του, αλλά με βάση την τιμή του: «στης ακρίβειας τον καιρό...» έλεγε το τραγουδάκι που συνόδευε τη διαφήμιση εκείνη, και σήμερα μοιάζει περισσότερο επίκαιρο από ποτέ. Καθώς, λοιπόν, το καλοκαιράκι είναι ήδη εδώ και η ζέστη έχει αρχίσει να βάζει τα δυνατά της και οι θερμοκρασίες παίρνουν πια για τα καλά την ανηφόρα, η σκέψη των διακοπών προβάλλει ως ανάγκη, ως αναζωογονητική επέμβαση στη μιζέρια της καθημερινότητας, ως -προσωρινό έστω- αντίδοτο στο άγχος και την ανασφάλεια των ημερών.

Θες έκπτωση φόρου κι απαλλαγή ΕΝΦΙΑ; Βρέθηκε ο τρόπος!

Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

ΕΛΛΑΔΑ-ΑΘΗΝΑ ΤΟ 1951

Τι έβλεπε ένας Αμερικανός τουρίστας στην Ελλάδα του 1951. Στιγμιότυπα τουριστικού χαρακτήρα από την καθημερινότητα στην Ελλάδα και κυρίως στην Αθήνα. Φτώχεια αλλά και αισιοδοξία ενός λαού που μόλις είχε βγει από την Κόλαση της Κατοχής και τουΕμφυλίου.

Ο Πούτιν κάνει σωστά τον ΣΤΑΥΡΟ του και οι νεοθωμανοί δαιμονίζονται

85c9b134-8481-415e-b016-a95b78654089
Καταλάβατε κ. Πρόεδρε ότι ο ΣΤΑΥΡΟΣ που κάνατε έμπροσθεν της εφέστιας εικόνος του ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ στο Πρωτάτο στις Καρυές του Αγίου Όρους είναι πιο δυνατός από το Πυρηνικό οπλοστάσιο που διαθέτεται.
¨Σταυρός ο φύλαξ πάσης της Οικουμένης,
Σταυρός η Ωραιότης της Εκκλησίας,
Σταυρός βασιλέων το κραταίωμα,
Σταυρός πιστών το στήριγμα,
Σταυρός Αγγέλων η δόξα και των δαιμόνων το τραύμα.¨
Έπαθαν λοιπόν τέτοιο τραύμα στο μυαλό και άρχισαν να κάνουν κουταμάρες.


Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Οποιοσδήποτε άνθρωπος θέλει πραγματικά να σωθεί, δεν τον εμποδίζει ούτε ο καιρός, ούτε ο τόπος, ούτε το επάγγελμα ..


Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός.

Να τον έχει ο Κύριός μας καλά!

Ευλογημένοι οι πολίτες που κυβερνά. Σκάμε από ζήλεια για την έρημη πατρίδα μας αλλά εγγύς ο καιρός... Κύριε Ελέησον!

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ: «Έσχατος κριτής επί θεμάτων πίστεως είναι η συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας».



Εκτενή επιστολή για τους προβληματισμούς και τις αντιρρήσεις των Αγιορειτών για τα θέματα της Πανορθόδοξης Συνόδου έστειλε μετά από μακρές συνεδριάσεις κατά την εβδομάδα των Μυροφόρων η Έκτακτη Σύναξη των Ηγουμένων και Αντιπροσώπων των 20 Ιερών Μονών του Αγίου Όρους στον Οικουμενικό Πατριάρχη. Μάλιστα αποφασίσθηκε η επιστολή να κοινοποιηθεί σε όλες τις Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες.
Στην επιστολή τονίζεται ότι ο όρος «Εκκλησία» δεν μπορεί να λέγεται για τους ετερόδοξους. Επίσης εκφράζεται η αντίθεση του Αγίου Όρους για τις συμπροσευχές και τις λειτουργικές πράξεις με τους ετερόδοξους. Ο «έσχατος κριτής» για θέματα πίστεως είναι η συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας, που μπορεί να εκφράζουν ακόμα και μεμονωμένα πρόσωπα, αναφέρουν οι Αγιορείτες, και όχι μόνο οι Σύνοδοι όπως γράφει το κείμενο της Πανορθόδοξης. (Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός ανέτρεψε μόνος του τις αποφάσεις της Συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας).
Είναι αναγκαία η αναγνώριση ως Οικουμενικών των Συνόδων επί Μεγ. Φωτίου και αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, που έδωσαν απάντηση σε όλες τις κακοδοξίες του Παπισμού (φιλιόκβε, παπικό πρωτείο κλπ.), αναφέρεται στην επιστολή. Μόνο σοβαρές αλλαγές στα κείμενα της Πανορθόδοξης μπορεί να αναπαύσουν όλους τους Ορθοδόξους, γράφουν οι Αγιορείτες. Διαφορετικά, μπορεί η Σύνοδος να γίνει αφορμή για νέα σχίσματα.
Παρακάτω αναφέρονται μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα της επιστολής:
α. « ... η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος ... να αποφύγη τον όρον «Εκκλησία» δια τους ετεροδόξους, χρησιμοποιούσα αντ᾽ αυτού τους όρους «χριστιανικά δόγματα και ομολογίαι».
β. « ... η έννοια της ενότητος της Εκκλησίας χρήζει ωσαύτως διασαφήσεως .... εις την ενότητα Αυτής ανήκουν μόνον τα μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ως Σώμα Χριστού ... Περί τούτων μόνον λέγεται το «ίνα ώσιν εν, καθώς ημείς εν εσμέν», κατά την ερμηνείαν των θεοφόρων Πατέρων».
γ. « ... Ο τρόπος διεξαγωγής και η πορεία των θεολογικών διαλόγων δεν αναπαύει το σύνολον του πληρώματος της Εκκλησίας, η δε καθ’ ημάς Ιερά Κοινότης κατά καιρούς και εις διαφόρους περιστάσεις έχει εκφρασθή δι᾽ επισήμων κειμένων κατά θεολογικών συμφωνιών μετά των ετεροδόξων και έχει διαμαρτυρηθή δια συμπροσευχάς και άλλας λατρευτικάς πράξεις (λειτουργικούς ασπασμούς κ.λπ.), δι’ ων δίδεται η εικών ψευδούς ενώσεως μετ’ αυτών ... δέον να αποσαφηνισθή ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία ουδόλως δύναται να δεχθή την ενότητα της Εκκλησίας ως τινα διομολογιακήν προσαρμογήν η ως συμμετοχήν εις συμπροσευχάς και ετέρας λατρευτικάς πράξεις».
δ. « ... δεν δυνάμεθα να μη εκφράσωμεν τον έντονον προβληματισμόν και τας ευλόγους αντιρρήσεις ημών δια την περαιτέρω συμμετοχήν των Ορθοδόξων εις το «Παγκόσμιον Συμβούλιον των Εκκλησιών» (Π.Σ.Ε)».
ε. « ... η εκκλησιαστική παράδοσις αναγνωρίζει ως έσχατον κριτήν επί θεμάτων πίστεως την συνείδησιν του πληρώματος της Εκκλησίας, την οποίαν εκφράζουν ενίοτε μεμονωμένα πρόσωπα η σύνοδοι ιεραρχών η ο πιστός λαός και η οποία επικυρούται δια συνοδικών αποφάσεων».
στ. « ... δέον να περιληφθή αναφορά και εις τας μετά την αγίαν Ζ´ Οικουμενικήν μεγάλας Συνόδους της Ορθοδόξου Εκκλησίας ... καθ' όσον δια της αναφοράς εις αυτάς τας συνόδους αι δογματικαί και εκκλησιολογικαί διαφοραί μετά των ετεροδόξων (περί το Φιλιόκβε, την κτιστήν Χάριν, το παπικόν πρωτείον κ.λπ.) αποσαφηνίζονται πλήρως».
η συνέχεια εδώ

ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑ - ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 1935

Για πρώτη φορά στο φως της δημοσιότητας ... Σπάνιο και καλογυρισμένο ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ από το μακρινό 1935 με πλάνα από την αποικία Λεπρών της Σπιναλόγκα και την γραφική λίμνη του Αγίου Νικολάου

«Είμαι πολύ καλά. Κάνω ρέικι, γιόγκα, μιλάω με αγγέλους…»




Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης
Η εποχή μας βρίσκεται στο «τρίτο στάδιο της αθεΐας», όπως το περιγράφει ο μεγάλος Γάλλος ορθόδοξος θεολόγος Ολιβιέ Κλεμάν.
Στο α΄ στάδιο, γράφει, οι άνθρωποι επιτίθενται κατά της θρησκείας. Στο β΄ στάδιο, απλά αδιαφορούν για τη θρησκεία, δεν ασχολούνται πια μ’ αυτήν. Και στο γ΄ στάδιο, βάζουν στη ζωή τους μια καινούργια δεισιδαιμονία, με την οποία αντικαθιστούν τη θρησκεία που εγκατέλειψαν.
Σήμερα η κοινωνία μας έχει περάσει στο γ΄ στάδιο και σ’ αυτό οφείλεται η χιονοστιβάδα της ενασχόλησης με τη γιόγκα και το διαλογισμό, το φενγκ σούι, τα μέντιουμ, τους αστρολόγους, τις τράπουλες ταρώ, τις κρυσταλλοθεραπείες και γενικά τις «ενεργειακές θεραπείες», τη «θετική ενέργεια», τις «τεχνικές αυτοβελτίωσης», την «αύρα», το κάρμα και τη μετενσάρκωση, ακόμη και τη μαγεία, τις ασιατικές πολεμικές τέχνες (περιλαμβάνοντας διαλογισμό, παραψυχολογικές δυνάμεις και άλλα στοιχεία από τις θρησκείες της Άπω Ανατολής) και τους εξωγήινους (ενασχόληση με μορφή «πνευματικών επαφών» και όχι αληθινής επιστημονικής έρευνας).
Όλα αυτά που ψάχνουν οι άνθρωποι σ’ αυτές τις πρακτικές, υπάρχουν με άριστη μορφή στην πνευματική κληρονομιά των πατέρων μας, την Ορθοδοξία. Όμως δεν το ξέρουμε και δεν τα αναζητούμε ποτέ εκεί. Ευτυχώς, αρκετοί άνθρωποι, μετά από «πνευματικά ταξίδια» στο βουδισμό, τον ινδουισμό, τον πνευματισμό, τις θρησκείες των Ινδιάνων και ένα σωρό άλλους εξωτικούς δρόμους (που έχουν γίνει μόδα πλέον), ανακάλυψαν την Ορθοδοξία και επέστρεψαν σ’ αυτήν. Όμως η μόδα παραμένει και διαρκώς ενισχύεται, διαφημιζόμενη με κάθε μέσον και τρόπο…
Υποτίθεται ότι όλα τα παραπάνω «δεν έχουν σχέση με καμιά θρησκεία», απλώς είναι τεχνικές αναβάθμισης του εαυτού μας και βελτίωσης της ζωής μας. Δυστυχώς, δεν είναι έτσι. Ένας πραγματικός ορθόδοξος χριστιανός (που όχι μόνο πηγαίνει στην εκκλησία, νηστεύει, εξομολογείται, μεταλαβαίνει, προσεύχεται κ.τ.λ., αλλά και συνδέει τη ζωή του μ’ αυτά και ξέρει πολύ καλά τι νόημα έχουν) δεν έχει ποτέ την ανάγκη ν’ ασχοληθεί με αυτές τις πρακτικές, γιατί καλύπτεται 100% από το Χριστό.
Τα άλλα είναι υποκατάστατα της θρησκείας, που έχουν στόχο να προσφέρουν στον άνθρωπο αγάπη, γαλήνη, ειρήνη, αυτογνωσία, σοφία, αρμονική ζωή, σύνδεση με όλα τα πλάσματα κ.λ.π., δηλαδή ακριβώς αυτά που, εκ πρώτης όψεως, προσφέρει και η θρησκεία. Ο ασχολούμενος με κάποια από αυτά, κατά κανόνα δεν συνδέει τη θρησκεία με το βάθος της ζωής του και δεν αναζητά την πνευματική και ηθική του αναβάθμιση σ’ αυτήν, αλλά περιορίζεται στις «μοντέρνες πρακτικές», τις εισαγόμενες από άλλες θρησκευτικές παραδόσεις. Ίσως παράλληλα πηγαίνει και στην εκκλησία, αλλά συνήθως αυτό το κάνει είτε τυπικά (ως έθιμο), είτε παρερμηνεύοντάς το με βάση τις ξένες διδασκαλίες που ακολουθεί: «Πηγαίνω στα ξωκλήσια, γιατί έχουν καλούς κραδασμούς», μου έλεγε μια κυρία κάποτε…
Δυο απλά λόγια για το ρέικι και τη γιόγκα.
Τι ακριβώς είναι το ρέικι; Ένας πνευματικός δρόμος, με τον οποίο ο άνθρωπος καλλιεργεί μέσα του την αγάπη, την ειλικρίνεια, την ανιδιοτέλεια κ.τ.λ., βρίσκει τη γαλήνη, εξισορροπείται ψυχοσωματικά, και, αν προχωρήσει σε «ανώτερα στάδια», αρχίζει να έχει επαφές με όντα από «ανώτερους κόσμους».
Τι είναι η γιόγκα; Μια μέθοδος, με την οποία οι ινδουιστές αυτοσυγκεντρώνονται, αποκόπτονται από τον εξωτερικό κόσμο (τον οποίο θεωρούν αυταπάτη) και βυθίζουν το νου τους στον «εσωτερικό εαυτό τους», για να συναντήσουν εκεί αυτό που πιστεύουν πως είναι η «ψυχή του σύμπαντος» (το Μπράχμαν) ή οι θεοί τους. Σκοπός της γιόγκα, να σταματήσει να μετενσαρκώνεται ο άνθρωπος, όπως πιστεύουν οι ινδουιστές, και το πνεύμα του να αφομοιωθεί στο Μπράχμαν όπως μια σταγόνα στον ωκεανό.
Εκτός αυτών, έχει πάρει διαστάσεις και η δήθεν «επαφή με αγγέλους», που «καθοδηγούν και συμβουλεύουν» τους «εκλεκτούς», θεραπεύουν ασθένειες κ.τ.λ.




Το πρόβλημα όλων αυτών: ναι, έχουν αποτέλεσμα, αλλά δεν έχουν το Χριστό. Ο Χριστός δεν εξαφανίζει ως διά μαγείας όλα τα προβλήματα και τα ελαττώματα των ανθρώπων, αλλά μεταμορφώνει τους ανθρώπους έτσι (με έντονη προσπάθεια του ανθρώπου βέβαια, προσπάθεια που ονομάζεται «μετάνοια» στη γλώσσα της Εκκλησίας και αποσκοπεί στην καλλιέργεια πρωτίστως της ταπείνωσης και στη συνέχεια της αγάπης προς όλους), ώστε τα προβλήματά μας γίνονται το αγώνισμα της ζωής μας, που θα μας οδηγήσει σε μικρό ή μεγάλο βαθμό ένωσης με τον ίδιο το Χριστό, δηλαδή αγιότητας.
Όμως ο σύγχρονος άνθρωπος δεν θέλει ν’ αγωνιστεί. Θέλει εύκολα και αμέσως (χωρίς μετάνοια, χωρίς ταπείνωση, χωρίς εξομολόγηση, χωρίς θεία κοινωνία) «να αλλάξει», να φύγουν τα προβλήματα και τα ελαττώματά του και να ζήσει και σπουδαίες εμπειρίες με αγγέλους, «ανώτερες οντότητες» και «πνευματικά χαρίσματα». Αυτά στην Ορθόδοξη παράδοση ξέρουμε ότι τα ζουν οι άγιοι, αλλά για να γίνεις άγιος χρειάζεται πράγματι μεγάλος αγώνας με αυταπάρνηση και στροφή προς το Χριστό. Δεν γίνεται εφαρμόζοντας κάποιες «τεχνικές», που προσφέρουν μόνο υποκατάστατα ειρήνης, αρμονίας και «πνευματικών επαφών».
Ξέρουμε επίσης ότι αυτές οι «πνευματικές επαφές», που φαίνονται επαφές με φωτεινά πνεύματα, συχνά κρύβουν δαίμονες μεταμφιεσμένους. Στην ιστορία του χριστιανισμού υπάρχουν αμέτρητες περιπτώσεις ανθρώπων, που νόμιζαν ότι καθοδηγούνται από αγγέλους, αγίους ή τον ίδιο το Χριστό και εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι τους ξεγελούσαν οι δαίμονες.
Στο ίδιο κλίμα ανήκουν και οι χριστιανοί που εντάσσονται στις λεγόμενες «Εκκλησίες της πεντηκοστής» ή στο «χαρισματικό κίνημα» ή τους «αναγεννημένους χριστιανούς», και νομίζουν ότι έρχεται μέσα τους το Άγιο Πνεύμα και τους οδηγεί σε προφητικές και θαυματουργικές καταστάσεις, ιδίως κατά τις λατρευτικές τελετουργίες τους…
Το να ζει κάποιος την πνευματική ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας με ειλικρίνεια και απλότητα, όπως τη ζούσε η αγία γερόντισσα Μάρθα του Αρκαδίου, που κοιμήθηκε λίγο πριν το Πάσχα του 2016, προϋποθέτει ταπεινή καρδιά. Σημαίνει ότι κάνει πράγματα που έκανε και η αγράμματη γιαγιά του, καθώς και εκατομμύρια ορθόδοξοι χριστιανοί πολλών λαών και εποχών. Αυτό πολλούς από εμάς τους δυσαρεστεί. Ενώ το να κάνουμε ρέικι ή γιόγκα και τα δεκάδες άλλα που έχουν εισχωρήσει στη ζωή μας, τονώνει και τον εγωισμό μας ότι κάνουμε κάτι «ιδιαίτερο» και «προχωρημένο», αν και στην πραγματικότητα δεν υπάρχει πιο ιδιαίτερο και προχωρημένο από το να ζει κάποιος ως αυθεντικός ορθόδοξος χριστιανός, δηλαδή μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, άσχετα από το πόσα ακούει για κακούς και πονηρούς παπάδες (ας κοιτάξει στην ενορία του ή στη διπλανή ενορία και είμαι βέβαιος ότι θα ανακαλύψει καλούς παπάδες και καλούς πιστούς χριστιανούς).

Παρακαλώ επίσης να κάνει μια βόλτα ώς το ορθόδοξο χριστιανικό βιβλιοπωλείο της πόλης του, για να αναζητήσει τα βιβλία (ή να τα αναζητήσει στο Διαδίκτυο):
«Γίνονται θαύματα σήμερα;». Περιπτώσεις σύγχρονων ΑΜΕΑ, που, χωρίς να θεραπευτούν θαυματουργικά, έφτασαν τόσο κοντά στο Θεό, ώστε ήταν ευτυχισμένοι, παρά την αναπηρία τους (εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη).
«Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του Μέλλοντος», κλασικό βιβλίο του πρώην άθεου φιλόσοφου και τελικά ορθόδοξου μοναχού στην Καλιφόρνια π. Σεραφείμ Ρόουζ. Μελετά τα πνευματικά ρεύματα και φαινόμενα της εποχής μας, όπως αυτά που μας απασχολούν εδώ.
Αξίζει επίσης να διαβάσετε και τη βιογραφία του π. Σεραφείμ Ρόουζ, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μυριόβιβλος.
«Θεοί, είδωλα, γκουρού», του πνευματικού αναζητητή στο χώρο όλων των θρησκειών Κλάους Κένεθ, εκδ. Εν Πλω.
«Οιγκουρού, ο νέος και ο γέροντας Παΐσιος», του Διονυσίου Φαρασιώτη (Αθανασίου Ρακοβαλή, καθηγητή φυσικής και πρώην ινδουιστή). Εκδόσεις Παναγόπουλος.
«Οψώμεθα τον Θεόν καθώς εστί» του σύγχρονου αγίου Γέροντα Σωφρόνιου Σαχάρωφ.

«Αρετή είναι η αίσθηση του Θεού»

Ο Γ'εροντας Ζαχαρίας της Ι.Μ.Τίμίου Προδρόμου του έσσεξ , μιλάει για τα πάθη ως φθορά και αποτέλεσμα της πτώσης του ανθρώπου και για τις αρετές ως την αίσθηση του Θεού στην ανθρώπινη καρδιά.

Η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς σε 10 καθημερινά παραδείγματα

Νταγγίνης Μιχάλης  
Ακούμε συχνά για την ιδεολογική κυριαρχία/ ηγεμονία της Αριστεράς. Τι ακριβώς είναι; Σε τι βαθμό ισχύει; Υπάρχουν παραδείγματα που την αποδεικνύουν; Στο άρθρο αυτό παρατίθενται 10 απλά και καθημερινά παραδείγματα, ατάκες και συμπεριφορές που επιβεβαιώνουν ότι η Αριστερά κατέχει πράγματι την ιδεολογική κυριαρχία στη χώρα. Ότι δηλαδή, ο δημόσιος διάλογος στην Ελλάδα ελέγχεται στο μεγαλύτερο μέρος του από την Αριστερά, της οποίας η κοσμοθεωρία θεωρείται κοινώς αποδεκτή ακόμη κι από πολλούς που δεν αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί- σαν να κουβαλάν την κοσμοθεωρία αυτή στις «εργοστασιακές τους ρυθμίσεις». Πάμε να τα δούμε ένα- ένα:

1) «Αυτό/η/ο δεν είναι η πραγματική Αριστερά»

Ατάκα που ξεστομίζεται συχνά ακόμη και από δεξιούς, κάθε φορά που κάποιος που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός, τα θαλασσώνει. Η ατάκα αυτή κατά βάθος υποδηλώνει ότι η Αριστερά είναι μια ανώτερη ιδεολογία, ένα μυστικό που διαθέτουν μόνο πάνσοφοι θιβετιανοί μοναχοί, καθώς η παραδοσιακά καταστροφική επίδρασή της, «δεν είναι Αριστερά»! Παραδείγματα: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι Αριστερά γιατί έγινε νεοφιλελεύθερος. Ο Στάλιν δεν είναι Αριστερά, είναι φονιάς εκατομμυρίων αθώων. Οι αναρχικοί που τα σπάνε δεν είναι Αριστερά, είναι βάνδαλοι χωρίς ιδεολογία. Και πάει λέγοντας.

2) «Αριστερά σημαίνει κοινωνική δικαιοσύνη/ ισότητα/ ανθρωπισμός»

Σε αντίθεση με κάθε άλλη ιδεολογία η οποία κρίνεται πολιτικά, η Αριστερά κρίνεται στην Ελλάδα ηθικά. Ο «ιδεολογικός ρατσισμός», σύμπτωμα της σαρανταετούς ηγεμονίας, αποτιμά την Αριστερά όχι στη βάση πολιτικών θέσεων, άλλα άυλων κι υπερβατικών ηθικών αξιωμάτων, λες και οι υπόλοιπες ιδεολογίες θέλουν ας πούμε κοινωνική αδικία, βαρβαρότητα και απανθρωπιά.

3) «Οι άνθρωποι είναι πάνω από τα νούμερα»

Παραδοξότητα η οποία συνήθως εκφέρεται από ανθρώπους που αποτελούν οι ίδιοι νούμερα. Απότοκο μιας αντίληψης που λέει ότι «οι αριθμοί είναι νεοφιλελευθερισμός», αγνοεί πχ ότι έλλειμμα 15% σημαίνει υπερχρέωση της χώρας ή περικοπές, ότι δεν βρέχει λεφτά, ότι το κράτος πρόνοιας υπάρχει στο βαθμό που υπάρχουν έσοδα προερχόμενα από την παραγωγικότητα της οικονομίας, ότι κατάρρευση του τραπεζικού τομέα σημαίνει εξαϋλωση καταθέσεων των πολιτών κ.ο.κ.

4) «Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές των Μνημονίων…»

Αναλύθηκε στο ακριβώς προηγούμενο άρθρο. Η χώρα που κατηγορείται για υπερβολική απελευθέρωση της οικονομίας, είναι η τελευταία χώρα της Δύσης σε οικονομική ελευθερία, μόλις 30 θέσεις πάνω από την τελευταία Βόρεια Κορέα.

5) «Δεν συμφωνώ με τον Τσε Γκεβάρα, αλλά τον σέβομαι γιατί ήταν επαναστάτης»

Ο σεβάσμιος αυτός επαναστάτης, λατρεύεται στην ημισοσιαλιστική Ελλάδα, παρά το ότι αποτελούσε συνεπή εχθρό της ελευθερίας, της δημοκρατίας, των ομοφυλοφίλων κ.ο.κ., με ατάκες ακραίου μίσους και ολοκληρωτισμού που θυμίζουν ναζιστή. Ενδεικτικά: «Οι νέοι πρέπει να μάθουν να σκέφτονται σαν μάζα. Είναι εγκληματικό να σκέφτεσαι σαν μονάδα» ή «πρέπει να δώσουμε ένα τέλος στις εφημερίδες. Η επανάσταση δεν μπορεί να ολοκληρωθεί με ελευθερία του τύπου».

6) Ανοχή στα παραληρηματικά ρατσιστικά ξεσπάσματα εξεχουσών περσόνων της Αριστεράς

Τι κι αν η Έλενα Ακρίτα μιλά για πειράματα σε ανθρώπους, τι κι αν ο Βαξεβάνης κάνει ομοφοβικά αστειάκια, τι κι αν ο Λάκης Λαζόπουλος συνδέει την αναπηρία με την παράνοια εξαιτίας της καθήλωσης σε μια καρέκλα- η Αριστερά παραμένει αμόλυντη! Άλλωστε «αυτοί δεν είναι αριστεροί» (βλ. κατηγορία 1), κάτι το οποίο δεν θα ίσχυε αν τις ίδιες δηλώσεις έκαναν δημοφιλείς προσωπικότητες της Δεξιάς. Εκεί, το μίσος και ο ρατσισμός θα ήταν «προϊόν μιας βάρβαρης ιδεολογίας» κι όχι φυσικά «μια ατυχής δήλωση που δεν πρέπει να γενικεύεται».

7) Αντιμετώπιση της βίας ενός αριστερού σε σχέση με αυτή ενός φασίστα

Όταν η  Χρυσή Αυγή διέλυσε τους πάγκους των μεταναστών, σύσσωμη η ελληνική κοινωνία (πλην των φασιστών) κατέκρινε τη βίαιη αυτοδικία του πεζοδρομίου. Όταν οι συνδικαλιστές έσπαγαν στο ξύλο καταναλωτές που πήγαιναν να ψωνίσουν στα ανοικτά καταστήματα την Κυριακή ή όταν αριστεροί φοιτητές τραμπούκιζαν καθηγητές πανεπιστημίου πετώντας σκουπίδια στα γραφεία τους, η παράνομη μεν πράξη ήταν αποτέλεσμα οργής με δίκαια αιτήματα.

8) Αριστερά και Δημοκρατία είναι έννοιες ταυτόσημες

Στην Ελλάδα επικρατεί η αντίληψη ότι αν είσαι Αριστερός είσαι αυτομάτως και δημοκράτης. Τι κι αν η ιστορική εμπειρία του σοσιαλισμού έχει δείξει το αντίθετο, τι κι αν ο εμφύλιος ήταν ένοπλη απόπειρα ανατροπής του πολιτεύματος, Αριστερά και Δημοκρατία είναι το ένα και το αυτό. Πάλι καλά που ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ και η πρωτοφανής προσπάθεια ελέγχου και φίμωσης των ΜΜΕ, αρχίζει να κλυδωνίζει αυτή την τόσο βολική αλήθεια.

9) Σχολική εκπαίδευση

Η σχολική εκπαίδευση έχει έναν προσανατολισμό απόλυτα εναρμονισμένο με το newspeak της Αριστεράς, κάτι που εύκολα διακρίνεται στο μάθημα της λυκειακής έκθεσης. Κάθε μαθητής οποιουδήποτε ελληνικού σχολείου, θα θυμάται ότι η πρώτη λύση σε κάθε πρόβλημα είναι το «κράτος», ότι το «άτομο», το «ιδιωτικό», το «κέρδος» και τα «συμφέροντα» είναι λέξεις αρνητικές, κι ότι ο ανταγωνισμός, η αριστεία και η αξιολόγηση ήταν έννοιες που έπρεπε να αναφέρονται με μέτρο, χωρίς ιδιαίτερη έμφαση κι επιμονή. Η σχολική εκπαίδευση συνδράμει στην διαμόρφωση της ακριβώς παρακάτω κατηγορίας.

10) Ποινικοποίηση λέξεων

Μπορείς άνετα να πεις ότι αυτός που επιβαίνει λαθραία είναι λαθρεπιβάτης, ότι αυτός που εμπορεύεται λαθραία είναι λαθρέμπορος, αλλά είναι ισοδύναμο του φασισμού να πεις λαθρομετανάστη αυτόν που μεταναστεύει λαθραία. Παρά την ετυμολογική ανάλυση που αποδεικνύει ότι το «λαθραίος» προσδιορίζει την μετανάστευση κι όχι την ανθρώπινη ύπαρξη, η γλωσσική ηγεμονία της Αριστεράς επιβάλλει τους όρους της. Στην ίδια κλίμακα, λέξεις όπως «κεφάλαιο», «πολυεθνικές», «πλούτος», «ιδιωτικοποίηση», «δημόσια τάξη», «πατρίδα», «καταστολή» θεωρούνται αρνητικές, και πρέπει να εμφανίζονται σε παραλλαγές, πχ «στόχος μας είναι η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας με κοινωνικό πρόσημο» ή «η καταστολή πρέπει να χρησιμοποιείται ως έσχατη λύση, το βάρος πρέπει να δοθεί στην παιδεία».

Νταγγίνης Μιχάλης
Φοιτητής Νομικής στο ΑΠΘ και συνιδρυτής του Μοντέλου Βουλής των Ελλήνων (www.mve.gr) που διοργανώνεται ετησίως στο Ελληνικό Κοινοβούλιο

Πηγή

«Τη Ρωμανία εκούρσευαν”: Θρήνοι για την Άλωση της Πόλης στην Καστροπολιτεία του Μυστρά

Χίλιοι μαστόροι δούλευαν

Χίλιοι μαστόροι δούλευαν και χίλιοι μαθητάδες
να φτιάξουν πύργον αψηλό, να φτιάξουν μοναστήρι
να φτιάξουν την Αγιά Σοφιά, το Μέγα Μοναστήρι
απ' τ' Άγιον Όρος το νερό κι απ' την Αθήνα χώμα
κι απ' τα Ιεροσόλυμα φέρνουν τα κεραμίδια.

Η Καμπάνα του Πόντου μελοποιήθηκε!«Ένα ταξίδι του νου και της ψυχής στον αλησμόνητο Πόντο»

Κατατίθεται ως πνευματική κληρονομιά σε όλους τους Έλληνες.


Σκηνοθεσία επιμέλεια:
Κώστας Διαμαντίδης
Μουσική επιμέλεια:
Θεόφιλος Πουταχίδης
Ενορχήστρωση:
Σάκης Σωτηριάδης

Απαγγελία-αφήγηση:
- Μητροπολίτης Δράμας  Παύλος
-Λογοτέχνης-Συγγραφέας Κώστας Διαμαντίδης

Τραγουδούν:
-Αλέξης Παρχαρίδης
-Πέλα Νικολαΐδου
Παραδοσιακά όργανα:
ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΛΥΡΑ
Θεόφιλος Πουταχίδης
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΛΥΡΑ
Χρήστος Ψωμιάδης
ΚΑΝΟΝΑΚΙ
Γιάννης Λαζαρίδης
ΣΑΖΙ
Σάκης Σωτηριάδης
ΓΑΒΑΛ-ΑΓΓΕΙΟ
Τάσος Ματσαρίδης
ΝΤΑΟΥΛΙ
Κώστας Φουλίδης
ΝΤΑΪΡΕΣ-ΚΡΟΥΣΤΑ
Στέλιος Μωϋσιάδης
ΖΑΡΜΠ-ΝΤΕΦΙ
Παναγιώτης Πολιτίδης
ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΛΑΟΥΤΟ-ΟΥΤΙ
Γιάννης Παληός
ΚΟΝΤΡΑ ΜΠΑΣΟ
Λεβόν Γρηγοριάν
Ηχοληψία-παραγωγή:
Σάκης Στεφανίδης