Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Κωνσταντινούπολη - Πού κοιμάται ο βασιλιάς;

Το Γκιουλ τζαμί συνδέεται έντονα με εικασίες που αφορούν στον τάφο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.

Το Γκιουλ τζαμί στην έντονα ισλαμική γειτονιά Φατίχ της Κωνσταντινούπολης
συνδέεται επίμονα με εικασίες που αφορούν στον τάφο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.

Το άρθρο αυτό περιγράφει μια περιπλάνηση στην Κωνσταντινούπολη για να διερευνήσουμε μια αξιόπιστη πληροφορία και ένα συναρπαστικό σενάριο σχετικά με το σημείο που θάφτηκε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Τα στοιχεία που συλλέξαμε ξεπερνούν κάθε φαντασία. Παράλληλα με τις αναζητήσεις μας είχαμε την ευκαιρία να ονειροπολούμε. Η Κωνσταντινούπολη για μας τους Έλληνες είναι η πόλη της καρδιάς μας και των θρύλων, στην οποία επιτρέπεται να ονειροπολούμε χωρίς να κινδυνεύουμε να παρεξηγηθούμε ως φαντασιόπληκτοι.
 


Το αναμμένο καντήλι
Στη συνοικία Φατίχ της Κωνσταντινούπολης βρίσκεται το Γκιουλ τζαμί, το οποίο στεγάζεται στον πρώην βυζαντινό ναό της Αγίας Θεοδοσίας, τον οποίο οι Οθωμανοί μετέτρεψαν σε τέμενος μετά την Άλωση. Ήταν πολύ αγαπητή η Αγία Θεοδοσία στους κατοίκους της Κωνσταντινούπολης, γι’ αυτό στις 29 Μαΐου κάθε χρόνο, ημερομηνία που γιορτάζεται η μνήμη της, είχαν τη συνήθεια να στολίζουν τον ναό με τριαντάφυλλα.
Όπως και τις άλλες χρονιές, έτσι και το 1453, από την παραμονή της γιορτής οι πιστοί κατέκλυσαν τον ναό της Αγίας Θεοδοσίας με ρόδα. Μόνο που αυτή τη σημαδιακή χρονιά ήταν τόσα πολλά τα λουλούδια που δεν χωράει ο νους του ανθρώπου.
Εκείνη τη μοιραία νύχτα πλήθη ανθρώπων προσεύχονταν γονατιστοί μέσα στην εκκλησία για τη σωτηρία της Πόλης, ενώ έξω ακούγονταν απόκοσμα τα τύμπανα του πολέμου. Τα χτυπούσαν οι Τούρκοι μπροστά στα τείχη πιο δυνατά από κάθε άλλη φορά, προαναγγέλλοντας την τελική επίθεση.
Το πρωί της 29ης Μαΐου, την ώρα που έβγαινε ο ήλιος, η Πόλη έπεσε. Οι Τούρκοι στρατιώτες που σάρωναν τα σοκάκια της πόλης αλαλάζοντες, εισέβαλαν κάποια στιγμή και στον ναό της Αγίας Θεοδοσίας. Μπροστά στη θέα των αμέτρητων τριαντάφυλλων σταμάτησαν έκθαμβοι και πολλοί αναφώνησαν: «Γκιουλ τζαμί, Γκιουλ τζαμί!». Καθώς στα τούρκικα η λέξη γκιουλ σημαίνει τριαντάφυλλο, προφανώς είπαν με θαυμασμό: «Να η εκκλησία των ρόδων!».
Τουρκική πινακίδα στην είσοδο του Γκιουλ τζαμί, με ανακριβή εκδοχή της προέλευσης του ονόματος του τζαμιού.προέλευσης του ονόματος του τζαμιού.

Οι Έλληνες της Πόλης, από την εποχή της Άλωσης μέχρι σήμερα, έχουν συνδέσει αυτό το τζαμί με τον τάφο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.
Λένε ότι σ’ ένα χορταριασμένο οικόπεδο εκεί κοντά υπάρχει ένα ανοιχτό μνήμα με μια πέτρα στο προσκέφαλό του, που πιθανόν ανήκει στον αυτοκράτορα. Επί αιώνες βλέπανε το καντήλι του μνήματος να καίει και δεν τολμούσαν να ρωτήσουν ποιοι το ανάβουν.
Μερικοί λένε ότι ο ίδιος ο Μωάμεθ ο Πορθητής είχε δώσει τη διαταγή να μην σβήσει ποτέ η φλόγα του καντηλιού και τα έξοδα του λαδιού να πληρώνονται για πάντα από το δικό του θησαυροφυλάκιο.
Ο θρύλος με το Γκιουλ τζαμί δεν τελειώνει εδώ, απεναντίας, γίνεται συνεχώς και πιο συναρπαστικός. Στο προαύλιο του τζαμιού υπάρχει ένας τάφος κάποιου «Γκιουλ Μπαμπά», ο οποίος ανήκει σε μια άγια μορφή των μουσουλμάνων.
Υπάρχουν πολλοί που συνδέουν κι αυτόν τον τάφο με τον τελευταίο αυτοκράτορα, ο οποίος όπως λένε μπορεί να θάφτηκε εκεί ακέφαλος, αφού το κεφάλι του με διαταγή του σουλτάνου εκτέθηκε για μερικές μέρες σε κοινή θέα επάνω σ’ έναν κίονα κοντά στην Αγία Σοφία.
Αν αληθεύει ότι ο σουλτάνος έδωσε στους Έλληνες το σώμα του αυτοκράτορα για ταφή, το πιθανότερο είναι αυτοί να το έθαψαν στον χώρο του ναού της Αγίας Θεοδοσίας που γιόρταζε εκείνες τις ημέρες. Πώς, όμως, μπορεί να πιστοποιηθεί αυτό; Ποιος θα διανοείτο να ζητήσει το άνοιγμα του τάφου ενός μουσουλμάνου αγίου για να διερευνηθεί αν περιέχει έναν ακέφαλο βυζαντινό σκελετό; 


Ο 13ος Απόστολος
Η σπουδαιότερη μαρτυρία που συνδέει το Γκιουλ τζαμί με την πιθανότητα να έχει ταφεί σ’ αυτό μια σημαντικότατη προσωπικότητα των Βυζαντινών, προέρχεται από τη αξιόλογη βυζαντινολόγο Μαρία Θεοχάρη, αδελφή του αείμνηστου ακαδημαϊκού Περικλή Θεοχάρη. Η επιστήμονας αυτή κατόρθωσε πριν από λίγα χρόνια να κατεβεί στο υπόγειο του Γκιουλ τζαμί, όπου έκπληκτη αντίκρισε με τα ίδια της τα μάτια έναν τάφο με την ελληνική επιγραφή: «Ενθάδε κείται ο 13ος Απόστολος».
 
Το πίσω μέρος του ναού της Αγίας Θεοδοσίας, στον οποίο στεγάζεται το Γκιουλ τζαμί.

Της επέτρεψαν να φτάσει εκεί επειδή ήταν καθηγήτρια σε ιταλικό πανεπιστήμιο και την πέρασαν για Ιταλίδα. Αμέσως αναρωτήθηκε σε ποιο σπουδαίο πρόσωπο ανήκει αυτός ο τάφος. Με δεδομένο ότι έτσι είχε χαρακτηριστεί πριν από πολλούς αιώνες και ο Μέγας Κωνσταντίνος, ποιος μεταγενέστερος δικαιούται έναν τόσο τιμητικό τίτλο; Γιατί ο τάφος βρίσκεται στο υπόγειο και όχι σε εμφανές σημείο σε εξωτερικό χώρο; Γιατί αυτοί που τον έθαψαν δεν χάραξαν το πραγματικό όνομα του νεκρού στην επιγραφή; Ήθελαν κάποιους να παραπλανήσουν ή κάτι να υπονοήσουν; Η αείμνηστη Μαρία Θεοχάρη σπούδασε αρχαιολογία, βυζαντινή τέχνη και μουσειογραφία σε Αθήνα, Σορβόννη, Λούβρο και Μόναχο, ενώ δίδαξε βυζαντινή εικονογραφία στο Μπάρι και τη Ραβένα της Ιταλίας. Επίσης, χάρισε τη βιβλιοθήκη της, που περιείχε 3.000 τόμους και αντικείμενα ιστορικής αξίας, στο Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας. Τέλος, είναι αυτή που μετά από επισταμένη έρευνά της στο San Lorenzo in Campio της Ιταλίας, οδήγησε στην ανεύρεση και επιστροφή στη Θεσσαλονίκη των λειψάνων του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου. Κατά συνέπεια είναι απόλυτα αξιόπιστη η μαρτυρία της, την οποία μάλιστα φρόντισε να τεκμηριώσει, από τον φόβο μήπως κάποιοι μισαλλόδοξοι καταστρέψουν τον τάφο. Έχοντας στα χέρια μας την απόλυτα έγκυρη πληροφορία για το εύρημα της Μαρίας Θεοχάρη, την οποία μας έδωσαν σημαντικά πρόσωπα του ομογενειακού και του στενού προσωπικού της περιβάλλοντος, κάναμε αλλεπάλληλες προσπάθειες να εισέλθουμε στο Γκιουλ τζαμί, αλλά μας το απαγόρευσαν κάθετα όταν αντιλήφθηκαν την καταγωγή και την ιδιότητά μας.  

 

Ο τάφος του Γκιουλ-Μπαμπά δίπλα στην είσοδο του τζαμιού, ο οποίος κατά μερικούς συνδέεται με τον τάφο του Παλαιολόγου.


Πίσω από τη βιτρίνα
Συνεπαρμένοι από τους θρύλους και τις μαρτυρίες για το Γκιουλ τζαμί, λιώσαμε τα παπούτσια μας στα σοκάκια του Φατίχ. Μετά την αποτυχία μας να μπούμε στο εσωτερικό του τζαμιού, δοκιμάσαμε να εισέλθουμε στο γειτονικό, ερειπωμένο και ετοιμόρροπο μοναστήρι της Αγίας Θεοδοσίας, το οποίο παλαιότερα είχε μετατραπεί σε χαμάμ. Για να μπει κανείς, όμως, στα ερείπια του μοναστηριού, πρέπει να περάσει κυριολεκτικά μέσα από τα πυκνά και δαιδαλώδη σπίτια που το περιβάλλουν, πράγμα αδύνατο, επειδή εκεί ζουν πολυπληθείς οικογένειες. Ο τάφος του Γκιουλ-Μπαμπά δίπλα στην είσοδο του τζαμιού, ο οποίος κατά μερικούς συνδέεται με τον τάφο του Παλαιολόγου. Στη συνέχεια αναζητήσαμε τον ανοιχτό τάφο χωρίς επιγραφή σ’ ένα σοκάκι κοντά στο τζαμί, του οποίου τη θέση είχε σημειωμένη επάνω σε χάρτη ένας επιφανής Ρωμιός της Πόλης. Δυστυχώς, μάλλον αυτός ο τάφος έχει καταστραφεί, ίσως επειδή ανοίχτηκε ο δρόμος ή χτίστηκε κάποια οικοδομή επάνω του. Μόνο ένα μικρό τζαμί υπήρχε στο σοκάκι κι ένας τάφος στην άκρη του δρόμου, με τα στοιχεία ενός ιμάμη χαραγμένα επάνω του.
Παράλληλα με τις αναζητήσεις μας στο Φατίχ είδαμε και εικόνες της σύγχρονης Τουρκίας, που δεν τις δείχνουν τα σίριαλ της τηλεόρασης και τα τουριστικά φυλλάδια. Γειτονιές με τεράστια πυκνότητα πληθυσμού, γυναίκες με μαντίλες που κάνουν οικιακές δουλειές στον δρόμο έξω από τα σπίτια τους, παιδάκια που παίζουν μπάλα στη μέση του δρόμου ανάμεσα σε αυτοκίνητα, μικρά μπακάλικα σαν τρύπες που πουλάνε αποξηραμένα λαχανικά και παστά τρόφιμα, Κούρδοι πρόσφυγες από την ανατολική Τουρκία που δυσφορούν από τις διακρίσεις σε βάρος τους.
Πουθενά σχεδόν δεν είδαμε πλατείες, πάρκα, παγκάκια και δέντρα. Το κοσμικό τουρκικό κράτος είναι ελάχιστα εμφανές στους κοσμοπλημμυρισμένους μαχαλάδες της Κωνσταντινούπολης με τις μεγάλες κοινωνικές και πολιτισμικές ανισότητες, καθώς και τα αξεπέραστα μειονοτικά προβλήματα.
πηγή: ΚΕΙΜΕΝΟ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ

Αφιέρωμα για την Κωνσταντινούπολη!

r

Ω Πόλις, Πόλις πόλεων πασών κεφαλή, ομορφιά μια και μόνη, Βασιλεύουσα του κόσμου πόσο μας πληγώνεις στα όνειρα μας, όνειρα του Έθνους..


Αναδρομή στην ιστορία της Κωνσταντινούπολης από την ίδρυσή της στη θέση της αρχαίας πόλης Βυζάντιο μέχρι την Άλωσή της το 1453.

Περιήγηση στα σημαντικότερα μνημεία και στις γειτονιές όπου άκμασε χιλιάδες χρόνια το Ελληνικό στοιχείο ενώ σήμερα δε ζουν εξαιτίας των διώξεων που υπέστησαν από τους βαρβάρους παρά μόνο «μία χούφτα» Έλληνες…

Το καλύτερο αφιέρωμα που έχει προβληθεί στην Ελληνική τηλεόραση για την Κωνσταντινούπολη
«ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ Ω! ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΛΛΙΠΟΛΙΣ ΕΡΑΣΜΙΑ…»
Συγκλονιστικό,συγκινητικό αλλά και ελπιδοφόρο στο τέλος..

«Ω ξειν’, αγγέλειν Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι•
( ΘΕΡΜΟΠΥΛΑΙ 480 π.Χ…)

«Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοὶ δοῦναι οὔτ’ ἐμὸν ἐστίν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ•
( ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΣ 1453 μ.χ…)
Όσο υπάρχουν Λεωνίδες της φυλής το Ελληνικό έθνος μπορεί να ελπίζει ότι θα ανατείλει..
πηγή

Ἡ πτώση τῆς Ῥωμανίας


 πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός
Τὰ αἴτια τῆς πτώσης
Ἀπὸ τὰ παραπάνω γίνεται φανερό, ὅτι ἡ πτώση τῆς Πόλης τὸ 1453 δὲν ἔγινε ἀπροσδόκητα, οὔτε μὲ αὐτὴν ἄρχισε ἡ τουρκοκρατία. Στὶς 29 Μαΐου 1453, ὅπως εἴδαμε, ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Ρωμανίας ἦταν ἤδη κάτω ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς, τοὺς Ἄραβες καὶ τοὺς Βενετούς. Ἀπὸ τὸ 1204 ἡ Πόλη δὲν μπόρεσε νὰ ἀναλάβει τὴν πρώτη της δύναμη καὶ ὅλα ἔδειχναν πὼς βαδίζει στὴν τελικὴ πτώση. Τὸ φραγκικὸ πλῆγμα ἐναντίον της ἦταν τόσο δυνατό, ποὺ ἀπὸ τὸ 13ο αἰ. ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν «μιὰ πόλη καταδικασμένη νὰ χαθεῖ».11 Ἡ ἅλωση ἦταν ἐξάλλου ἡ κατάληξη μιᾶς μακροχρόνιας ἀποσύνθεσης τῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ὑπόστασης τοῦ Γένους. Ἀπὸ τὸ 13ο αἰ. ὁ Ἑλληνισμὸς εἶχε διασπαστεῖ καὶ διαμοιραστεῖ, στὸ μεγαλύτερο μέρος του, σὲ ξένους δυνάστες. Οἱ διεισδύσεις, ἔπειτα, μισθοφόρων στὸ στρατὸ καὶ ἀλλοφύλων στὸ διοικητικὸ μηχανισμό του εἶχαν προκαλέσει τὴν ἐθνολογική του ἀλλοίωση. Οἱ ἐμφύλιοι πόλεμοι...


(1321-1328, 1341-1355), καὶ ἡ ἐσωτερικὴ ἀναρχία εἶχαν ἐπιφέρει τὴ δημογραφική του συρρίκνωση. Σοβαρὰ λάθη στὴν οἰκονομικὴ πολιτικὴ τῶν αὐτοκρατόρων, ὅπως ἡ συνεχὴς αὔξηση τῆς μεγάλης ἰδιοκτησίας σὲ βάρος τῶν μικρῶν, ποὺ πιέζονταν ἀπὸ τὴ δυσβάστακτη φορολογία, ἡ καταχρηστικὴ ἐπέκταση τοῦ θεσμοῦ τῶν «προνοιαρίων» καὶ ἡ ὑπερβολική, πολλὲς φορές, αὔξηση τῶν μοναστηριακῶν κτημάτων δημιούργησαν μιάν οἰκονομικὴ ὀλιγαρχία σὲ βάρος τῶν μικροκαλλιεργητῶν τῆς γῆς, μὲ ἀπόληξη τὴν οἰκονομικὴ κρίση. Τὸ ἐμπόριο εἶχε περιέλθει στὰ χέρια τῶν δυτικῶν καὶ οἱ δυνατότητες γιὰ οἰκονομικὴ ἀνάκαμψη περιορίστηκαν σημαντικά. Ὑπῆρχαν ὅμως καὶ πνευματικὰ αἴτια τῆς πτώσης. 

Οἱ θρησκευτικές, κοινωνικὲς καὶ ἰδεολογικὲς ἀντιθέσεις προκάλεσαν βαθειὰ σύγχυση, ποὺ λειτούργησε διαλυτικὰ στὸ σῶμα τῆς αὐτοκρατορίας. Ἰδιαίτερα οἱ δυτικὲς ἐπιρροὲς καὶ οἱ συνεχεῖς ὑποχωρήσεις τῶν πολιτικῶν στὶς δυτικὲς (παπικὲς) ἀπαιτήσεις, γιὰ τὴν ἀναμενόμενη στρατιωτικὴ βοήθεια, ὁδήγησαν στὴν πνευματικὴ ἀλλοίωση τοῦ Βυζαντίου, μὲ ἄμεσο κίνδυνο ἀπώλειας τῆς πνευματικῆς καὶ πολιτιστικῆς ταυτότητάς του. 

Γιατί, ἂν τὸ Βυζάντιο ἔπαυε νὰ διατηρεῖ τὴν πνευματικὴ καὶ πολιτισμικὴ ἰδιαιτερότητά του, ἀκόμη καὶ ἂν δὲν ἔπεφτε στὰ χέρια τῶν Τούρκων, θὰ καταλυόταν ἐσωτερικά, μεταβαλλόμενο σὲ πνευματικὸ προτεκτοράτο τῆς Φραγκιᾶς. Ἡ πρώση - κατὰ τοὺς ἀνθενωτικοὺς - ἦλθε ὡς σωτηρία, διότι κράτησε τὴν πνευματικὴ καὶ πολιτιστικὴ καθαρότητα τοῦ Γένους, τὸ ὁποῖο στὴ δουλεία, παρὰ τὶς ταλαιπωρίες του, μπόρεσε νὰ ἀνασυνταχτεῖ καὶ νὰ ἐπιβιώσει.

Συνέπειες γιὰ τὸν Ἑλληνισμό
Τὸ γεγονὸς τῆς ἅλωσης εἶχε τεράστια σημασία πρῶτα γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν κατοπινή του πορεία. Γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἡ ἅλωση ὑπῆρξε μιὰ κρισιμότατη στιγμὴ στὴν ἱστορία τους. Γιατί ἄρχισε γι᾿ αὐτοὺς μιὰ περίοδος μακρᾶς δοκιμασίας μὲ μειωμένες οἰκονομικὰ καὶ πολιτικὰ τὶς δυνάμεις τους. Ἂν οἱ ψυχικὲς καὶ πνευματικὲς δυνάμεις τους δὲν ἦσαν ἀκμαῖες, εἶναι ἀμφίβολο, ἂν θὰ μποροῦσε τὸ Γένος νὰ ξεπεράσει τὶς συνέπειες τῆς πτώσης, ὅπως συνέβη μὲ ἄλλους λαοὺς στὴν ἱστορία. Ἡ ἐμμονὴ ὅμως στὴν ὀρθόδοξη παράδοση, καὶ μέσω αὐτῆς καὶ στὴν ἑλληνικότητα, κρατοῦσε δεμένο τὸ Γένος μὲ τὶς ζωτικὲς πηγές του. 

Ἡ ἀπώλεια εἰδικὰ τῆς Κωνσταντινούπολης ὑπῆρξε σημαντικότατο γεγονός. Ἡ Πόλη ἦταν ἡ συνισταμένη ὅλων τῶν ἐλπίδων τῶν Ῥωμηῶν. Ἡ διατήρηση τῆς ἐλευθερίας της, παρὰ τὴν τρομακτικὴ συρρίκνωση τῆς αὐτοκρατορίας, ἔτρεφε τὴν αὐτοπεποίθησή τους καὶ συντηροῦσε τὸν ψυχισμό τους. Ὅπως ὑπογράμμιζε πρὶν ἀπὸ τὴν ἅλωση ὁ λόγιος μοναχὸς Ἰωσήφ Βρυέννιος: «Ταύτης τῆς πόλεως ἱσταμένης, συνίσταταί πως αὐτῇ καὶ ἡ πίστις ἀκράδαντος· ἐδαφισθείσης δὲ ἢ ἁλούσης, ἅπερ, Χριστέ μου, μὴ γένοιτο, ποία ἔσται ψυχὴ κατὰ πίστιν ἀκλόνητος;» 

[δηλαδή: Ὅσο στέκεται ὄρθια αὐτὴ ἡ πόλη, μένει μαζί της ἀκλόνητη καὶ ἡ πίστη. Ἂν ὅμως κατεδαφιστεῖ ἢ ἁλωθεῖ, ποὺ νὰ μὴ γίνει, Χριστέ μου, ποιὰ ψυχὴ θὰ κρατήσει τὴν πίστη της ἀσάλευτη;] Μετὰ τὴν πτώση τῆς Πόλης ἡ δύναμη ἀντίστασης μειώθηκε σημαντικά, ὅπως δείχνουν οἱ ἀλλαξοπιστίες καὶ ἡ μοιρολατρικὴ στάση πολλῶν ἀπὸ τὸν κλῆρο καὶ τὸ λαό. Τὸ Γένος χρειαζόταν κάποια δύναμη, ποὺ θὰ ἐμπόδιζε τὴν ἀλλοτρίωσή του καί, θὰ ἐξασφάλιζε τὴν ἐπιβίωση καὶ ἀνάκαμψή του. Αὐτὴ τὴ δυσκολότατη, ἀλλὰ καὶ ἀναγκαιότατη ἀποστολὴ θὰ ἀναλάβει ἡ Ἐκκλησία, ὡς Ἐθναρχία.

Σημασία γιὰ τοὺς Ὀθωμανούς
Ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς Ὀθωμανοὺς ἡ ἅλωση εἶχε ἀνάλογη σημασία. Μὲ αὐτὴ νομιμοποιήθηκε ἡ νίκη τους πάνω στὴν Ἑλληνικὴ αὐτοκρατορία, ἡ ὁποία μὲ τὸ πάρσιμο τῆς Πόλης ἔγινε καὶ τυπικὰ Ὀθωμανική. Ἡ κατάκτηση τῶν ὑπόλοιπων ρωμαίικων ἐδαφῶν (Τραπεζοῦντας, κυρίως Ἑλλάδας) δὲν ἦταν παρὰ ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ὑποκατάστασης τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς στὴν αὐτοκρατορία τους.

Τὸ σπουδαῖο ὅμως εἶναι, ὅτι τὸ ἄλλοτε βάρβαρο τουρκικὸ φύλο τῶν Ὀθωμανῶν μέσα σὲ σύντομο χρόνο μπόρεσε νὰ συγκροτηθεῖ σὲ μιὰ πανίσχυρη αὐτοκρατορία καὶ νὰ ἐνταχθεῖ στὸ σύστημα τῶν Εὐρωπαϊκῶν κρατῶν. Μέσα στὰ ὅρια τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας θὰ ἀγωνιστεῖ στὸ ἑξῆς ὁ Ἑλληνισμός, μαζί μὲ ὅλη τὴ Ρωμηοσύνη, νὰ βρεῖ τὸ δρόμο του στὴ νέα γι᾿ αὐτὸν πραγματικότητα.
πηγή

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΑΡΜΟΖΟΝ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟΥ


 

Απολυτίκιον. Ήχος α΄. Tης ερήμου πολίτης.



Συνόδου σφαλλομένης παριδόντες κελεύσματα, 

 τη αιρετικων εγκολπώσει, αγνοήσωμεν απάντες.

 Πατέρων ταις χορείαις ιερών

 ημείς ακολουθούντες ακλινώς, 

ων της θείας συναυλίας ενωτισθέντες, 

 φαιδρυνθώμεν βοώντες, δόξα τω αγιάσαντι υμάς,

 δόξα των ενισχύσαντι, 

δόξα τω εδραιώσαντι δι’ υμών Πίστιν την Ορθόδοξον. 

Αγιορείτης Γέροντας Ιλαρίων : Η «αηδία σύνοδος της Κρήτης »

"Ὁ Κύριος κελεύει ἡμᾶς νὰ ἀγαπῶμεν Αὐτὸν ἐξ ὅλης ψυχῆς, ἀλλὰ πὼς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγαπᾷς Ἐκεῖνον τὸν Ὁποῖον οὐδέποτε εἶδες, καὶ πῶς νὰ μάθεις αὐτὴν τὴν ἀγάπην; Ὁ Κύριος γνωρίζεται ἐκ τῆς ἐνεργείας Αὐτοῦ εἰς τὴν ψυχήν. Ὅταν ὁ Κύριος ἐπισκεφθεῖ αὐτήν, ἡ ψυχὴ γνωρίζει ὅτι ἦτο ὁ προσφιλὴς Ἐπισκέπτης καὶ ἀνεχώρησεν, ἡ δὲ ψυχῇ ἐπιθυμεῖ καὶ ἀναζητεῖ Αὐτὸν μετὰ δακρύων: «Ποῦ ἐκρύβης, Φῶς μου; Ποῦ εἶσαι χαρά μου; Τὰ ἴχνη Σου εὐωδιάζουν ἐν τῇ ψυχῇ μου, ἀλλὰ Σὺ ἀπῆλθες, καὶ ἡ ψυχή μου Σὲ ποθεῖ, καὶ ἠκηδίασεν ἡ καρδία μου καὶ θλίβεται, καὶ οὐδὲν πλέον χαροποιεῖ ἐμέ, διότι ἐπίκρανα τὸν Κύριον, καὶ Αὐτὸς ἐκρύβη ἀπ᾿ ἐμοῦ».


Αγ. Σιλουανός ο Αθωνίτης

Γιώργος Κατσούλας: Ο αυτοδίδακτος συγγραφέας με σύνδρομο Άσπεργκερ που σαρώνει τα βραβεία λογοτεχνίας



Ο Γιώργος Κατσούλας αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση για το κόσμο των γραμμάτων καθώς αν και άγνωστος στο ευρύ κοινό εντούτοις έχει καταφέρει να σαρώσει στα βραβεία λογοτεχνίας (2014 -Έπαινος νουβέλας πανελλήνιας ένωσης λογοτεχνών για “Το πιόνι απέναντι στον βασιλιά” , 2016 Έπαινος νουβέλας πανελλήνιας ένωσης λογοτεχνών για το “Σονάτα για βιολί και τσέλο” Έπαινος θεατρικού έργου πανελλήνιας ένωσης λογοτεχνών για το “Παραδώστε τους αντιστασιακούς”, A’ βραβείο θεατρικού έργου από τον φιλολογικό σύλλογο Παρνασσός για το “Παραδώστε τους αντιστασιακούς”)  αποδεικνύοντας ότι τα γραφόμενά του δεν εξυπηρετούν κάποιο συγγραφικό του καπρίτσιο αλλά είναι πράγματι λογοτεχνικά διαμάντια που αξίζει να διαβάσει ο αναγνώστης.
Η πορεία του δεν είναι τόσο γραμμική όσο αυτή που ακολουθούν οι ομότεχνοί του καθώς η ζωή του δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα και πρέπει να μοχθεί καθημερινά για τον επιούσιο. Το ταλέντο όμως που δεν γνωρίζει από εμπόδια και δυσκολίες, γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα και ο Γιώργος Κατσούλας στα βιβλία του περιγράφει µια µάχη. Έναν πόλεµο. Είναι η µάχη «των σκλάβων» απέναντι στους καταπιεστές τους. Σ’ αυτή όµως τη µάχη δεν τον ενδιαφέρει η νίκη ή η ήττα. Αυτό περνάει πολλές φορές εκτός κάδρου. Εκείνο που τον νοιάζει, είναι ο αγώνας που δίνει ο καθένας. Με τι όπλα πολεµάει, πώς πολεµάει, τι σκέπτεται, τι νιώθει, τι ονειρεύεται, τι ελπίζει.
Εδώ και λίγες ημέρες κυκλοφόρησε το νέο του λογοτεχνικό πόνημα ο «Μεγάλος Παραμυθάς» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια. Μια ενδιαφέρουσα ιστορία για το παιδί που κρύβεται μέσα μας και που πρέπει πάση θυσία να βρούμε!
Το Infowoman συνάντησε τον αυτοδίδακτο συγγραφέα ο οποίος μας παραχώρησε μια εκ βαθέων συνέντευξη τόσο για το ταξίδι του στο χώρο της συγγραφής  όσο και το για το πώς είναι για κάποιον να ζει με το σύνδρομο Άσπεργκερ. Η φετινή χρονιά ήταν σημαδιακή για αυτόν καθώς διαγνώστηκε με το εν λόγω σύνδρομο και από τότε έχει βάλει σκοπό της ζωής του να «πολεμήσει» αυτό το «δώρο» της ζωής και να δώσει μια γροθιά στο στομάχι όσων περιθωριοποιούν τα άτομα αυτά  λόγω της ιδιαίτερης ψυχοσύνθεσης και εγκεφαλικής λειτουργίας τους. Γιατί όπως εύστοχα σημειώνει και  Αυστριακός παιδίατρος, ο Δρ. Χάνς Ασπέργκερ που πρώτος διέγνωσε αυτή τη ιδιοσυγκρασιακή και περίεργη συμπεριφορά που αργότερα μετονομάστηκε στο ομώνυμό του σύνδρομο «Ό,τι αποκλίνει από το κυρίαρχο ρεύμα και θεωρείται «μη φυσιολογικό» , δεν είναι απαραίτητα «κατώτερο«.

Ποιο είναι το θέμα του τελευταίου σας μυθιστορήματος «Ο μεγάλος παραμυθάς»; Πώς το εμπνευστήκατε;
Βασικά στην επιφάνεια του είναι η σχέση πατέρα γιου. Στο δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης όμως δεν είναι παρά η μάχη μεταξύ αριστερού και δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου. Η μάχη λοιπόν μεταξύ της λογικής που αντιπροσωπεύει ο γιος, και της φαντασίας που αντιπροσωπεύει ο πατέρας. Και οι δύο πλευρές είναι άκαμπτες , και όταν θα συμβεί το τελευταίο ταξίδι και η μια θα μπλεχτεί στον κόσμο της άλλης Τότε αρχίζει το πραγματικό πανηγύρι. Και σε ένα τρίτο επίπεδο είναι η μάχη μεταξύ λαϊκής και ελιτίστικης Τέχνης. Μου αρέσει να είμαι πολυεπιπεδος.Τώρα, το θέμα της ταινίας -όσο και παράξενο ας σας φανεί- το εμπνεύστηκα βλέποντας τα Οσκαρ του 2002. Ανεβαίνει λοιπόν ο John Williams επάνω και παρουσιάζει μέσα σε σχεδόν 4 λεπτά ένα βιντεάκι από το οποίο περνάει μουσικά όλος ο κινηματογραφικός κόσμος που λατρεύω. Κάνει έναν φόρο τιμής στους συνθέτες του κινηματογράφου και περνάει από μπροστά σου σχεδόν όλη η κινηματογραφική ιστορία. Πρόκειται για κάτι μεγαλοφυες! Πρεπει να έχω δει αυτό το βιντεακι πάνω από 200 φορες. Αποφάσισα λοιπόν κι εγώ πάνω κάτω να κάνω το ίδιο. Σε ένα από τα τελευταία κεφάλαια ,το οποίο το έγραψα πρώτο, ο πατέρας που αντιπροσωπεύει την φαντασία κάνει ένα ταξίδι μαζί με τον γιο του στον κόσμο του κινηματογράφου που τόσο λατρεύει. Κι εκεί γίνεται το… έλα να δεις.


Παρά το νεαρό της ηλικίας σας θεωρήστε ένα «παιδί θαύμα» στο κόσμο των βιβλίων καθώς έχετε  καταπιαστεί με όλα τα είδη του λόγου, έχετε εκδόσει ήδη 13 βιβλία και έχει σαρώσει τα βραβεία στους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Πώς εξηγείτε αυτή σας την επιτυχία; Τι το ξεχωριστό έχει η γραφή σας που συναρπάζει τους κριτικούς ώστε να σας απονέμουν συνέχεια βραβεία;

Τίποτα. Απλά έχω σύνδρομο Ασπεργκερ το οποίο μου προκαλεί μια εγκεφαλική υπερλειτουργία και με βοηθάει να γράφω πολύ γρήγορα και οργανωμένα παρόλο που είμαι αυτοδίδακτος και  ήμουνα κι ένας από τους χειροτέρους μαθητές στο Τεχνικό λύκειο που πήγαινα. Όσο για το παιδί θαύμα, να σας πω. Όλα τα παιδιά θαύματα φαίνονται από ένα πράγμα: Όλα έχουν τραγικό τέλος. Αν και το δικό μου τέλος θα είναι τραγικό, τότε, «ναι» θα μπορούσατε να πείτε ότι κατά κάποιον τρόπο ήμουνα ένα παιδί θαύμα. Αλλιώς, ένας πολυγραφότατος συγγραφέας.

Φέτος, διαγνωστήκατε με το σύνδρομο Άσπεργκερ. Μιλήστε μας για αυτή την πτυχή του εαυτού σας. Θεωρείτε ότι λόγω αυτού έχετε βρει διέξοδο στο κόσμο του βιβλίου;

Προφανώς ήταν η κλίση μου εκεί, στον χώρο της λογοτεχνίας, και όχι στα μαθηματικά ή στην μουσική ,γιατί ο πατέρας μου φρόντισε από πολύ μικρός, σχεδόν από την ηλικία των 5-6 χρόνων να με πηγαίνει 2-3 φορές την εβδομάδα σινεμά. Έτσι παθιάστηκα με τον κόσμο του κινηματογράφου βλέποντας σχεδόν τα πάντα. Έτσι ξεκίνησα να γράφω κάποια σενάρια στην αρχή. Αλλά επειδή ο κινηματογράφος είναι ακριβή τέχνη στράφηκα προς τα θεατρικά, την ποίηση, τις νουβέλες και τα μυθιστορήματα, τα οποία σαφώς διακατέχονται από κινηματογραφική αισθητική και κινηματογραφικό ρυθμό.
 Το Άσπεργκερ θεωρείται ως το σύνδρομο του σοφού παιδιού. Πώς είναι για κάποιον να βιώνει αυτή τη διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή; Ποια εμπόδια του βάζει στην καθημερινότητα και στην επικοινωνία με τους υπολοίπους;
Τεράστια εμπόδια. Όσο εύκολο μου είναι να γράψω τέσσερα πέντε βιβλία μαζί, ανακατωμένα και ακούγοντας μουσική, σχεδόν χωρίς να καταβάλω καμία προσπάθεια, άλλο τόσο μου είναι δύσκολο να επικοινωνήσω με τους ανθρώπους που θέλω. Είναι ένα μαρτύριο. Μια κόλαση, που φυσικά δεν αξίζει το τίμημα.

Πόσο εξοικειωμένη είναι η κοινωνία με τα άτομα που έχουν Άσπεργκερ και πώς τα αντιμετωπίζει;

Η ελληνική κοινωνία καθόλου! Ο προηγούμενος εκδοτικός μου οίκος, να φανταστείτε με είχε να κουβαλώ και να σκουπίζω στις αποθήκες. Και όταν του έλεγα, βάλε κάνα βιβλίο μου μπροστά στον πάγκο να φαίνεται μιας και ήταν βραβευμένα, εκείνος μου έλεγε «δεν ενδιαφέρεται ο κόσμος γι’ αυτά. Άστα αυτά γιατί έχουμε κουβάλημα στην αποθήκη». Τον ευχαριστώ πολύ για το μεροκάματο που μου έδινε, αλλά δεν με είδε ποτέ σαν συγγραφέα και δεν με προώθησε ποτέ. Αυτή είναι η Ελλάδα. Σε κάθε ξεχωριστό, διαφορετικό άτομο, το έχει για να κουβαλάει. Έτσι φέρθηκε σχεδόν σε όλους τους ξεχωριστούς ανθρώπους. Στο εξωτερικό δεν είναι έτσι. Υπάρχουν εταιρείες που προσλαμβάνουν αποκλειστικά αυτιστικούς υψηλής νοημοσύνης, όχι φυσικά επειδή τους πήρε ο πόνος, αλλά γιατί ξέρουν το τι μπορούν να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι.Γι’ αυτό και οι σπουδαίοι Έλληνες μεγαλούργησαν έξω. Εδώ μικρή αγορά. Μπακάληδες. Αν πας να ξεχωρίσεις πέφτουν πάνω σου και σε τρώνε.

Τι θα συμβουλεύατε τους γονείς που τα παιδιά τους έχουν διαγνωστεί με σύνδρομο Άσπεργκερ;

Υπομονή, κουράγιο, δύναμη και σίγουρα να κάνουν θυσίες για να τα στείλουν έξω. Όσο οικονομικά ασύμφορο κι ας είναι, στο τέλος τα παιδιά τους θα τους το ανταμειψουν.Και τα λεφτά που δαπάνησε για αυτά  θα τους τα φέρουν πίσω και περήφανους θα τους κάνουν. Πρέπει όμως παράλληλα να μην σταματήσουν ποτέ την υποστήριξη των ειδικών γιατί θα τους βοηθήσουν πολύ στο να συσχετιστούν και να απολαύσουν τις καθημερινές χαρές της ζωής. Γιατί σας το λέω, όσες επιστημονικές ανακαλύψεις κι αν κάνουν, όσο παγκόσμια επιτυχία κι αν έχουν, δεν θα είναι ποτέ ευτυχισμένοι. Γιατί η πεμπτουσία της ζωής βρίσκεται στα απλά καθημερινά πράγματα. Και ένας Άσπυ είναι καταδικασμένος να μην τα ζήσει. Ευτυχώς όμως η επιστήμη έχει προοδεύσει και μπορεί να βοηθήσει.Γι’ αυτό πάντα πρέπει οι γονείς να βρίσκονται κοντά σε καλούς ειδικούς.
Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σας σχέδια;
Γράφω ταυτόχρονα 6 βιβλία τώρα, από τα οποία έχω γράψει 10-15 σελίδες το καθένα. Κυρίως όμως βάρος έχω ρίξει στην βιογραφία μου που ενδιαφέρει κι έναν μεγάλο εκδοτικό και θα αναφέρεται κυρίως στα θετικά και αρνητικά που μου έχει δημιουργήσει το Ασπεργκερ, τα εμπόδια και τα προβλήματα στην καθημερινή ζωή και πως αυτά καλείται να τα ξεπεράσει ένας αυτιστικός. Και ετοιμάζω και μια πολύ σπουδαία συνεργασία η οποία ακόμη δεν είναι ανακοινώσιμη, αλλά αν γίνει θα είναι ένα πραγματικό επίτευγμα! 
πηγή

Ο Άγιος Νικήτας Μητροπολίτης Χαλκηδόνος

 

π. Ιωαννίκιος Ζαμπέλης
Πασίγνωστο τουριστικό θέρετρο είναι σήμερα ο παραδοσιακός οικισμός του Αη-Νικήτα, στα ΒΔ του νησιού της Λευκάδας. Λιγότερες από πενήντα ψυχές κατοικούν εκεί τον χειμώνα, όμως το καλοκαίρι φιλοξενεί πάνω από δυο χιλιάδες επισκέπτες.
Η ηλικία του χωριού ανέρχεται σε δυο περίπου αιώνες. Παλιότερα, λιγοστές καλύβες υπήρχαν στο μέρος εκείνο για να εξυπηρετούνται οι κάτοικοι των γύρω χωριών που διατηρούσαν ελαιοκαλλιέργειες στην περιοχή. Προφυλάσσονταν έτσι από τις αντίξοες καιρικές συνθήκες και εξοικονομούσαν χρόνο για τις εργασίες τους.
Το χωριό οφείλει το όνομά του στον Άγιο Νικήτα, Αρχιεπίσκοπο Χαλκηδόνος. Σύμφωνα με την παράδοση, στο σημείο που βρίσκεται σήμερα ο ναός του Αγίου, παλιότερα υπήρχαν βράχια. Εκεί βρέθηκε κατά τρόπο θαυμαστό μία εικόνα που παριστούσε κάποιον Άγιο, Επίσκοπο όπως έδειχνε η αμφίεσή του, και έφερε την επιγραφή Άγιος Νικήτας».
Όταν πήγαν την εικόνα στον Μητροπολίτη του νησιού, εκείνος δεν ήξερε για ποιόν Άγιο επρόκειτο. Ο μόνος Άγιος Νικήτας που γνώριζε από τα αγιολόγια ήταν Μάρτυρας και όχι Επίσκοπος. Ήρθε λοιπόν σε επικοινωνία με Μονές του Αγίου Όρους, όπου βρίσκονται λεπτομερέστεροι κατάλογοι με τα ονόματα των Αγίων, και από εκεί έμαθε ότι επρόκειτο για τον Άγιο Νικήτα, Αρχιεπίσκοπο Χαλκηδόνος.
Ο Άγιος Νικήτας έζησε τον όγδοο αιώνα μΧ. στην Χαλκηδόνα της Βιθυνίας -περιώνυμη πόλη, χτισμένη απέναντι από την Κωνσταντινούπολη. Διετέλεσε Μητροπολίτης Χαλκηδόνος για κάποια χρόνια, μεταξύ των ετών 726 και 775, ενώ η έριδα της Εικονομαχίας βρισκόταν σε εξέλιξη. Ασφαλώς έδωσε και τη δική του μαρτυρία για την ορθή πίστη.
Σύμφωνα με πληροφορίες που αντλούμε από τις αφιερωμένες στον Άγιο ακολουθίες, διακρίθηκε για την άγάπη του στο Θεό και τον άνθρωπο, τη φιλοξενία που αφειδώς παρείχε, την απλότητα, την υπομονή, την πραότητα, την ακακία. Ήταν άνθρωπος άσκησης και προσευχής. Σώζονται ακόμη στα Ιεροσόλυμα κώδικες με εννέα ομιλίες του Αγίου πάνω σε ευαγγελικά χωρία.
Μαζί του έζησαν οσιακά και οι συγγενείς του ’Ιγνάτιος (αδελφός του επισκόπου Αγ. Νικήτα), Νικήτας και Φαυστίνος.
Ενδέχεται μάλιστα να παραιτήθηκε από τον επισκοπικό θρόνο της Χαλκηδόνας και να αποσύρθηκε σε κάποια μονή της Παλαιστίνης, για να επιδοθεί αποκλειστικά σε ασκητικούς αγώνες. Κατόπιν, παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο.
Η μνήμη του τιμάται στις 28 Μαΐου.
Πηγή: Διάκονος Ιωαννίκιος Ζαμπέλης, Λειμωνάριον Λευκάδος και Ιθάκης, Έκδοση Ενοριακού Πνευματικού Κέντρου Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας (Μητροπόλεως) Λευκάδος, Λευκάδα 2011.

Προσευχή είναι νά πλησιάζεις τό κάθε πλάσμα τού Θεού μέ αγάπη


Προσευχή είναι νά πλησιάζεις τό κάθε πλάσμα τού Θεού  μέ αγάπη καί νά ζείς μέ όλα, καί μέ τ' άγρια ακόμη·, έν αρμονία. Αυτό επιθυμώ καί προσπαθώ νά τό εφαρμόζω. Ακούστε νά σάς πώ κάτι πού έχει σχέση μ' αυτό.
Κάποιος, πρίν άπό καιρό, μοΰ χάρισε έναν παπαγάλο. Τίς πρώτες μέρες ήταν πολύ ατίθασος καί άγριος. Δέν μπο­ρούσες νά τόν πλησιάσεις· ήταν έτοιμος μέ τό ράμφος του νά σοΰ κόψει τό χέρι. Θέλησα, λοιπόν, νά τόν ημερεύσω μέ τήν χάρι τοΰ Θεοΰ καί μέ τήν ευχή. Έλεγα τό «Κύριε Ίη­σοΰ Χριστέ, έλέησόν με» άπό μέσα μου ή καί άπ' έξω καί με μιά βεργίτσα άκουμπούσα πάνω στή ράχη του, ένώ ό παπαγάλος βρισκόταν μές στό κλουβί. Αυτή τήν κίνηση τήν έκανα τρείς φορές καί μέ προσοχή. Τό απόγευμα τής ίδιας μέρας επανέλαβα τό ίδιο. Τήν άλλη μέρα επίσης τό ίδιο. Μετά άπό λίγες μέρες άκουμπούσα τή βέργα πάνω άπ' τό κεφάλι του απαλά λέγοντας πάλι τό «Κύριε Ίησοΰ Χριστέ, έλέησόν με». Πάντα μέ προσοχή, μή θυμώσει τό πουλί. Αυτή τήν κίνηση δέν τήν έκανα πολλή ώρα. Μετά πάλι άπό λίγες μέρες τόν άκουμπούσα άπό πάνω άπ' τό κε­φάλι, συνέχιζα στή ράχη καί τόν έφθανα μέχρι τήν ουρά. Αφοΰ δέν έβλεπα καμιά αντίδραση, άρχισα νά βάζω τή βέργα κάτω άπ' τό λαιμό του σ' όλο τό στήθος μέχρι κάτω μ' έναν τρόπο απαλό, γιά νά μήν τόν εκνευρίσω, καί λέγον­τας πάντα τήν ευχή. Μετά πήρα θάρρος, άφησα τή βέργα, πήρα ένα μολύβι κι έκανα τίς ίδιες κινήσεις. Τέλος, άφησα τό μολύβι κι άρχισα νά χρησιμοποιώ τό χέρι μου. Είχε ε­πέλθει πλέον ή έξοικείωσις, οπότε τόν έβγαζα έξω άπ' τό κλουβί κι ανέβαινε πάνω στόν ώμο μου. Κάναμε περίπατο μαζί στό διάδρομο. Άλλά κι όταν καθόμουνα νά φάω, ερχότανε καί τρώγαμε μαζί. Τοΰ έδινα λίγο μήλο κι ερχόταν δίπλα μου καί τό έτρωγε. "Ομως τόν έχάσαμε. Κάποια μέ­ρα είχε έλθει ένας παπάς μέ πολλά παιδιά καί τά παπαδο­πούλα άνοιξαν τό κλουβί κι ό παπαγάλος έφυγε.
Έπειτα άπό καιρό μάς έφέρανε άλλον παπαγάλο, αυ­τόν πού έχομε τώρα. Άγριος κι αυτός, Οπως καί ό πρώτος. Μέ τόν ίδιο τρόπο, απαλά καί μέ τήν ευχή, τόν ημέρεψα κι αύτόνε. Άρχισε σιγά σιγά νά λέει διάφορες λέξεις, νά φω­νάζει ονόματα, νά βγαίνει έξω άπ' τό κλουβί του, νά στέκε­ται πάνω μου, νά τρώει μαζί μου. Τό κλουβί του έχει συρ­τή. "Οταν βγαίνει έξω, έγώ τοΰ αμπαρώνω τό σύρτη καί στέκεται πάνω άπ' τό κλουβί. "Οταν θέλω νά ξαναμπεί πά­λι μέσα, μ' ένα νεύμα μου τοΰ δείχνω νά κατεβεί καί νά μπεί μέσα. Τότε πηγαίνει, ανοίγει τό σύρτη καί μπαίνει μές στό κλουβί. Είναι εγωιστής, όμως, καί θέλει νά τόν προσέ­χεις, νά τοΰ μιλάεις μέ γλυκύτητα, νά μήν τόν περιφρονείς. Ζηλεύει ιδιαιτέρως, γι' αυτό δέν θέλει νά μιλάεις σ' άλλον, οΰτε ν' άγαπάεις άλλον. Αλλιώς θυμώνει πολύ. Τώρα πού έχομε αποκτήσει μεγάλη φιλία, έμαθε όχι μόνο λέξεις καί ονόματα, άλλά λέει καί τήν ευχή: «Κύριε Ίησοΰ Χριστέ, έλέησόν με». Λέει επίσης: «Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ό Κύριος μετά Σοΰ», «Ό Θεός είναι καλός», «Ό Θεός είναι πολύ καλός», άλλά καί ψάλλει τό «Κύριε έλέησόν» κ.ά.

                  
Τώρα θέλω νά εξημερώσω κι έναν αετό. Τόν έχω βρεί στή βόρειο Εύβοια. Εκεί πού πηγαίνω καί ξεκουράζομαι, λίγο πιό πάνω, βρήκα ένα μέρος, πού τό ονόμασα «αετο­φωλιά». Αυτό τό όνομα δέν τό έδωσα τυχαία. Είναι πολύ δύσκολο νά φθάσεις εκεί. Κατσάβραχα είναι καί κάτω α­πλώνεται τό Αιγαίο. "Οταν ή ατμόσφαιρα είναι καλή, άπό κεί φαίνονται τά Καυσοκαλύβια τοΰ Αγίου "Ορους.
Μιά μέρα είδαμε εκεί έναν αετό μέ ανοικτά τά φτερά του δυόμισι μέτρα. Θηρίο! Περιεφέρετο πάνω μας μέ ήσυ­χο τρόπο, χωρίς νά παίζει καθόλου τά φτερά του. Κατέστρωσα ένα σχέδιο: Οπως εξημέρωσα τόν παπαγάλο, νά ε­ξημερώσω καί τόν αετό. Καί τό πιστεύω ότι μέ τή βοήθεια τοΰ Θεοΰ θά γίνομε φίλοι μέ τόν αετό. Θά τό κάνομε μ' έ­ναν άγιο τρόπο. Θέλουν καί τά πουλάκια τρόπους τοΰ Θε­οΰ, γιά νά προσεύχονται. Τούς αρέσει τό διάβασμα. Στόν αετό αρέσει καί τό κρέας.
Σκέπτομαι, λοιπόν, νά πάμε μέ δύο ακόμη στό βράχο πρωί πρωί. Στήν άρχή θά κάνομε νοερά προσευχή. Στή συνέχεια, θά διαβάσομε δυνατά ορισμένους ψαλμούς τοΰ όρ­θρου. Μετά θά ψάλλομε μερικούς ύμνους, αίνους κ.ά. Τήν ίδια ώρα θά βάλομε καί λίγο θυμίαμα. Πολύ σπουδαίο ρό­λο θά παίξουνε καί οί ψαλμωδίες άλλά καί ή μυρωδιά άπ' τό λιβάνι. Τό λιβάνι είναι άρωμα σεμνό, πού ημερεύει. Θά πάρω κι ένα ξύλο ξερό, μακρύ, ενάμισι μέτρο κι ένα άλλο μικρό καί θά χτυπάω τό τάλαντο, όπως τό χτυπάνε στά μο­ναστήρια: τό τά-λα-ντο, τό τά-λα-ντο, τό τά-λα-ντο, τό τά-, τό τά-, τό τά-λα-ντο κ.λπ. Κάθε τόσο θά φωνάζω: «Ίωάννηηη!!... Ίωάννηηη!!...». Αυτό τό όνομα θά τούδώσω.'Εν τω μεταξύ θά έχομε μαζί μας κρέας ψητό. Κομ­ματάκια κομματάκια θά τ' άφήσομε στό βράχο καί θ' απο­μακρυνθούμε περίπου διακόσια μέτρα. Άπ' αύτη τήν από­σταση θά τόν αντικρίζω καί θά λέω τό «Κύριε Ιησού Χρι­στέ, έλέησόν με» καί σέ λίγο οπωσδήποτε ό αετός θά κα­τεβεί καί θά φάει τό κρέας.
Τήν άλλη μέρα θά κάνομε τό ίδιο. Ό αετός θά περι­φέρεται πάνω μας καί, μόλις τελειώσομε τό πρόγραμμα, αυτός θά κατεβεί κάτω καί θά φάει τό κρέας. Μιά, δυό, τρείς, πάει! Δικός μας ό αετός! "Οποια ώρα θά χτυπάμε τό τάλαντο, θά έρχεται νά τρώει τό κρέας. Θά τόν κατεβάζω κάτω, Οποια ώρα θέλω. Σιγά σιγά θά ημερέψει καί θά μπο­ρέσω νά πάω νά τόν πιάσω. Δηλαδή μπορεί νά μέ κάνει κομμάτια. Αυτός είναι θηρίο! Τά πόδια του τεράστια. "Ε­τσι καί καθίσει στόν ώμο σου, θά σοΰ τόν καταφάει, έστω κι άν δέν έχει κακία. Άλλά υπάρχει τρόπος. Θά πάρω τό μπαστούνι τοΰ Αγίου Γερασίμου καί θά τοΰ τό βάλω πάνω στή ράχη του δύο φορές καί θά φωνάξω συγχρόνως: «Ίω­άννηηη!!... Ίωάννηηη!!...». Τοΰ έδωσα ώραΐο όνομα. Είναι τό σύμβολο τοΰ Αγίου Ιωάννου τοΰ Θεολόγου. Τήν άλλη μέρα πού θά ξανάρθει, μόλις φάει τό κρέας, θά περά­σω τό μπαστούνι στή ράχη του τρεις φορές. Τήν άλλη μέρα τέσσερις. Τήν άλλη πέντε φορές. Τήν άλλη μέρα θά προ­χωρήσω στό λαιμό του. Τήν άλλη θ' αρχίσω άπ' τό κεφάλι μέχρι τήν ουρά. Καί τήν άλλη άπ' τό στόμα του καί τό λαι­μό του μέχρι καί πιό κάτω. Τό ίδιο καί τήν άλλη καί τήν άλλη, ώσπου νά πιάσομε φιλία. Όποτε μετά θ' απλώσω τό χέρι μου στό κεφάλι του, στά φτερά του, στή ράχη του
καί θά κάνω ό,τι έκανα πρώτα μέ τό μπαστούνι. Άλλά χρειάζεται προσοχή, γιατί είναι επικίνδυνο. 'Άν κάτι θελή­σει νά πιάσει, θά σέ φάει μέ τά φοβερά του νύχια. Σιδερέ­νια είναι τά νύχια του. Μπορεί νά σέ καρφώσει, καί μόνο άν μυρίζεις άπό κρέας. Άλλά ό αετός είναι πολύ έξυπνος, βασιλιάς, δραστήριος. Αμα τό κάνομε αυτό, θά δούμε πραγματικά τήν χάρι καί τήν επίσκεψη τοΰ Θεοΰ. Νά σάς πώ καί κάτι άλλο.
Ήλθε κάποια φορά μιά γυναίκα, ή κυρα-Λένη, έκεΐ στήν έρημο πού πηγαίνω, στήν βόρειο Εύβοια, καί μού έ­φερε τά γίδια της. Μού είπε έκεί πού ήμουν, στό τσιμέντο:
Μπορείς νά κάνεις μιά προσευχή γιά τά γίδια μου, γιατί δέν πάνε καλά;
Σηκώθηκα πάνω. Ήλθαν μόνα τους, δέν μού τά έφε­ρε. Άπλωσα τά χέρια μου καί διάβαζα ευχή. Ήταν όλα κοντά μου, σηκώσανε τά κεφαλάκια τους καί μέ κοιτάζανε. "Ενας τράγος ζύγωσε κοντύτερα. "Εσκυψε, μοΰ φίλησε τό χέρι. Ήθελε νά τόν χαϊδέψω. Τόν χάιδεψα, ευχαριστήθη­κε. Μέ τριγυρίσανε όλα καί κοιτάγανε κατά πάνω. Μέ κοι­τάγανε στό πρόσωπο. Τά ευλογούσα. 'Εγώ μιλούσα, έκα­να προσευχή.
Κάποτε είχαμε ένα σκυλί. Άμα μ' έβλεπε έξω, ερχό­ταν, πάπ!, μοΰ φιλούσε τό χέρι, μέ γέμιζε σάλια κι έφευγε, γιά νά μήν τό μαλώσω.


Απομαγνητοφωνημένοι λόγοι του γέροντος Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Περί οικουμενικών συνόδων

Ομιλεί ο π.Αρσένιος

Άγιος Ιωάννης ο Νάννος ο Θεσσαλονικεύς

[1785], ο εν Σμύρνη τελειωθείς [29.5.1802]


“Kαι Nάννος ώφθη χαριτώνυμος νέος,
Mάρτυς Kυρίου· ω άκρας ευδοξίας!”


από τον Κωνσταντίνο Αθ. Οικονόμου, 
δάσκαλο, συγγραφέα


Ο ΜΙΚΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΙΟΣ ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΦΑ: Ο Νεομάρτυς Νάννος ή Ιωάννης μαρτύρησε στη Σμύρνη στα 1802 σε ηλικία μόλις δεκαεπτά ετών. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη από γονείς Μακεδόνες. Ο πατέρας του καταγόταν από το χωριό Αβρέτ-Ισσάρ, σήμερα παλαιό Γυναικόκαστρο του Κιλκίς, τριάντα χιλιόμετρα βόρεια της Θεσσαλονίκης, στην κοιλάδα του Αξιού, ενώ η μητέρα του από το χωριό Λόκοβι της Χαλκιδικής, [Ταξιάρχης]. Γνωρίστηκαν στη Θεσσαλονίκη, όπου κατοικούσαν, δημιούργησαν οικογένεια κι απέκτησαν δύο αγόρια, τον πρωτότοκο Θεόδωρο και τον Ιωάννη, που τον φώναζαν χαϊδευτικά Νάννο, για να διακρίνεται από τον ομώνυμο πατέρα του Ιωάννη1. Οι ευσεβείς και πιστοί στο Χριστό γονείς, μετέδωσαν τη φλόγα της πίστης και στα παιδιά τους. Ο Θεόδωρος ήξερε λίγα γράμματα, ο Νάννος δεν ήξερε. Νωρίς ο πατέρας πήρε τα παιδιά στη δουλειά του και τους έκανε βοηθούς του στο τσαγκάρικό του [κάλφες].
Ήταν η εποχή που ο Νάννος αρεσκόταν να ακούει να του διαβάζει ο Θεόδωρος βίους αγίων, κυρίως νεομαρτύρων, ίσως από το “Νέον Μαρτυρολόγιον”, που είχε εκδόσει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης το1794 τυπωμένο στη Βενετία.
ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ: Οι δουλειές του πατέρα στη Θεσσαλονίκη δεν πήγαιναν όμως καλά. Έτσι, πήρε την απόφαση κι έφυγε στη Σμύρνη με τον μεγάλο του γιό, τον Θεόδωρο, κι άνοιξε εκεί τσαγκάρικο. Η μάνα έμεινε με τον Νάννο στη Θεσσαλονίκη, ενώ κατά διαστήματα πατέρας και μεγάλος γιός επισκέπτονταν την οικογένεια στη γενέτειρα των παιδιών. Τελικά στις αρχές του 1802 ο πατέρας πήρε και τον Νάννο στη Σμύρνη για να δουλέψει κι’ αυτός κάλφας στο μαγαζί του πατέρα του.
Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΦΑΣΗ: Ο Νάννος, μόλις 17 ετών, όμορφο γεροδεμένο παλικαράκι, αρχίζει να βάζει στο μυαλό του τη σκέψη, την απόφαση καλύτερα, να μαρτυρήσει. Έτσι, το Μάιο της ίδιας χρονιάς, με πλήρη άγνοια των δικών του, αποφασίζει να ασπαστεί τον ισλαμισμό, αμέσως μετά να τον αρνηθεί και ως αρνησίθρησκο οι τουρκικές αρχές να τον οδηγήσουν στο μαρτυρικό θάνατο, αφού θα ομολογούσε πίστη στο Χριστό ο ορθόδοξος στην ουσία Νάννος. Πάει λοιπόν στη δουλειά ενός ομότεχνου Τούρκου και του λέει ότι αρνείται τον χριστιανισμό και ότι θέλει να ασπαστεί την ισλαμική θρησκεία. Έτσι, οι Τούρκοι τον περιτέμνουν, δίνοντάς του το όνομα Μεχμέτ. Ο Νάννος έπειτα άρχισε να δουλεύει ως κάλφας στου Τούρκου το τσαγκάρικο. Οι δικοί του αγωνιούσαν απο την εξαφάνισή του, ώσπου στο τέλος τον ανακάλυψαν στο τσαγκάρικο του Τούρκου ομότεχνου τους. Όμως οι Μωαμεθανοί, με την απειλή ξυλοδαρμού, τους έδιωξαν δηλώνοντας πώς τώρα είναι δικός τους. Ο Ιωάννης, του οποίου η σκέψη από την αρχή ήταν προσηλωμένη στο μαρτύριο, προσπάθησε επανειλημμένα να γνωστοποιήσει την πρόθεσή του στους συγγενείς του, χωρίς όμως να το καταφέρει, αφού αυτοί τον απέφευγαν πια ως αρνησίθρησκο.
ΔΗΛΩΣΗ ΑΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ: Σε λίγες ημέρες, την Κυριακή 25 Μαϊου του 1802, ο Νάννος πήγε στον καδή της Σμύρνης [ανώτερο δικαστή] και του δήλωσε: “Δεν θέλω να ονομάζομαι Μεχμέτης, αλλά Ιωάννης· Ιωάννης είναι το όνομά μου”. Πατέρας και αδελφός μόλις έμαθαν τα νέα, από φόβο, δεν τόλμησαν να τον πλησιάσουν. Απλώς ο πατέρας του, που αντελήφθη εκ των υστέρων, όπως φαίνεται, το σχέδιο του Νάννου, τού έστειλε κρυφά μήνυμα να κρατήσει γερά την πίστη του στο Χριστό. Οι Τούρκοι, στο μεταξύ, του υπόσχονται του κόσμου τα αγαθά, αν μείνει πιστός μουσουλμάνος. Έφθασαν στο σημείο να του προτείνουν απλώς να δηλώσει ενώπιόν τους πως παραμένει Τούρκος και κατόπιν ήταν ελεύθερος να φύγει και να πάει όπου θέλει πιστεύοντας οτιδήποτε ήθελε. Γι' αυτούς αρκούσε μόνο να βγει από την πόρτα του δικαστηρίου ως Μεχμέτης και όχι ως Ιωάννης. Κάποιος αγάς, βλέποντας την υπομονή του Ιωάννου, πρότεινε μια λύση, σύμφωνα με την οποία ο Ιωάννης θα παρέμενε Τούρκος είτε το ήθελε, είτε όχι· πρότεινε λοιπόν να τον στείλουν στο Αλγέρι μ' ένα πλοίο, το πλήρωμα του οποίου αποτελείτο μόνο από Τούρκους. Ο Ιωάννης, ακούγοντας αυτήν την εκδοχή και φοβούμενος μήπως ματαιωθεί το μαρτύριο που τόσο επιθυμούσε, προφασίσθηκε ότι επιθυμεί να του δοθούν δύο ημέρες διορία, για να σκεφθεί τις προτάσεις τους. Οι Τούρκοι, πιστεύοντας πως τελικά θα υποχωρούσε ο Ιωάννης, τού παραχώρησαν την διορία που τους ζήτησε για να αποφασίσει, χωρίς όμως να σκεφθούν ότι έτσι θα έχαναν και την ευκαιρία να τον στείλουν με το πλοίο στο Αλγέρι. Μετά το τέλος της δεύτερης ημέρας τον κάλεσαν να παρουσιασθεί, για να δώσει την τελική απάντηση. Ο Ιωάννης, ο οποίος είχε βεβαιωθεί ήδη για την αναχώρηση του πλοίου, δήλωσε πως όχι μόνο δεν είχε μετανιώσει, αλλά επιθυμούσε ακόμα περισσότερο το μαρτύριο. Μη έχοντας πλέον άλλη εκλογή οι Τούρκοι, αποφάσισαν να τον θανατώσουν. Πριν όμως από αυτό θέλησαν να επιχειρήσουν άλλη μία φορά να τον μεταπείσουν. Γι' αυτό κάλεσαν τον πατέρα του, ο οποίος, πιθανόν επειδή φοβόταν, αρνήθηκε να παρουσιασθεί, λέγοντας πως δεν είχε πλέον καμία σχέση μαζί του.
ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Ο Νάννος εμμένοντας στην απόφαση να αρνηθεί οριστικά τον Ισλαμισμό κάνει τους Τούρκους να τον οδηγήσουν στο θάνατο. Ορίστηκε η ημέρα και ο τόπος της εκτελέσεως. Οι χριστιανοί της Σμύρνης, αλλά και πολλοί Τούρκοι, Φράγκοι και Αρμένιοι, μαθαίνοντας το σπουδαίο αυτό γεγονός, έσπευσαν να θαυμάσουν το μαρτύριο του νέου και οι πιστοί να πάρουν, αν μπορέσουν, κάτι από το λείψανο του μάρτυρα για φυλαχτό και ευλογία. Ήταν η αποφράδα ημέρα της 29ης Μαΐου του 1802, ημέρα Πέμπτη. Ο Μάρτυς του Χριστού οδηγήθηκε στο Σοάν Παζάρι, τόπο των θανατικών εκτελέσεων. Ο δήμιος τον γονάτισε και με το σπαθί του πήρε το κεφάλι. Τα πλήθη των χριστιανών που παρακολουθούσαν, έτρεξαν κοντά και προσπάθησαν να βάψουν, αν μπορέσουν, έστω ένα κομμάτι βαμβάκι στο αίμα του μάρτυρα.
ΤΟ ΑΓΙΟ ΛΕΙΨΑΝΟ: Οι Τούρκοι άφησαν τον νεκρό να κείτεται στο χώμα κι έβαλαν φρουρούς να τον φυλάγουν. Και βέβαια κατά την πανάρχαιη συνήθεια των Οθωμανών, οι φρουροί δωροδοκούνταν για να παίρνουν οι χριστιανοί ο,τι μπορούσαν για κειμήλιο και φυλαχτό. Κατ' αυτό τον τρόπο οι Τούρκοι συγκέντρωσαν πάνω από 3.000 γρόσια· οι βάρβαροι Αγαρηνοί έφθασαν μάλιστα στο σημείο να θέλουν να ακρωτηριάσουν τον Μάρτυρα, για να κερδίσουν περισσότερα!
Και τότε, ένας ομογενής πλούσιος από τη Ρωσία, ονομαζόμενος Παναγιώτης Παναγιωτόπουλος, πλήρωσε αδρά τον Τούρκο διοικητή της Σμύρνης, παρέλαβε το λείψανο και το κήδεψε με τιμές. Σε λίγες ημέρες μετά το μαρτύριο έγινε το πρώτο θαύμα με το εμποτισμένο με αίμα του νεομάρτυρα βαμβάκι που είχε στην κατοχή του ένας πιστός Σμυρνιώτης: μια ασθενής γυναίκα βρήκε την υγειά της. Στη συνείδηση του λαού ο νεομάρτυς Νάννος αγιοποιήθηκε. Αργότερα η Εκκλησία αναγνώρισε την αγιότητά του και επίσημα τον εορτάζει την ημέρα του μαρτυρίου του, στις 29 Μαΐου. Το μαρτύριό του καταγράφηκε από τους συγχρόνους του, τον άγιο Μακάριο τον Νοταρά, σχολάζοντα επίσκοπο, τον Νικηφόρο τον Χίο και τον Αθανάσιο τον Πάριο στη συλλογή τους νεομαρτύρων “Νέον Λειμωνάριον” που εκδόθηκε στα 1819.

1. Έλαβε αυτό το όνομα, διότι γεννήθηκε την παραμονή της εορτής του Γενεθλίου του Τιμίου Προδρόμου [23.6].

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Διμηνιαίο Περιοδικό Ιεράς Μητροπόλεως Σερρών και Νιγρίτης «Ο Άγιος Νικήτας», Έτος κγ΄, Τεύχος 241, Μάρτιος – Απρίλιος 2012.

Η γενιά μου ονειρεύτηκε την καταξίωση της ατομικότητας ,το πέτυχε ... και τώρα θερίζει την παρακμή που γέννησε το τόλμημα!

Για τον μεγάλο Αιρετικό Ζηζιούλα ,ένα σχόλιο...

"Επιστημονικά κρινόμενος ο Ζηζιούλας, ως ιστορικός των δογμάτων... είναι ένας κομπογιαννίτης"! 

 "Η απόλυτη επιστημονική ανεντιμότητα".
Αποτέλεσμα εικόνας για ζιζιουλασ 

Κάθε σοβαρός επιστήμονας, για να θεμελιώσει τα επιχειρήματά του παραπέμπει στην προγενέστερη βιβλιογραφία. Ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με μία επιστήμη όπως η ιστορία. Διαφορετικά θα μιλάμε για Ελ και για "διαστημική τεχνολογία των Αρχαίων Ελλήνων", ενδεχομένως και για άλλα "γεγονότα" αυτής της κατηγορίας.

Στο κείμενο που παραθέτετε, ο Ζηζιούλας υποτίθεται ότι αναφέρεται στην ιστορία των δογμάτων και της Εκκλησίας, προκειμένου να δείξει ότι τα πράγματα στο "πρωτείο¨ είναι όπως τα λέει αυτός και όχι όπως τα λένε οι "άλλοι" Ορθόδοξοι. Μέχρις εδώ καλά. Έχει δικαίωμα να το κάνει ως επιστήμων. Αλλά πού παραπέμπει ο Ζηζιούλας; Πουθενά. Σε ποια ερμηνεία του εν λόγω κανόνος των Αγίων Αποστόλων; Σε καμία. Παραπέμπει μήπως στην πρακτική των συνόδων; Όχι. Σε κάποιο γεγονός από την εκκλησιαστική ιστορία; Όχι φυσικά....Κάνει ένα διανοητικό παιγνίδι, που δεν έχει όμως καμία λογική, καμία επιστημονικότητα, καμία εντιμότητα έναντι των αναγνωστών του...

Αυστηρά επιστημονικά κρινόμενος ο Ζηζιούλας, ως ιστορικός των δογμάτων και της Εκκλησίας, τουλάχιστον με βάση το κείμενό του αυτό, θα έλεγε κανείς ότι είναι ένας κομπογιαννίτης. Εάν αυτό το κείμενο, δίχως παραπομπές σε ιστορικά γεγονότα και σε πατερικά έργα, το παρουσίαζε ένας φοιτητής ως φοιτητική εργασία, θα έπαιρνε κάτω από τη βάση...

Ο Ζηζιούλας δεν είναι όμως ένας απλός κομπογιαννίτης, για τον λόγο ότι ο κομπογιαννίτης δεν έχει θαυμαστές μορφωμένους. Ο Ζηζιούλας είναι κάτι παραπάνω, πιο σοβαρό, καθότι του βγάζουν βιβλία, τον τιμούν, τον δοξάζουν. Αλλά έχει και ¨πουλαίν¨ να τον μιμούνται και να εκπονούν διδακτορικές διατριβές που παραπέμπουν στον...Ζηζιούλα, ως αυτοεκπληρούμενες προφητείες: "Τα ζηζιούλεια ρήματα περί "πρώτου¨ είναι αληθή και έγκυρα από την άποψη της εκκλησιαστικής ιστορίας". Γιατί; Επειδή το λέει ο Ελπιδοφόρος. Και πού παραπέμπει ο Ελπιδοφόρος; Στον Ζηζιούλα! Ναι, αλλά το λέει και ο Μάξιμος. Και πού παραπέμπει ο Μάξιμος; Στον Ελπιδοφόρο, που παραπέμπει στον Ζηζιούλα. Μα και ο Παντελεήμων συμφωνεί, έχουμε πλήθος. Και παραπέμεπι ο Παντελεήμων στον Μάξιμο, που παραπέμπει στον Ελπιδοφόρο, που παραπέμπει στον Ζηζιούλα. Κ.ο.κ. Η απόλυτη επιστημονική ανεντιμότητα. Αυτά βλέπω και δοξάζω τον Θεό που δεν πήγα ποτέ μου σε "Θεολογική Σχολή"...

Οι Βυζαντινοί, που είχαν κληρονομήσει τον αρχαιοελληνικό τρόπο λογικής δόμησης των επιχειρημάτων (ήταν δεινοί στη σπουδή της ρητορικής), ως κύριο επιχείρημα κατά των Μωαμεθανών είχαν το εξής: Πόθεν μαρτυρείται ο Μωάμεθ ως προφήτης; Ποιος προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης (την οποία δέχεται, υποτίθεται, και το Ισλάμ, ως χριστιανική παναίρεση που είναι) μαρτύρησε για τον Μωάμεθ; Μήπως έστω ο Ιωάννης ο Πρόδρομος ή ο Χριστός, και αυτοί θεωρούμενοι από τους Μωαμεθανούς ως προφήτες; Επειδή, λοιπόν, ο Μωάμεθ αδυνατούσε να προσαγάγει προγενέστερες μαρτυρίες για το πρόσωπό του και τη διδασκαλία του, οι Βυζαντινοί τον θεώρησαν ψευδοπροφήτη και πρόδρομο του Αντιχρίστου.

Ο Ζηζιούλας ποιες προγενέστερες μαρτυρίες από Πατέρες της Εκκλησίας μπορεί να προσαγάγει για τη "προφητική" και "ενορατική" διδασκαλία του;
Μήπως όσες και ο Μωάμεθ; Δηλαδή, καμία...
Αν είναι έτσι, σε ποια κατηγορία θα πρέπει να κατατάξουμε τον Ζηζιούλα;
Σας αφήνω να το σκεφτείτε μόνοι σας... 

το σχόλιο εδώ

Εξαπάτησαν την Ελλάδα...

ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΩΣ ΤΙΜΟΥΝ ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΟΥΣ 318 ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ;

  
Αποτέλεσμα εικόνας για 318 ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
Τοῦ Λεοντίου Διονυσίου
   «Ἀνησυχητικὴ ἐκκοσμίκευσις. Ἡ σημερινὴ ἀποστολικὴ καὶ εὐαγγελικὴ περικοπή, ἀλλὰ καὶ τὰ τροπάρια τῶν Αἴνων, ἐὰν δὲν ἀποτελοῦν εἶδος μουσειακό, ἐὰν ἡ ἀκρόασίς των δὲν ἀποσκοπῆ εἰς τέρψιν τῆς ἀκοῆς, ἀλλὰ ἐκλαμβάνονται ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς ὡς θεία τροφή, ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν ὁποίων ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ προκαλοῦν φοβερὰ κρίσιν συνειδήσεως εἰς ὅλους καὶ ἰδίως εἰς τοὺς ποιμένας μας.
     Συγκεκριμένως:
    Α) Ὁ μέγιστος τῶν Ἀποστόλων Παῦλος δίδει σαφῆ ἐντολὴν πρὸς τοὺς Ἐπισκόπους: “Προσέχετε ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ” τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ “ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος”.  Καὶ ἀπὸ τί νὰ προσέχουμε Ἅγιε Παῦλε; Ποιὸς κίνδυνος ὑπάρχει; Διότι (μᾶς ἀπαντᾶ) γνωρίζω “ὅτι εἰσελεύσονται λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου… λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν”: θὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν ψευδοδιδάσκαλοι ἄγριοι καὶ σκληροί, δηλαδή, αἱρετικοὶ (Πράξ. κ΄ 28–30).
   Β) Ἀλλὰ καὶ ὁ Κύριος εἰς τὸ σημερινὸν Εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα, ἀφʼ ἑνὸς μὲν παρακαλεῖ τὸν Πατέρα Του ἵνα διαφυλάξη τοὺς πιστούς, ὥστε νὰ εἶναι ἑνωμένοι διὰ τῆς μιᾶς Πίστεως μεταξύ των καὶ μὲ τὸν Θεόν, ἀφʼ ἑτέρου δὲ δηλώνει ὅτι, ἐνόσω ἦτο μαζί των εἰς τὸν κόσμον, αὐτὸ τὸ ἔργον τὸ ἐφρόντιζεν ὁ Ἴδιος: “ὅτε ἤμην μετʼ αὐτῶν ἐν τῷ κόσμῳ ἐγὼ ἐτήρουν αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου” καὶ τοὺς “ἐφύλαξα”, ὥστε νὰ μὴ ἀπωλέσουν τὴν πίστιν καὶ τὴν σωτηρίαν των (Ἰω. ιζ΄ 11–12). Καὶ ἔδωσεν Ἐντολὴν εἰς τοὺς μαθητὲς καὶ τοὺς διαδόχους τους Ἐπισκόπους, μὲ τὴν ἰδίαν ἀνύσταχτον φροντίδα νὰ ἐπιμελῶνται τὴν διατήρησιν τῆς πίστεως, ἀφοῦ μόνον ὅσοι ἔχουν τὴν ἰδίαν πίστιν δύνανται νὰ ἐνωθῶσι μετʼ Αὐτοῦ καὶ μετὰ τοῦ Θεοῦ Πατρός: “ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθὼς σύ, πάτερ ἐν ἐμοί, καγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν” καὶ ἐφʼ ὅσον τότε, καὶ μόνον τότε, εἶναι δυνατὸν νὰ λειτουργήση ἱεραποστολικῶς τὸ κήρυγμα καὶ νὰ προκύψη ὡς ἀγαθὸν ἀποτέλεσμα ἡ εἰς τὸν Σωτῆρα Χριστὸν ὀρθόδοξος πίστις: “ἵνα ὁ κόσμος πιστεύση ὅτι σύ μέ ἀπέστειλας” (Ἰω. ιζ΄ 21).
   Γ) Αὐτὴν τὴν Χριστοθεϊκὴν Ἐντολὴν ἐφήρμοσεν ὁ οὐράνιος Παῦλος, οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι, οἱ ἅγιοι θεοφόροι Πατέρες, τῶν ὁποίων σήμερον ἑορτάζομεν τὴν ἱερὰν μνήμην. Ἑνότητα καὶ ἕνωσιν μετὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Θεοῦ Πατρὸς εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐπιτευχθῆ (ἄρα καθίσταται ἀνέφικτος καὶ ἡ σωτηρία), χωρὶς τὴν ἰδίαν πίστιν. Τοῦτο τὸ ἐννόησαν καλῶς οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Καὶ διὰ τοῦτο συνέχισαν ἐπιστημονικῶς ἐφαρμόζοντες τὴν ποιμαντικὴν τέχνην τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἀποστόλων, τὴν ὁποίαν πολλοὶ σύγχρονοι διάδοχοί των εἰς τοὺς θρόνους ἀλλʼ οὐχὶ καὶ εἰς τοὺς τρόπους, ἔχουν ρίψει εἰς τὸν κάλαθον τῶν ἀχρήστων, ἀρνούμενοι προδοτικῶς τὸν θεῖον ρόλον, ποὺ τοὺς ἐνεπιστεύθη ὁ Χριστός. Καὶ ἀντὶ νὰ “προσέχουν ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ”, ἀντὶ νὰ “φυλάττουν καὶ νὰ “τηροῦν τοὺς πιστοὺς ἐν τῷ ὀνόματί Του” (δηλαδὴ τὴν ἀκεραία Ὀρθόδοξον πίστιν), ἢ ἔχουν γίνει οἱ ἴδιοι λύκοι βαρεῖς, ἢ ἔχουν ἐγκαταλείψει τὸ ποίμνιο εἰς τοὺς λύκους. Ψάλαμε σήμερα εἰς τοὺς Αἴνους: “Ὅλην συλλεξάμενοι, ποιμαντικὴν ἐπιστήμην, καὶ θυμὸν κινήσαντες, νῦν τὸν δικαιότατον ἐνδικώτατα, τοὺς βαρεῖς ἤλασαν, καὶ λοιμώδεις λύκους, τῇ σφενδόνῃ τῇ τοῦ Πνεύματος, ἐκσφενδονήσαντες, τοῦ τῆς Ἐκκλησίας πληρώματος, …οἱ θεῖοι Ποιμένες, ὡς δοῦλοι γνησιώτατοι Χριστοῦ...”.
   Ἐρωτῶμεν μετὰ σεβασμοῦ (ὡς ἁρμόζει εἰς τὸ ὑψηλὸν ἀξίωμά τους) τοὺς πνευματικούς μας Πατέρες Ἐπισκόπους: Μὲ ποῖον τρόπον ἐφαρμόζουν ὅλες τὶς ἀνωτέρω ποιμαντικὲς ἐντολὲς καὶ προτροπές; Μετὰ ποίας ἐπιστημονικῆς ποιμαντικῆς τακτικῆς χρησιμοποιοῦν τὴν παραδεδομένην πεῖραν αἰώνων (ἣν συνέλεξαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες) ἢ ἐφαρμόζουν τὴν ἐντολὴν τοῦ αἱρεσιάρχη Πατριάρχη Ἀθηναγόρα και τῶν διαδόχων του ἐν Οἰκουμενισμῷ, ὅστις ἐσυμβούλευε ἵνα τοποθετήσωμεν εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον (ὡς μουσειακὸν ὑλικὸν ἀχρείαστον διὰ τὰς ἡμέρας μας)τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας; Ἔχουν ἱερὸν “θυμὸν” (ὡς οἱ ἑορταζόμενοι σήμερα Πατέρες) κατὰ τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν, ποὺ ἐπὶ δεκαετίες “λυμαίνονται” τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἢ μήπως, οἱ Ἐπίσκοποί μας (καὶ ἡμεῖς μαζί τους) οὔτε κἂν γνωρίζουν ποιοὶ εἶναι σήμερα “οἱ λοιμώδεις λύκοι” Οἰκουμενιστές; (Οἱ ὁποῖοι εἶναι ὡς πρόσωπα ἀγαπητοί, καὶ ὁ ἀγώνας μας εἶναι δυνατὸν νὰ συμβάλλη καὶ εἰς αὐτῶν τὴν σωτηρία). Ἂν ποιμένες καὶ ποιμαινόμενοι δὲν γνωρίζουν τοὺς αἱρετικούς, τότε κατὰ ποίων θὰ ἐκσφενδονίσουν τὴν σφενδόνην τοῦ Πνεύματος; Καὶ πῶς, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει μιμούμεθα καὶ τιμοῦμε τοὺς Ἁγίους Πατέρες, ποὺ σήμερα ἑορτάζομε; Ἐπιτρέποντες εἰς τοὺς αἱρετικοὺς νὰ ἁλώνουν τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ συμφυρόμενοι μετʼ αὐτῶν καὶ τιμῶντες αὐτούς; Ἄς σκεφθοῦμε σοβαρά: Πόσο τίμιοι καὶ εἰλικρινεῖς εἴμεθα μὲ τοὺς ἑαυτούς μας;

   Καὶ ἐπιτέλους, μήπως ἡ ὑποκρισία ἔχει καὶ τὰ ὅριά της;».

Είναι φυσικό να θέλεις να ξεχωρίσεις .... δεν είναι σημαντικό.

"Μια όχι συνηθισμένη αγάπη"

"Τρελός", ελεύθερος, ταπεινός, κρυμμένος, γεμάτος αγάπη - Άγιος Ανδρέας ο σαλός

 


     Ένας από τους αντιπροσωπευτικούς αγίους Σαλούς, είναι ο Άγιος Αντρέας ο Σαλός, ο οποίος έζησε τον πέμπτο αιώνα μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη και η ιστορία του είναι πράγματι χαρακτηριστική της θείας Σαλότητάς του.
     Η στροφή του Αγίου, που ήταν «τω γένη Σκύθης», στη Σαλότητα, έγινε μετά από ένα όραμα που είχε σε μία ολονύχτια προσευχή, που, όπως μαρτυρεί ο ίδιος, ο Χριστός τον κάλεσε να γίνει «Σαλός δια Αυτόν». Την επόμενη μέρα αφού σηκώθηκε και έκανε την προσευχή του, πήρε ένα μαχαίρι και πήγε σε ένα πηγάδι κοντά στο υπνοδωμάτιο του κυρίου του. Εκεί έβγαλε τον χιτώνα του και άρχισε να τον ξεσκίζει σαν επιληπτικός και να τον κόβει σε μικρά κομμάτια. Πρόφερε μάλιστα λόγια συγκεχυμένα και άκρατες φωνές όπως οι παράφρονες. Οι οικείοι τον κοιτούσαν με βαθιά λύπη, καθώς νόμιζαν ότι είχε παραφρονήσει τελείως.
     Η σκληρή ζωή του Αντρέα περιγράφεται από τον βιογράφο του Νικηφόρο, με εκφράσεις έντονα χαρακτηριστικές. «Ήταν μία ζωή παρόμοια με εκείνη των σκυλιών. Σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις την ξεπερνάει σε τραχύτητα ενώ τα παιχνίδια του μέσα στον κόσμο ήταν δύσκολα και επικίνδυνα. Συχνά έτρωγε ξύλο και ξεφτιλίζονταν με τον χειρότερο τρόπο. Συναναστρέφονταν συνέχεια με αμαρτωλές γυναίκες, γεγονός που φανέρωνε την απάθειά του μέσα σε ένα κόσμο ξεπεσμένο με πολλά σκάνδαλα αλλά και  τη μεγάλη του δυνατότητα να επηρεάσει αυτόν τον κόσμο και να του δημιουργήσει αισθήματα συμπάθειας και αγάπης».  Μεγάλη ήταν η αντίθεση της ζωής του Αντρέα με εκείνη των υπολοίπων ανθρώπων. Τη δικιά του τη ζωή τη χαρακτήριζαν σαν αντικοινωνική και τελείως έξω από τα ανθρώπινα καθιερωμένα. Στον αντίποδα, ο ίδιος ο άγιος Αντρέας φανέρωνε τον παραλογισμό της κοινωνικής ζωής, σε σχέση και σύγκριση με μία άλλη ζωή που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούσαν να καταλάβουν. 

 Εξαιρετική μελέτη για τη σαλότητα στην Ορθοδοξία και φιλολογική εξέταση της βιογραφίας του αγ. Ανδρέα (βλ. εδώ).

     Μερικά χαρακτηριστικά επεισόδια της ζωής του, που έχουν καταγραφεί, συχνά δείχνουν καταστάσεις αντίστοιχες με τη σύγχρονη ζωή και κοινωνία και φανερώνουν όλη αυτή την ιδιαιτερότητα της παρουσίας αυτού του ξεχωριστού Αγίου.
     Μία μέρα λοιπόν ο Ανδρέας βρέθηκε τυχαία σε μία μεγαλοπρεπή κηδεία.  Είχε πεθάνει κάποιος άρχοντας της πόλης και την κηδεία του συνόδευε ένα πλήθος ανθρώπων από τους οποίους άλλοι έψαλλαν, άλλοι θυμιάτιζαν, ενώ οι στενοί του συγγενείς έκλαιγαν με πάθος. Εκείνο όμως που δεν έβλεπαν όσοι ακολουθούσαν την κηδεία και μόνο ο άγιος Ανδρέας έβλεπε με φρίκη, ήταν ένα πλήθος δαιμόνων οι οποίοι επίσης συνόδευαν τον νεκρό και περιγελούσαν όλους εκείνους που τιμούσαν έναν καθόλου ενάρετο άνθρωπο στην επίγεια ζωή του. Όμως, τελευταίος από όλους ακολουθούσε ένας όμορφος νέος ο οποίος με τους θρήνους και τα πολλά δάκρυά του συγκίνησε τον άγιο Αντρέα, που στην αρχή νόμισε ότι ήταν κάποιος συγγενής του πλούσιου άρχοντα.
     Αυτός όμως ήταν η ίδια η ψυχή του πλούσιου, που μόνο ο άγιος Αντρέας έβλεπε και που έκλεγε για την αμαρτωλή ζωή που είχε κάνει. Στα γοερά δάκρυά του, προστέθηκαν και αυτά του ίδιου του αγίου Αντρέα, που είχε καταλάβει και θρηνούσε κι αυτός για την χαμένη ψυχή. Έκπληκτοι οι άλλοι έβλεπαν τον άγιο, έναν ξένο, να κλαίει πιο πολύ από όλους για τον νεκρό. Θεώρησαν ότι κοροϊδεύει τον νεκρό και τον κυνήγησαν με πέτρες.
     Αλλά και προφητικές ικανότητες είχε ο άγιος. Προφήτεψε το κτίσιμο του λαμπρού ναού των αγίων Αποστόλων  όταν έπεσε σε ένα λάκκο κοντά στον πρώτο μικρό ναό και πρόβλεψε ότι ο ναός θα ανοικοδομηθεί σε μεγαλοπρεπή εκκλησία με πέντε τρούλους. Μία άλλη φορά ενώ βρισκόταν σε μία ταβέρνα, ξαφνικά σηκώθηκε και άρπαξε από το στόμα κάποιου θαμώνα ένα κομμάτι κρέας που μόλις ετοιμαζόταν να το φάει. Τότε αυτός τον έπιασε και μαζί με άλλους  κατηγόρησαν τον άγιο Αντρέα για κλέφτη. Ο άγιος  όμως δεν έχασε την ψυχραιμία του και στρεφόμενος προς τον νέο του λέει σε δυνατό τόνο: «Εσύ είσαι κλέφτης και αρπάζεις τα ξένα πράγματα. Και σα να μην σου έφταναν όλα αυτά, τώρα λήστεψες και τον Συμεών», και μιλώντας του έδωσε και ένα χαστούκι. Ο πραγματικός κλέφτης τότε κατάλαβε τι εννοούσε  ο άγιος και ότι ήξερε πολλά γι' αυτόν. Κατάλαβε αμέσως το σφάλμα του και έφυγε σκύβοντας το κεφάλι του.
     Μία άλλη φορά είχε βρεθεί στην κεντρική αγορά όπου ένας οπωροπώλης πουλούσε φρέσκα σύκα τα οποία είχε τοποθετήσει σε ένα γυάλινο δοχείο. Μερικοί αργόσχολοι που ήθελαν να διασκεδάσουν όταν είδαν στην αγορά τον άγιο Αντρέα τον παρακίνησαν να φάει τα σύκα για να χορτάσει την πείνα του. Όταν όμως ο οπωροπώλης είδε τον άγιο Αντρέα να τρώει τα σύκα του άρχισε να τον χτυπάει με τόση αγριότητα ώστε στο τέλος κουράστηκε. Αλλά ο άγιος δεν θα κατηγορήσει τον οπωροπώλη γιατί τόν  έδειρε αλλά τον εαυτό του που εξ' αιτίας του κουράστηκε να δέρνει ο «καημένος» ο οπωροπώλης.
     Άλλη μία φορά είχε μπει σε μία εκκλησία την ώρα της λειτουργίας και άρχισε να πετάει καρύδια στους παπάδες, γεγονός που τους εξόργισε και τον κυνήγησαν έξω από τον ναό. 
 
Στο ναό της Παναγίας των Βλαχερνών, ο άγιος Ανδρέας ο διά Χριστόν σαλός (δεξιά στην εικόνα) βλέπει την Παναγία να σκεπάζει το λαό μ' ένα ουράνιο σκέπασμα. Το θείο αυτό βίωμα γιορτάζεται 1 Οκτωβρίου (γιορτή της "Αγίας Σκέπης"), εκτός από την Ελλάδα, όπου μεταφέρθηκε 28 Οκτωβρίου, προς τιμήν της υποστήριξης της Παναγίας στους Έλληνες φαντάρους του 1940. Στη μέση της εικόνας ο άγ. Ρωμανός ο Μελωδός.
 
     Ένα άλλο θαύμα, που δείχνει και την εσωτερική δύναμη του αγίου Αντρέα ήταν το εξής περιστατικό: Ενώ βρισκόταν χτυπημένος στη μέση ενός δρόμου της Πόλης, μία άμαξα που την έσερναν βόδια έρχεται προς το μέρος του με τον αμαξά μεθυσμένο. Τότε τα βόδια περνώντας ποδοπάτησαν τον ίδιο και οι τροχοί πέρασαν σχεδόν πάνω από την κοιλιά του. Ο άγιος όμως δεν έπαθε τίποτα και σηκώθηκε αβλαβής.
     Στο πρόσωπο του Αγίου Αντρέα βλέπει κανείς την προσπάθεια, όπως μας την περιγράφει και ο βιογράφος του, να προβάλλει έναν άλλο κόσμο διαφορετικό από εκείνο της εποχής του, που το ήθος βρισκόταν πολύ χαμηλά, κάτι δηλαδή ανάλογο με τη δικιά μας εποχή. Μόνο ένα άγιος σαν τον Σαλό Αντρέα, μπορούσε να χτυπήσει αποτελεσματικά τον παλιό κόσμο με όλα τα αμαρτωλά του στοιχεία και να παρουσιάσει ένα άλλο κόσμο πνευματικό  και άγιο. Τον καινούργιο αυτό κόσμο παρουσιάζει ο άγιος Αντρέας μέσα από πράξεις, οράματα, προφητείες, θεοψίες. Ο παλιός κόσμος που θριαμβεύει μέσα στα «δαιμονικά του στοιχεία», δέχεται τα σκληρά χτυπήματα του Αγίου Αντρέα του Σαλού που άξια πέρασε στο συναξάρι των αγίων. 

πηγή

Ρομά ή Ρομ ή Τσιγγάνοι ή Γύφτοι: Από πού κατάγονται τελικά;

Ρομά ή Ρομ ή Τσιγγάνοι ή Γύφτοι: Από πού κατάγονται τελικά;Πώς ήρθαν και πώς εξαπλώθηκαν στην Ευρώπη; Από πού προέρχονται τα διάφορα ονόματά τους;

Μιχάλης Στούκας
Ρομά ή Ρομ ή Αθίγγανοι ή Τσιγγάνοι ή Γύφτοι… Τόσες λέξεις, για μια φυλή, η καταγωγή της οποίας αποτελούσε μυστήριο και μόνο τους τελευταίους αιώνες ξεκαθάρισε.

Στο σημερινό άρθρο, θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με την καταγωγή των Ρομά και τους πρώτους αιώνες της διαδρομής τους στην Ευρώπη. Η χρήση των άλλων όρων γι' αυτούς (Αθίγγανοι,Τσιγγάνοι και, κυρίως, Γύφτοι) δεν έχει κανένα μειωτικό σκοπό, απλά γίνεται για να δοθούν απαντήσεις στην ετυμολογία των όρων αυτών.


Οι Ρομά (αγγλ. Gypsies, γαλλ. Tsiganes ή Tziganes, γερμ. Zigeuner), αποδείχτηκε ότι είναι Καυκασοειδής λαός με σκουρόχρωμο δέρμα, που προέρχεται από τη Βόρεια Ινδία, αλλά σήμερα κατοικέι σχεδόν σε όλες τις περιοχές του πλανήτη. Κυρίως όμως στην Ευρώπη.
Είναι ο μόνος νομαδικός λαός που δεν υπήρξε ούτε κατακτητικός ούτε κτηνοτροφικός και παρά το ότι έχουν γίνει αντικείμενο πολλών μελετών από κορυφαίους επιστήμονες, εξακολουθούν να περιβάλλονται από μύθους και μυστήρια.

Την άποψη για προέλευση των Ρομά από την Ινδία, διατύπωσε ο Αδαμάντιος Κοραής στο έργο του "Άτακτα" 4,37. Θεωρεί βέβαια, ότι κάποια φύλα (οι Ατσίγγανοι) ήρθαν στην Ευρώπη μέσω Ασίας, ενώ άλλα (οι Γύφτοι) μέσω Αιγύπτου. Αυτό το θέμα δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα, πάντως η ταύτιση Αθίγγανων και Γύφτων έγινε αργότερα από την έλευσή τους στην Ευρώπη (περ. 14ο - 15ο αι.).

Φαίνεται λοιπόν, ότι οι Ρομά ήταν Ινδοί παρίες (οι οποίοι σύμφωνα με το "καστικό" σύστημα που ίσχυε ως την εποχή του Γκάντι, ονομαζόταν "Άθικτοι", οι οποίοι μετά τον 9ο αιώνα, μέσω διαδοχικών μεταναστεύσεων, έφτασαν από το Ιράν και από εκεί στα εδάφη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και στη συνέχεια σε όλη την Ευρώπη.

Πράγματι, στο Βυζάντιο, ήταν γνωστοί από τον 9ο αιώνα με την ονομασία Αιγύπτιοι, από την οποία προήλθε η ονομασία Γύφτοι.

Το όνομα Αιγύπτιοι, το πήραν, είτε γιατί ήρθαν μέσω της Αιγύπτου, είτε γιατί ήρθαν μέσω της Κιλικίας (περιοχής της Μικράς Ασίας), που λόγω της ευφορίας του εδάφους της, χαρακτηριζόταν "Μικρά Αίγυπτος". Για το όνομα Αθίγγανοι, υπάρχει η εξής ερμηνεία. Αθίγγανοι ονομάζονταν οι Έλληνες αιρετικοί Μελχισεδεκίτες ή Καθαροί. Όταν η αίρεση είχε παρακμάσει και είχαν απομείνει μόνο οι εξωτερικές της εκδηλώσεις και οι δεισιδαιμονίες, ο όρος Αθίγγανος έφτασε να σημαίνει αυτόν που ασκούσε τη μαντεία. Επειδή και οι Γύφτοι ήταν επίσης γνωστοί για την ενασχόλησή τους με τη μαντεία, ονομάστηκαν κι αυτοί Αθίγγανοι (όπως αναφέρει ο αείμνηστος φιλόλογος γλωσσολόγος Δικαίος Βαγιακάκος).

Πάντως, σήμερα, σχεδόν πάντα, οι Αθίγγανοι, οι Τσιγγάνοι και οι Γύφτοι ταυτίζονται με τους Ρομά, παρόλο ότι είναι κοινής μεν προέλευσης φύλα, που ήρθαν όμως στην Ευρώπη μέσω διαφορετικών περιοχών και σε διαφορετικές εποχές.



Ο όρος Ρομ, με τον οποίο αυτοαποκαλούνται οι ίδιοι, σημαίνει άντρας ή σύζυγος. Στο κορυφαίο γαλλικό λεξικό "Le Petit Robert" σημειώνεται ότι ο όρος πρωτοεμφανίστηκε το 1857. Στο κορυφαίο αμερικανικό λεξικό, Merriam-Webster's (11η έκδοση), αναφέρεται ότι ο όρος Ρομ πρωτοεμφανίστηκε το 1841 και δηλώνει τον σύζυγο. Όσο για τον όρο Gupsy (Γύφτος), αναφέρει ότι πρωτοεμφανίστηκε το 1537!

Οι Ρομά, για τους μη ομόφυλούς τους, χρησιμοποιούν τον όρο gadje, άκρως μειωτικό, που σημαίνει "άξεστος επαρχιώτης", "χωριάτης", "στουρνάρι" ή "βάρβαρος".



Η εξάπλωση των Ρομά στην Ευρώπη και τις άλλες ηπείρους - Οι δυσκολίες που συνάντησαν
Όπως αναφέραμε, από τον 9ο αιώνα, οι Ρομά είχαν εγκατασταθεί στη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Τον 15ο αιώνα, για να αποφύγουν τους πολέμους μεταξύ Βυζαντινών και Οθωμανών, εγκατέλειψαν σταδιακά τις περιοχές όπου κατοικούσαν και χάρη σε έγγραφα που τους χορήγησε το 1417-1418 ο βασιλιάς της Βοημίας, εγκαταστάθηκαν σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Το 1721, Πολωνοί τσιγγάνοι διέσχισαν τη Ρωσία και εγκαταστάθηκαν στη Σιβηρία.

Αντιμετώπισαν βέβαια και περιοριστικές νομοθεσίες εναντίον τους. Οι Ισπανοί τσιγγάνοι (Gitanos), από το 1499 ως το 1783, αντιμετώπισαν διώξεις. Ομοίως και οι Γάλλοι ομοεθνείς τους το 1539. Στην Αγγλία, το 1530, διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα, αλλιώς θα φυλακίζονταν! Επίσης, οι πρώτες αναχωρήσεις τσιγγάνων για τις ευρωπαϊκές αποικίες στην Αμερική και την Αφρική, δεν ήταν εθελοντικές. Οι Ισπανοί, οι Βρετανοί και οι Πορτογάλοι επιχείρησαν μ' αυτό τον τρόπο να απαλλαγούν από αυτούς. Επίσης, τσιγγάνοι μετείχαν στον αποικισμό της Λουϊζιάνας από τους Γάλλους.

Η γλώσσα των Ρομά λέγεται Ρομανί "Χρηστικό Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας", Ακαδημία Αθηνών, έκδ. 2014) και έχει μεγάλη ομοιότητα με τη σανσκριτική και τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες της Βόρειας Ινδίας. Αυτό, παρατηρήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα και οδήγησε στην ανακάλυψη της αρχικής κοιτίδας των Ρομά.

Σήμερα, είναι διασκορπισμένοι σχεδόν σε όλο τον πλανήτη, ζουν όμως κυρίως στην Κεντρική και Νότια Ευρώπη. Οι εκτιμήσεις για τον συνολικό πληθυσμό τους διαφέρουν, θεωρείται ωστόσο ότι ανέρχεται περίπου, σε 6.000.000.

πηγή
Πολύτιμες πληροφορίες για το άρθρο αυτό, αντλήσαμε από την εγκυκλοπαίδεια "ΠΑΠΥΡΟΣ-ΛΑΡΟΥΣ-ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ" (έκδ. 1993) και την εγκυκλοπαίδεια "ΔΟΜΗ" (εκδ. 2005).

Δείτε επίσης ο παπάς των Ρομά και Φάρος του κόσμου: