Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Τώρα ἡ πράγματι ἐπικρατοῦσα θρησκεία εἶναι ὁ πλέον ἀκάθαρτος καὶ κτηνώδης ὑλισμός. Μόνον κατά πρόσχημα εἶναι ἡ χριστιανοσύνη.

Δόγματα και φιλοσοφία


Манастир Црна Река
Η θεολογία στηρίζεται στη θέα του Θεού, ενώ η φιλοσοφία στηρίζεται στον ανθρώπινο στοχασμό



Τού π. Ι. Ρωμανίδη


Από τα ανωτέρω φαίνεται πολύ καθαρά ότι η θεολογία δεν συνδέεται με την φιλοσοφία, διότι διαφορετικός είναι ο δρόμος και των δύο. Η θεολογία στηρίζεται στην θεωρία - θέα του Θεού, ενώ η φιλοσοφία στηρίζεται στον ανθρώπινο λόγο, τον στοχασμό. Έτσι, οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας ήταν θεολόγοι-θεόπτες και όχι φιλόσοφοι. Και όταν δογμάτιζαν, δεν το έκαναν με τρόπο φιλοσοφικό και για να τα κατανοήσουν ή να αναπτύξουν την φιλοσοφία.

«Είναι μύθος ο ισχυρισμός πολλών ιστορικών ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποιούσαν την φιλοσοφία για να κατανοήσουν τα δόγματα και ότι η διαμάχη μεταξύ Ορθοδόξων και αιρετικών ήταν ποιος θα έχει την σωστή λογική κατανόηση του δόγματος. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ποτέ δεν είχαν αυτή την αντίληψη. Αυτή την αντίληψη την είχαν οι αιρετικοί».

Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν στοχάζονταν, αλλά είχαν την γνώση των δογμάτων. Οι συλλογισμοί είναι μια γυμναστική της διανοίας και δεν συνδέονται με την βίωση της Ορθοδόξου θεολογίας. Αν η Ορθόδοξη θεολογία στηριζόταν στους συλλογισμούς και την λογική, τότε οι καλύτεροι θεολόγοι από πλευράς Ορθοδόξου θεολογίας θα ήταν οι καθηγητές της δογματικής και της ιστορίας των δογμάτων.

«Όταν κανείς χωνέψει καλά το: "Θεόν φράσαι μεν αδύνατον, νοήσαι δε αδυνατώτερον", τότε μπορεί να καταλάβει καλά και τις προσπάθειες των σημερινών θεολόγων.

Έχει δοθεί η εντύπωση στους φοιτητές της θεολογίας ότι ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της δογματικής ή της ιστορίας των δογμάτων είναι εκείνος ο οποίος, επειδή είναι πάρα πολύ έξυπνος και έχει σπουδάσει φιλοσοφία, λογική κλπ, αυτός είναι βαθύς στο μυαλό, αυτός δηλαδή συλλαμβάνει τον Θεό, τα δόγματα κλπ. Γι’ αυτό όταν λέη μία ουσία, τρεις υποστάσεις, αυτό δηλαδή εννοεί. Όλοι αυτοί οι καθηγηταί αγνοούν το: "Θεόν φράσαι μεν αδύνατον, νοήσαι δε αδυνατώτερον" του Γρηγορίου του Θεολόγου».

Το δόγμα δεν προσεγγίζεται από πλευράς μεταφυσικής. Στην δυτική θεολογία επικράτησε η μεταφυσική και στα δογματικά ζητήματα, γι’ αυτό και η δυτική δογματική δεν έχει επιτυχία.

«Είναι αδύνατη η προσέγγιση με την μεταφυσική στο δόγμα περί Θεού και στα περί τελειότητος».

«Στην Δύση, επειδή επεκράτησε η μεταφυσική, σκέφθηκαν ότι η μεταφυσική είναι ανεξάρτητη από την επιτυχία. Οι Αμερικανοί έχουν ταυτίσει την αλήθεια με την επιτυχία. Ό,τι επιτυγχάνει, αυτή είναι η αλήθεια, αν κάτι δεν επιτυγχάνει, τότε δεν είναι η αλήθεια.

Η μεταφυσική μπορεί να είναι μια αλήθεια χωρίς να έχει καμιά επιτυχία. Είναι ανεξάρτητη αυτή η αλήθεια από την επιτυχία. Και οι δικοί μας που έχουν ακολουθήσει έκαναν μια μεταφυσική προσέγγιση στα θεολογικά θέματα και έχουν πάθει το ίδιο. Οπότε, σκέπτονται τα δόγματα ως μεταφυσικά φαινόμενα, ως μεταφυσικές πραγματικότητες, οι οποίες δεν έχουν σχέση με την έννοια της επιτυχίας, και είναι κάτι ξεχωριστό από την επιτυχία, οπότε αυτά είναι καθ' εαυτά αλήθειες».

Οι Άγιοι Πατέρες, όμως, δεν ήταν μεταφυσικοί φιλόσοφοι και γι’ αυτό δεν είναι δυνατόν να ερμηνευθεί η Ορθόδοξη παράδοση μέσα από την μεταφυσική.

«Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν δέχονται την μεταφυσική. Διότι η μεταφυσική είναι η ανθρώπινη σκέψη περί του αμεταβλήτου. Με νοήματα και ρήματα ο άνθρωπος σκέφτεται και εκφράζει το αμετάβλητον. Και αυτό είναι το θεμέλιον της μεταφυσικής.

Αλλά στην πατερική θεολογία έχουμε το περίφημο ρητό του Γρηγορίου του Θεολόγου, που είναι η πυξίδα για κάθε Ορθόδοξο θεολόγο, που λέει ότι "Θεόν φράσαι μεν αδύνατον, νοήσαι δε αδυνατώτερον". Οπότε, τον Θεόν ούτε μπορούμε να Τον εκφράσουμε ούτε μπορούμε να Τον νοήσουμε. Γι’ αυτό τον λόγο τα ρητά και τα νοήματα περί Θεού δεν φράσουν τον Θεό ούτε είναι νοήματα πραγματικά περί του Θεού, είναι απλώς μέρος των ασκητικών μέσων, δια των οποίων ο άνθρωπος φθάνει, αν φθάσει ποτέ, στην εμπειρία της Θεώσεως.

Λοιπόν, ο προσωρινός χαρακτήρας του δόγματος απομακρύνει από την Ορθόδοξη θεολογία κάθε έννοια μεταφυσικής. Δεν μπορεί να θεμελιωθεί μεταφυσική επάνω στην Ορθόδοξη παράδοση. Γι’ αυτό και η φιλοσοφική μέθοδος θεολογήσεως είναι τελείως ξένη προς την Ορθόδοξη παράδοση».

Η δυτική θεολογία συνδέθηκε στενά με την μεταφυσική, γι’ αυτό και υπήρξε σοβαρή αντίδραση από τον διαφωτισμό.

«Το κύριο γνώρισμα του γαλλικού Διαφωτισμού, εκτός από τον Βολταίρο, είναι η αντιμεταφυσική, ο αντιμεταφυσικός προσανατολισμός του γαλλικού Διαφωτισμού. Ο γαλλικός Διαφωτισμός, όπως κατέληξε τουλάχιστον, εκεί που οδηγήθηκε, ήταν μια προσπάθεια να μην δέχεται κανείς δόγματα τα οποία έχουν τα ερείσματά τους κάπου στον ουρανό που ο άνθρωπος δεν το βλέπει, αλλά η διαπίστωση της αληθείας πρέπει να έρχεται από την εμπειρία του ανθρώπου, δηλαδή από την εμπειρία της γνώσεως».

Αυτό όμως δεν συμβαίνει στην Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία θεωρεί ότι τα δόγματα είναι εκφράσεις εμπειρίας και όχι στοχασμοί μεταφυσικοί.

Ενώ για την Ορθόδοξη θεολογία τα δόγματα είναι καρπός εμπειρίας της Θεώσεως και δείκτες που οδηγούν στην θέωση, αντίθετα στην Δύση τα δόγματα συνδέονται με τον στοχασμό, καθώς επίσης ταυτίζεται το δόγμα με το μυστήριο.

«Ο Αυγουστίνος είναι ο μοναδικός Ορθόδοξος θεολόγος της αρχαιότητος, ο οποίος έκανε σύγχυση μεταξύ του δόγματος και του μυστηρίου και νόμισε ότι μέσω του δόγματος μπορεί κανείς να καταλάβει το μυστήριο. Αντίθετα, για τους Πατέρες της Εκκλησίας, το δόγμα δεν οδηγεί σε κατανόηση του μυστηρίου, αλλά σε ένωση με το μυστήριο, το οποίο μυστήριο και στην ένωση υπερβαίνει όλα τα ανθρώπινα κατηγορήματα».

Έτσι ταυτίζεται η θεολογία με την φιλοσοφία. Επίσης, θεωρείται ότι το δόγμα της Αγίας Τριάδος ανήκει στην φυσική αποκάλυψη, ενώ το δόγμα περί της ενσαρκώσεως ανήκει στην υπερφυσική αποκάλυψη.

«Ο Αυγουστίνος επίστευε ότι η θεολογία είναι σαν την φιλοσοφία, ότι είναι μια στοχαστική προσπάθεια του ανθρώπου να συλλαβή την αλήθεια. Οπότε, έχουμε την αλήθεια από την φιλοσοφία. Το δόγμα περί Αγίας Τριάδος για τον Αυγουστίνο δεν ήταν της υπερφυσικής αποκαλύψεως, όπως βλέπετε, αφού την είχαν οι Πλατωνικοί. Εκείνο που είναι της υπερφυσικής αποκαλύψεως είναι η ενσάρκωση του Χριστού, του Λόγου του Θεού, δηλαδή η ενσάρκωση, η διδασκαλία περί θείας Χάριτος και η διδασκαλία περί πτώσεως και αμαρτίας. Αυτά δηλαδή συνιστούν την ιδιάζουσα μορφή της υπερφυσικής αποκαλύψεως, ενώ στην φυσική αποκάλυψη ανήκει το δόγμα περί Αγίας Τριάδος.

Με την πάροδο του χρόνου, όμως, στην δυτική παράδοση - ξέρετε αυτή η άποψη περί Πλατωνικών κλπ.- εθεωρείτο πλέον στον Μεσαίωνα ότι το περί Αγίας Τριάδος είναι και αυτό μέρος της υπερφυσικής αποκαλύψεως. Όποτε άμα θα δείτε πλέον τα νεοσχολαστικά εγχειρίδια της Παπικής Εκκλησίας, ας πούμε, από δογματική αντίληψη προπαντώς τώρα δεν γράφουν πλέον κατά τον ίδιο τρόπο, δηλαδή βλέπει κανείς ότι η διδασκαλία περί Αγίας Τριάδος είναι της υπερφυσικής αποκαλύψεως κι όχι πλέον της φυσικής αποκαλύψεως».

Ακόμη, ο Αυγουστίνος προτάσσει την πίστη και μετά τοποθετεί την γνώση. Έλεγε ότι αποδεχόμαστε τα δόγματα, ώστε να τα κατανοήσουμε και να μάθουμε την αλήθεια με την λογική επεξεργασία.

«Το πιο σπουδαίο στοιχείο, που μας λέει στο προτελευταίο κεφάλαιο του Contra Academicos, που κάνει μια σύνοψη όλων των άλλων, είναι ότι είμεθα πλέον πεπεισμένοι ότι "πιστεύομεν ίνα γνωρίσωμεν την αλήθειαν". Δηλαδή, πιστεύω ίνα καταλάβω.

Η βασική προϋπόθεση ολοκλήρου της σχολαστικής θεολογίας του Μεσαίωνος είναι ότι για να μπορεί κανείς να καταλάβει την αλήθεια, πρέπει να δεχθεί την αλήθεια πρώτα δια της πίστεως. Και αφού δεχθεί δια της πίστεως την αλήθεια ή το δόγμα, τότε καταβάλλει την προσπάθεια δια της λογικής και μετά καταλαβαίνει κιόλας».

Στην δυτική παράδοση υποστηρίζεται ότι με την φιλοσοφική μέθοδο και την εμβάθυνση με την λογική, κατανοούμε τα δόγματα της πίστεως. Πρόκειται για μια αντίστροφη πορεία απ’ ό,τι υπάρχει στην Ορθόδοξη παράδοση, όπου τα δόγματα είναι καρπός εμπειρίας, και όχι ανθρώπινα αξιώματα, για να μας οδηγήσουν στην λογική κατανόηση.

«Αυτή η μέθοδος του Αυγουστίνου, ότι βάσει της πίστεως, με την βοήθεια της φιλοσοφικής μεθόδου και της εμβαθύνσεως, θα φθάσουμε στην κατανόηση των δογμάτων της Εκκλησίας, έγινε η βασική μέθοδος της φραγκικής παραδόσεως στην Δύση.

Αυτή η άποψη περί της πατερικής παραδόσεως υπάρχει σε όλα τα εγχειρίδια, από ό,τι ξεύρω, από όσο έχω ελέγξει, σε όλα τα εγχειρίδια εδώ στην Ελλάδα, από το Γυμνάσιο μέχρι το Πανεπιστήμιο, και συνεχώς υπάρχει αυτή η γραμμή δηλαδή, ότι η πίστη πρέπει να μεταβληθεί σε γνώση, σε κατανόηση, και αυτό γίνεται με την βοήθεια της φιλοσοφίας.

Εδώ η νεοελληνική θεολογία, από νεοελληνικό πατριωτισμό γύρω από την γραμμή που χάραξε ο Κοραής, έθεσε στην καρδιά της ελληνικής παιδείας, στα παλιά χρόνια, και την καθαρεύουσα και την φιλοσοφία. Εθεωρείτο απαραίτητο για έναν θεολόγο, κυρίως συστηματικό θεολόγο ή δογματικό θεολόγο, να είναι κάτοχος της φιλοσοφίας, για να μπορεί σωστά να εμβαθύνει στα δόγματα της πίστεως. Ενώ στην πατερική παράδοση έχουμε κάθαρση, έχουμε φωτισμό και μετά έχουμε θέωση».

Πέρα από αυτήν την εσφαλμένη μέθοδο, κατά την οποία προηγείται η πίστη της γνώσεως, θεωρείται η Εκκλησία ως αυθεντία και όχι οι Θεούμενοι Πατέρες, όπως το συναντάμε στην Ορθόδοξη παράδοση.

«Ο Αυγουστίνος προτάσσει την πίστη και μετά έρχεται η γνώση. Η βασική προϋπόθεση του Αυγουστίνου είναι ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί μόνο δια της λογικής του να γνωρίσει την αλήθεια, αλλά πρώτα η λογική δια της πίστεως να γνωρίσει την αλήθεια· προηγείται η πίστη. Μετά δια της πίστεως κανείς δέχεται τα δόγματα και μετά καταλαβαίνει τα δόγματα. Όποτε είναι η πίστη που προηγείται της γνώσεως.

Κατ' αυτόν τον τρόπο ανεπτύχθη και μια άλλη περίεργη θεωρία του Αυγουστίνου. Γιατί δεχόμεθα τα δόγματα; Διότι είναι της Εκκλησίας τα δόγματα, είναι της Εκκλησίας η διδασκαλία, κ.ο.κ. Οπότε, η αυθεντία για την αποδοχή είναι η Εκκλησία, για τον Αυγουστίνο.

Είναι η πρώτη φορά, που εμφανίζεται αυτή η αντίληψη. Ενώ σ' εμάς δεν υπάρχει αυτή η αντίληψη. Σε μάς είναι οι Πατέρες, δεν είναι η Εκκλησία. Η Εκκλησία για μάς δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα που είναι μια οργανωμένη εκκλησιαστική ιεραρχική αυθεντία. Σε μάς είναι «οι εμπειρίαν έχοντες»· οι Θεούμενοι είναι η αιτία που δεχόμεθα εμείς τα δόγματα. Δηλαδή, ο θεούμενος, που έχει άμεση γνώση περί του Θεού, είναι το θεμέλιο της πίστεως της δικής μας, διότι εμείς που δεν έχουμε γνώση περί Θεού, δεχόμεθα την διδασκαλία αυτών που έχουν την γνώση.

Συμβαίνει όπως στην αστρονομία. Όλοι δεν έχουμε κοιτάξει από τα τηλεσκόπια για να δούμε τα ουράνια σώματα. Αλλά υπάρχουν αστρονόμοι που το έχουν κάνει. Και αυτοί περιγράφουν σε μάς αυτά τα πράγματα και μάς κάνουν και φωτογραφίες ακόμη. Και ανοίγουμε ένα βιβλίο περί αστρονομίας, και έχοντας εμπιστοσύνη στην εμπειρία των αστρονόμων, διαβάζουμε όλα αυτά και τα παραδεχόμαστε, επειδή έχουμε εμπιστοσύνη στην αξιοπιστία των ανθρώπων αυτών.

Κατά τον ίδιο τρόπο, έχουμε τους θεόπτας, οι οποίοι είδαν τον Θεό και παραδεχόμεθα και εμείς τα περί Θεού λεχθέντα αυτών των ανθρώπων, μέχρις ότου και εμείς, πιθανόν, μπορέσουμε και φθάσουμε σ’ αυτή την κατάσταση, οπότε θα έχουμε την ίδια εμπειρία και θα έχουμε την ίδια διδασκαλία πάλι».

Επίσης, στον Αυγουστίνο συναντάμε και την χρησιμοποίηση ψυχολογικών όρων για την Αγία Τριάδα.

«Αν θέλει κανείς να κάνη μια ανάλυση του έργου του Αυγουστίνου «De Trinitate» είναι μια περίεργη ιστορία. Εκείνο που έχει σημασία είναι η βασική μέθοδος του Αυγουστίνου -είναι ο πρώτος που έκανε μία ψυχανάλυση περί Αγίας Τριάδος- πήρε την ανθρώπινη ψυχολογία -κι είναι νεοπλατωνικός σ’ αυτή την περίπτωση- για να εξιχνιάσει και να εμβαθύνει στο δόγμα περί της Αγίας Τριάδος.

Κάνει παρομοιώσεις μεταξύ του Θεού και του ανθρωπίνου νοός, της μνήμης και λογικής για να μπορεί να καταλάβει το δόγμα της Αγίας Τριάδος κατά ψυχολογικό τρόπο. Από εκεί βλέπει κανείς την σχολαστική θεολογία. Αντί να ασχολούνται με την ασκητική, κάθονταν στο γραφείο τους και κάνανε θεωρία και φιλοσοφική θεωρία περί Αγίας Τριάδος. Νομίζανε, δηλαδή, ότι αυτό είναι το μεγάλο έργο των θεολόγων, να κάθονται και να προσπαθούν να καταλάβουν τα δόγματα και να καταλάβουν τον Θεό, να καταλάβουν την ουσία του Θεού. Και έτσι κτίσθηκαν τα μεγάλα αυτά Πανεπιστήμια της Ευρώπης στα Μοναστήρια».


Πηγή: Σεβ. Ναυπάκτου Ιεροθέου Βλάχου: "Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις του π. Ιωάννου Ρωμανίδη". Τόμος Α'.

Άγιος Γέροντας Άνθιμος

Ο Θεοφόρος Άγιος Γέροντας Άνθιμος έζησε στη Σκήτη της Αγίας Άννης στο Άγιον Όρος. Τα ευωδιάζοντα λείψανά του μαρτυρούν την αγιότητά του. Τα παιδικά χρόνια, η ασκητική ζωή του, τα θαύματα μετά την κοίμησή του. Ντοκιμαντέρ διάρκειας 77 λεπτών. DVD authoring. Έκδοση ιερού ησυχαστηρίου "Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ", (του Αγίου Πορφυρίου).

Ἡ Μονή Λέλιτς καί τό λείψανο τοῦ Ἁγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς

 
Η μονή Λέλιτς βρίσκται στην Σερβία σε μικρή απόσταση από το Βάλιεβο στο Όρος Γκράντακ.Βρίσκεται σε απόσταση 2 ωρών από το Βελιγράδι.Την εκκλησία την έχτισε το 1929 ο Άγιος ιεράρχης Νικόλαος Βελιμίροβιτς.
 Το 1997 μετετράπηκε σε μοναστήρι και μέσα στον ναό που είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο βρίσκεται το λείψανο του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς το οποίο μεταφέρθηκε εκεί απο τον ναό του Αγίου Σάββα (Ιλινόις-Η.Π.Α.) στις 12 Μαίου του 1991.
Διαβάστε και

Και άλλες φώτο ΕΔΩ και ΕΔΩ
πηγή

«Χριστουγεννιάτικη Ιστορία», Αναγνωστικό Β’ Δημοτικού 1948

Εἶναι παραμονὴ Χριστουγέννων. Βράδυ καὶ τὸ κρύο ἔξω εἶναι τσουχτερό. Τὸ χιόνι σὰν ἄσπρο σεντόνι σκεπάζει τοὺς δρόμους τοῦ χωριοῦ καὶ τὰ γύρω βουνά. Ὁ πατέρας καὶ ἡ μητέρα πῆγαν στὴν ἐκκλησία. Τὰ παιδιὰ εἶναι λυπημένα, γιατὶ δὲν πῆγαν κι ἐκεῖνα. Τότε ἡ γιαγιά, γιὰ νὰ διώξη τὴ στενοχώρια τῶν παιδιῶν, ἄρχισε νὰ τοὺς λέη τὴ χριστουγεννιάτικη ἱστορία.
– Μιὰ φορά, ξεκίνησε ἕνας φτωχὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν καλύβα του νὰ βρῆ φωτιά. Γύριζε ἀπὸ πόρτα σὲ πόρτα, χτυποῦσε νὰ τοῦ ἀνοίξουν κι ἔλεγε:
– Βοηθῆστε με, καλοί μου ἄνθρωποι! Ἡ γυναίκα μου γέννησε ἕνα παιδάκι… Πρέπει ν’ ἀνάψω φωτιά, γιὰ νὰ ζεστάνω κι αὐτὴ καὶ τὸ μωρό. Μὰ ἦταν νύχτα. Ὅλοι κοιμόνταν κλεισμένοι στὰ σπίτια τους καὶ κανένας δὲν ἔδινε ἀπάντηση στὰ παρακάλια του. Ὁ ἄνθρωπος ὅλο καὶ προχωροῦσε καὶ ξεμάκραινε ἀπὸ τὴ φτωχή του καλύβα.
Κάποτε εἶδε μακριὰ ἕνα μικρό φῶς. Ὅλος χαρά, πὼς θάβρισκε πιὰ φωτιά, κίνησε κατὰ κεῖ. Ὅταν πλησίασε, εἶδε πὼς ἦταν μιὰ μεγάλη φωτιὰ κι ὁλόγυρά της ἦταν ξαπλωμένα ἕνα κοπάδι ἄσπρα πρόβατα.
Τὸ κοπάδι τὸ φύλαγε ἕνας γεροβοσκός.
Κι ὁ ἄνθρωπος ποὺ χρειαζόταν τὴ φωτιά, πλησίασε τὰ πρόβατα καὶ εἶδε, πὼς στὰ πόδια τοῦ βοσκοῦ ἦταν ξαπλωμένα τρία μεγάλα σκυλιά.
Ὅταν πλησίασε ὁ ἄνθρωπος τὰ σκυλιά, ἐκεῖνα ξύπνησαν κι ἄνοιξαν τὰ μεγάλα τους στόματα, γιὰ νὰ γαβγίσουν. Μὰ ἡ φωνή τους παράλυσε στὸ στόμα τους καὶ κανένα γάβγισμα δὲν τάραξε τὴ νυχτερινὴ ἡσυχία.
Τότε ὁ ἄνθρωπος εἶδε, πὼς ἀνασηκώθηκε ἡ τρίχα τους, πὼς γυάλισαν τὰ δόντια τους καὶ πὼς ρίχτηκαν ἐπάνω του. Ἔνιωσε πὼς ἕνα σκυλὶ τὸν ἅρπαξε ἀπὸ τὰ γόνατα, τ’ ἄλλο ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸ τρίτο κρεμάστηκε ἀπὸ τό λαιμό του. Μὰ τὰ δόντια τους ἔμειναν παράλυτα καὶ τὰ σκυλιά,  χωρὶς νὰ τοῦ κάνουν κανένα κακό, τραβήχτηκαν.
Τότε ὁ ἄνθρωπος ἔκαμε νὰ πλησιάση στὴ φωτιά, μὰ τὰ πρόβατα στριμώχτηκαν τὸ ἕνα κοντὰ στό ἄλλο, τόσο πολύ, ποὺ δὲν εἶχε ποῦ νὰ πατήση. Τότε κι αὐτὸς ἄρχισε νὰ πατάη στὶς πλάτες τους, μὰ κανένα ἀπὸ τὰ πρόβατα οὔτε κουνήθηκε,οὔτε ξύπνησε.
Τότε ὁ Γιαννάκης ρώτησε:
– Γιατί, γιαγιά, τὰ πρόβατα ἐξακολούθησαν ἥσυχα τὸν ὕπνο τους, ἀφοῦ ξέρομε πόσο δειλὰ εἶναι;
– Ἔχε λίγη ὑπομονὴ καὶ θὰ τὸ μάθης, εἶπε ἡ γιαγιὰ κι ἐξακολούθησε τὴ διήγησή της:
– Ὅταν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς πλησίασε σχεδὸν τὴ φωτιά, ὁ βοσκὸς σήκωσε τὸ κεφάλι του.
Ἦταν ἕνας κατσουφιασμένος γέρος, παράξενος καὶ σκληρὸς καὶ μιλοῦσε ἀπότομα σὲ ὅλους. Ὅταν εἶδε τὸν ἄγνωστο, ποὺ πλησίαζε, ἔριξε ἐπάνω του τὴ μακριά του γκλίτσα, ποὺ ἦταν στὴν ἄκρη μυτερή. Μὰ ἡ γκλίτσα λοξοδρόμησε κι ἔπεσε μὲ πολὺ κρότο στὴ γῆ, χωρὶς νὰ βλάψη τὸν ἄγνωστο.
Ἡ γιαγιὰ ἤθελε νὰ ἐξακολουθήση, μὰ ὁ Κωστάκης τώρα μὲ τὴν ἀράδα του τὴ ρώτησε: – Μὰ γιατί, γιαγιά, δὲν τὸν πέτυχε ἡ γκλίτσα; Μὰ ἡ γιαγιά, χωρὶς νὰ προσέξη τὴν ἐρώτηση τοῦ Κωστάκη, ἐξακολούθησε:
– Τότε ὁ ἄγνωστος πλησίασε τὸ βοσκὸ καὶ τοῦ εἶπε:
– Καλέ μου ἄνθρωπε, βοήθησέ με καὶ δῶσε μου λίγη φωτιά. ῾Η γυναίκα μου γέννησε καὶ πρέπει ν’ ἀνάψω φωτιὰ νὰ ζεσταθῆ κι αὐτὴ καὶ τὸ μωρό.
Ὁ βοσκὸς θέλησε νὰ τοῦ ἀρνηθῆ. Θυμήθηκε ὅμως, πὼς τὰ σκυλιὰ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν δαγκάσουν, τὰ πράβατα δὲν τὸν φοβήθηκαν καὶ δὲν σκορπίστηκαν καὶ πὼς ἡ μαγκούρα του δὲν τὸν πέτυχε καὶ δείλιασε. Δὲν τόλμησε λοιπὸν νὰ ἀρνηθῆ στὸν ἄγνωστο.
– Πάρε ὅση φωτιὰ θέλεις! εἶπε ὁ βοσκός.
Μὰ ἡ φωτιὰ εἶχε χωνέψει πιὰ καὶ δὲν εἶχε κανένα μακρὺ ξύλο ἢ κλαδί. Ἦταν μονάχα ἕνας μεγάλος σωρὸς ἀπὸ ἀναμμένα κάρβουνα. Καὶ ὁ ἄγνωστος δὲν εἶχε οὔτε φτυάρι, οὔτε κανέναν τενεκέ, οὔτε τίποτ’ ἄλλο, γιὰ νὰ τὰ βάλη καὶ νὰ τὸν πάη σπίτι του.
Ὁ βοσκός, ποὺ τόνιωσε αὐτό, τοῦ ξαναεῖπε:
– Πάρε ὅση φωτιὰ θέλεις καὶ ἀπὸ μέσα του χαιρόταν, πὼς δὲ θὰ μπορέση νὰ πάρη φωτιά.
Μὰ ὁ ἄγνωστος ἔσκυψε, παραμέρισε μὲ τὸ χέρι του τὴ στάχτη ἀπὸ τὰ κάρβουνα, ὕστερα ἀνασήκωσε τὴν ἄκρη ἀπὸ τὸ φόρεμά του καὶ τὰ ἔβαλε ἐκεῖ. Τί περίεργο ὅμως! Τὰ κάρβουνα, οὔτε τὰ χέρια του ἔκαιγαν, ὅταν τάπιανε, οὔτε τώρα τὸ φόρεμά του. Τὰ πήγαινε σπίτι του, σὰ νὰ μὴν ἦταν ἀναμμένα κάρβουνα, ἀλλὰ μῆλα ἢ καρύδια.
Ἐδῶ γιὰ τρίτη φορὰ τὰ παιδιὰ ρώτησαν τὴ γιαγιά:
– Μὰ γιατί, γιαγιά, δὲν τὸν ἔκαψαν τὰ κάρβουνα;
– Τώρα θὰ ἰδῆτε γιατί, περιμένετε! Εἶπε ἡ γιαγιὰ κι ἐξακολούθησε.
Ὅταν εἶδε αὐτὰ ὁ κακὸς βοσκός, ἀπόρησε.
– Μὰ τί νύχτα εἶναι αὐτή, συλλογίστηκε, ποὺ τ’ ἀγριόσκυλα δὲ δαγκάνουν, τὰ πρόβατα δὲν τρομάζουν, ἡ γκλίτσα δὲν πληγώνει καὶ τὰ κάρβουνα δὲν καῖνε;
Σταμάτησε τὸν ἄγνωστο καὶ τὸν ρώτησε:
– Τί νύχτα εἶναι ἡ σημερινὴ καὶ γιατί ὅλα ἔχουν τόση καλοσύνη γιὰ σένα;
– Ἄν δὲν τὸ βλέπεις μόνος σου, δὲν μπορῶ ἐγὼ νὰ σοῦ ἐξηγήσω, ἀποκρίθηκε ὁ ἄγνωστος, καὶ τράβηξε τὸ δρόμο του, γιὰ νὰ προφτάση νὰ ζεστάνη τὴ γυναίκα του καὶ τὸ βρέφος.
Ὁ βοσκὸς ἀποφάσισε ν᾽ ἀκολουθήση τὸν ἄγνωστο καὶ νὰ μάθη τί σημαίνουν ὅλα αὐτά. Πήγαινε λοιπὸν ἀπὸ πίσω του, ὥσπου ὁ ἄγνωστος ἔφτασε στὴν καλύβα του.
Εἶδε τότε ὁ βοσκός, πὼς ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν εἶχε οὔτε καλύβα καὶ πὼς ἡ γυναίκα του καὶ τὸ μωρὸ ἦταν ξαπλωμένοι μέσα σὲ μιὰ γυμνὴ σπηλιά, ποὺ δὲν εἶχε τίποτ’ ἄλλο ἀπὸ τοὺς τέσσερεις γυμνοὺς τοίχους. Ὁ βοσκὸς σκέφτηκε τότε, πὼς τὸ μικρὸ καὶ ἀθῶο βρέφος θὰ πάγωνε μέσα στὴ σπηλιὰ κι ἂν καὶ ἡ καρδιά του ἦταν σκληρή, τὸ λυπήθηκε. Ξεκρέμασε τότε τὸ σακούλι, ποὺ εἶχε κρεμασμένο στὸν ὦμο του, ἔβγαλε μιὰ κάτασπρη μαλακὴ προβιὰ καὶ τὴν ἔδωσε στὸν ἄγνωστο νὰ τὴ στρώση κάτω ἀπὸ τὸ παιδάκι.
Ἐκείνη τὴ στιγμή, ποὺ αὐτὸς ὁ σκληρὸς ἄνθρωπος ἔνιωσε συμπόνια γιὰ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους κι ἔκαμε μιὰν ἐλεημοσύνη, ἄνοιξαν τὰ μάτια του. Εἶδε αὐτά, ποὺ πρὶν δὲν μποροῦσε νὰ ἰδῆ κι ἄκουσε ἐκεῖνο, ποὺ πρὶν δὲν μποροῦσε ν’ ἀκούση.
Εἶδε, πὼς ὁλόγυρα ἦταν ἄγγελοι μ᾽ ἀσημένιες φτεροῦγες καὶ πὼς στὰ χέρια τους κρατοῦσαν κιθάρες. Κι ἄκουσε ποὺ ἔψαλλαν, πὼς τὴ νύχτα ἐκείνη γεννήθηκε ὁ Σωτὴρας τοῦ κόσμου.
Τὸτε κατάλαβε ὁ βοσκός, γιατί τὴ νύχτα ἐκείνη δὲν μποροῦσε κανένας νὰ κάμη κακὸ στὸν ἄγνωστο.
Ἔπειτα εἶδε ὁ βοσκός, πὼς ἄγγελοι ἦταν παντοῦ. Κάθονταν στὴ σπηλιά, κατέβαιναν ἀπ᾽ τὸ βουνό, πετοῦσαν στὸν οὐρανό, περπατοῦσαν πολλοὶ μαζὶ στοὺς δρόμους, σταματοῦσαν στὴν εἴσοδο τῆς σπηλιᾶς καὶ κοίταζαν τὸ βρέφος. Παντοῦ ἦταν σκορπισμένη ἡ χαρά, τὸ τραγούδι καὶ μιὰ λεπτὴ ψαλμωδία. Κι ὅταν ὁ βοσκὸς στὴ σκοτεινὴ ἐκείνη νύχτα εἶδε κι ἄκουσε, ὅσα πρὶν οὔτε ἔβλεπε οὔτε ἄκουε, ἔνιωσε μεγάλη χαρά, ποὺ ἄνοιξαν τὰ μάτια του καὶ γονάτισε κι εὐχαρίστησε τὸ Θεό.
Τότε κι ὁ Γιαννάκης, ποὺ ἡ γιαγιὰ πιὰ σταμάτησε τὴ διήγησή της, εἶπε:
– Τώρα, γιαγιά, κατάλαβα κι ἐγώ, γιατί ἐκείνη τὴ νύχτα τὰ σκυλιὰ δὲ δάγκωναν, τὰ πρόβατα δὲν ξυπνοῦσαν ἀπὸ τὸ φόβο τους, ἡ γκλίτσα δὲν πλήγωνε καὶ τὰ κάρβουνα δὲν ἔκαιαν. Εἶχαν ὅλα τὴν καλοσύνη τοῦ Χριστούλη μας, γιατὶ τὸ μωρό, ποὺ γεννήθηκε ἐκείνη τὴ νύχτα, ἦταν ὁ Χριστός!
῎Ε, γιαγιάκα;
– Ναί, παιδάκια μου, εἶπε ἡ γιαγιὰ καὶ φίλησε τὰ ἐγγονάκια της. ᾽Ελᾶτε τώρα καὶ σεῖς στὰ κρεβατάκια σας νὰ κοιμηθῆτε.
Πηγή : Αναγνωστικό Β’ Δημοτικού 1948

Σίγησε ο λόγος.
στάθηκε περήφανα
απεναντί μας


Τρεις μικρές σπουδές για τη σιωπή
Εποχές με Χάϊκου - Ρούλα Ιωαννίδου - Σταύρου

Τζήμερος: Τους καραγκιόζηδες της Κουμουνδούρου τους έφερε ένα βήμα πριν την εξουσία η ΝΔ..


Τους καραγκιόζηδες της Κουμουνδούρου τους έφερε ένα βήμα πριν την εξουσία η λαϊκή δεξιά, αυτό το εξαμβλωματικό μόρφωμα κρατιστών, συνδικαλιστών του Δημοσίου, ψεκασμένων, θρησκόληπτων και λοιπών πελατών, στο οποίο ποντάρει ακόμα ο Σαμαράς. Αν δεν βγει ΠτΔ, η χώρα θα καταρρεύσει ΠΡΙΝ πάμε σε εκλογές. Αν βγει, και ο Σαμαράς συνεχίσει την ίδια φορομπηχτική πολιτική, θα καταρρεύσει σε μερικούς μήνες. Δεν το γλυτώνουμε δηλαδή. Η μόνη λύση, αν ξεπεραστεί ο σκόπελος του ΠτΔ είναι να γίνει μια γενναία αλλαγή πολιτικής με έναν επίσης γενναίο ανασχηματισμό με μη κομματικούς υπουργούς που δεν θα φοβούνται το πολιτικό κόστος και θα κάνουν τη δύσκολη αλλά ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ δουλειά των δομικών μεταρρυθμίσεων. Αν δηλαδή αποφάσιζε η ίδια η ΝΔ, με τον φόβο της χρεωκοπίας και της εκλογικής της συντριβής, να μετασχηματισθεί σε ένα σοβαρό, πραγματικά ευρωπαϊκό φιλελεύθερο κόμμα. Τότε, επειδή πολλοί ρωτάτε, ναι, θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε. Τώρα, που το πάνω χέρι το έχει ο πρασινομπλε ΣΥΡΙΖΑ οποιαδήποτε βοήθεια στους φορομπήχτες του λαμογιακού τόξου (παρά τις 2-3 εξαιρέσεις του υπουργικού συμβουλίου) θα ήταν προδοσία των αρχών μας και ένα πείραμα καταδικασμένο σε αποτυχία.
πηγή

Τουρκοκύπρια πολιτικός κατήγγειλε ότι ο τουρκικός στρατός βίασε Ελληνοκύπριες

Η Ντογούς Ντεργιά απειλείται από εθνικιστές πως αν δεν σταματήσει να μιλά γι’ αυτά τα θέματα, θα πέσει και η ίδια θύμα βιασμού Συμβολική διαμαρτυρία προς στήριξη της Tουρκοκύπριας πολιτικού Ντογούς Ντεριά (φωτ.) πραγματοποίησε στη λεγόμενη «βουλή» του ψευδοκράτους χθες, η τουρκοκυπριακή οργάνωση «Πλατφόρμα για την Ισότητα των Φύλων». 

Μέλη της Πλατφόρμας και υποστηρικτές μπήκαν στην αίθουσα κατά τη διάρκεια ομιλίας, ντυμένοι στα μοβ, με τα στόματα σφραγισμένα με κολλητική ταινία και άνοιξαν πανό με το σύνθημα «Δεν σιωπούμε απέναντι στη βία».

Παρά τη στήριξη από λεγόμενους «βουλευτές» του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος, στο οποίο ανήκει η κ. Ντεριά, και τους «βουλευτές» Ζεκί Τσιελέρ και Μεχμέτ Τσιακιτζί του σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Κοινοτικής Δικαιοσύνης, οι διαδηλωτές οδηγήθηκαν εκτός της αίθουσας από την ασφάλεια, φωνάζοντας «οι γυναίκες δεν φιμώνονται με βιασμό» και «η Ντογούς Ντεριά δεν είναι μόνη». 

Η Ντογού δέχθηκε πολλές απειλές από Τούρκους εθνικιστές και όπως δήλωσε κάποιοι την προειδοποίησαν ότι θα τη βιάσουν. Η Τουρκοκύπρια «βουλευτής» ανέφερε ότι το 1974 η Ορθόδοξη εκκλησία της Κύπρου είχε επιτρέψει τις εκτρώσεις ώστε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με τις ελληνοκύπριες που είχαν καταστεί έγκυες μετά από βιασμούς από Τούρκους στρατιώτες.

Τη στήριξή του στην κ. Ντεριά, η οποία δέχθηκε αισχρές επιθέσεις για τη δήλωσή της πως Ελληνοκύπριες βιάστηκαν κατά την τουρκική εισβολή, εξέφρασε με ανακοίνωσή του χθες και το ΑΚΕΛ, το μόνο ελληνοκυπριακό κόμμα το οποίο προχώρησε σε μια τέτοια κίνηση τουλάχιστον μέχρι χθες. 

Σε δήλωσή της εκ μέρους του κόμματος η βουλευτής του ΑΚΕΛ Σκεύη Κουκουμά τόνισε πως όσοι Ελληνοκύπριοι «χαιρετίζουν την τολμηρή στάση της Ντογούς θα πρέπει να έχουν την ανάλογη τόλμη. Να έχουν την τόλμη να πουν και τις αλήθειες που δεν βολεύουν τη δική μας κοινότητα», καλώντας όλους να παραδεχθούν και τα εγκλήματα Ελληνοκυπρίων εις βάρος Τουρκοκυπρίων άμαχων και αιχμαλώτων.
πηγή

ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ -Τα 10 πράγματα που πρέπει να ξέρουμε για την Κούβα πριν χαθούν οριστικά

Η ιστορική συμφωνία Κούβας - ΗΠΑ, μισό αιώνα μετά το ολοκληρωτικό εμπάργκο, ανοίγει μια νέα σελίδα στην εξέλιξη της χώρας.
Η Κούβα είναι νησί της Καραϊβικής το οποίο ανακάλυψε ο Χριστόφορος Κολόμβος και υπήρξε ισπανική αποικία επί αιώνες. Ο πολιτισμός και τα έθιμά της αντλούνται από διάφορες πηγές, συμπεριλαμβανομένων της περιόδου της ισπανικής αποικιοκρατίας, της μεταφοράς σκλάβων από την Αφρική και, σε μικρότερο βαθμό, της γειτνίασης με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Διαθέτει ορισμένα ιστορικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά μοναδικά στον κόσμο. Η Παλιά Αβάνα προσελκύει εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο, ενώ η πόλη Τρινιδάδ ανήκει στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO.
Η βρετανική εφημερίδα Telegraph έκανε σήμερα αφιέρωμα στα 10 μοναδικά πράγματα που πρέπει να συγκρατήσουμε από την Κούβα πριν αυτή αλλάξει οριστικά, μετά την επέλαση των Αμερικανών.
Τα παλιά μοναδικά αυτοκίνητα που άφησαν πίσω τους οι Αμερικανοί όταν έφυγαν με την έλευση του κομμουνιστή Φιντέλ Κάστρο:

Το κοκτέιλ μοχίτο:

Οι τροπικές παραλίες του νησιού:

Τα πούρα Αβάνας:

Ο μικρός γιος του Τσε Γκεβάρα, Ερνέστο, ξεναγεί τουρίστες με μοτοσικλέτα:

Τα σπίτια της Κούβας, αποικιακού στυλ:

Η μοναδική μουσική της Κούβας που ακούγεται σε όλο τον κόσμο:

Η πόλη Τρινιδάδ, κληρονομιά της UNESCO:

Τα καπνοχώραφα της Κούβας απ' όπου βγαίνουν τα πούρα:

Ο φάρος στο λιμάνι της Κούβας:

Το μνημείο του Τσε Γκεβάρα στη Σάντα Κλάρα:

Και κάτι εξτρά για τη συμφωνία ΗΠΑ-Κούβας:
πηγή

Συνέντευξη Μητροπολίτη Καστορίας π.Σεραφείμ

Δεν είναι δύσκολο να επικοινωνήσεις με τους Αγίους. Αρκεί να εξαγνίσεις τα ψυχικά σου μάτια, να τα προσηλώσεις πάνω σ' έναν Άγιο και να προσευχηθείς σ' αυτόν, να του ζητήσεις αυτό, που έχεις ανάγκη. Και να είσαι σίγουρος πως θα το λάβεις.



Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης.

Η μνήμη του τιμάται στις 20 Δεκεμβρίου.

Ο ΡΟΥΝΤΟΛΦ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ

Και όμως υπάρχει αστυνομία που επιστρατεύει ταράνδους για να καταπολεμήσει το έγκλημα
Ήρθε η στιγμή, όπου ο Ρούντολφ ο τάρανδος, θα δοκιμάσει την τύχη του και σε άλλο επάγγελμα, με εργοδότη αυτή τη φορά, τη ρώσικη αστυνομία.
Οι ρώσικες αρχές, εξετάζουν πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο επιστράτευσης ταράνδων, για την καταπολέμηση του εγκλήματος, σε παγωμένες περιοχές της Ρωσίας. Το κενό στην προσπάθεια πάταξης του εγκλήματος, έχει κάνει επιτακτική την ανάγκη να βρεθεί μία λύση για τις αρκτικές περιοχές της χώρας, καθώς εγκληματίες εκμεταλλεύονται την αδυναμία της αστυνομίας να κινηθεί σε αυτά τα απρόσιτα σημεία.
Από σύνολο 163 μικροεγκλημάτων, που σημειώθηκαν την περασμένη χρονιά, τα 127 διαπράχθηκαν από ιθαγενείς , οι οποίοι χρησιμοποιούν ταράνδους για να διαφύγουν από τις αρχές. Η αστυνομία μάλιστα υποστηρίζει, ότι τα ζώα είναι πολύ πιο αξιόπιστα σε χαμηλές θερμοκρασίες και πολύ πιο γρήγορα σε σημεία με βαθύ χιόνι, από τα μηχανήματα που χρησιμοποιούν. Οι τάρανδοι προσαρμόζονται εύκολα στις ιδιαίτερες καιρικές συνθήκες της Σιβηρίας , όπως επίσης μπορούν να βλέπουν καθαρά μέσα στο χιονισμένο τοπίο, χωρίς να επηρεάζονται από την αντανάκλαση του φωτός, σε αντίθεση με τους ανθρώπους.
Οι ρώσικες αρχές είναι εξοικειωμένες με τη χρήση ζώων στις υπηρεσίες τους, καθώς χρησιμοποιεί γαϊδούρια για την περιπολία σε ορεινές περιοχές και το ναυτικό χρησιμοποιεί δελφίνια για τον εντοπισμό υποβρύχιων ναρκών.  

Χορός Αγιορειτών Πατέρων σε μαθήματα των Διδασκάλων της Νέας Μεθόδου


Ο Χορός Αγιορειτών Πατέρων με τους Δανιηλαίους, τον Γέροντα Δαμασκηνό και Ιερομόναχο Θεοδόσιο, ψάλει μαθήματα των Διδασκάλων της Νέας Μεθόδου του 1814 στην έναρξη του Μουσικολογικού-Ψαλτικού Συνεδρίου για τα 200 χρόνια από τη Μεταρρύθμιση των Τριών Διδασκάλων της Νέα Μεθόδου γραφής, που έλαβε χώρα στη Θεσσαλονίκη τη 3οη Οκτωβρίου έως τη 1η Νοεμβρίου 2014.

Σε "Καθολική" εκκλησία θέλει να μετατρέψει το Πατριαρχείο τον Άγιο Φωκά;

"ΜΩΡΑΙΝΕΙ ΚΥΡΙΟΣ ΟΥΣ ΒΟΥΛΕΤΑΙ ΑΠΩΛΕΣΑΙ"
Αυτό αναφέρει μια εκκλησιαστική ρήση και φαίνεται ότι βρίσκει την πιστή εφαρμογή της, μετά τις έντονες φήμες που κυκλοφορούν ότι γίνεται προσπάθεια και μάλιστα από το Πατριαρχείο να αλωθεί το κέντρο της Ορθοδοξίας που είναι η Πάτμος, με τη δημιουργία ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ στο νησί μας και μάλιστα να στεγαστεί στον υφιστάμενο ναό του Αγίου Φωκά στο λιμάνι.

Ίσως γίνεται μια προσπάθεια όχι μόνο άλωσης του νησιού αλλά και της ορθοδοξίας γενικότερα αφού όπως αναφέρεται ο Κολοκοτρώνης για να καταλάβει την Τριπολιτσά κατέλαβε πρώτα τα περίχωρα και απέκοψε τον ανεφοδιασμό.
Ναός λοιπόν για τους Καθολικούς στην Πάτμο και μάλιστα έτοιμος θέλει να χαριστεί το Πατριαρχείο στον Πάπα - άραγε έναντι ποιου ανταλλάγματος; - και τώρα ίσως εξηγούνται οι προ ημερών εναγκαλισμοί των δύο στο Πατριαρχείο. Άραγε θα δεχτεί ο Πάπας αν αύριο , λέμε αν, που δεν, του ζητηθεί να φτιαχτεί ναός ορθόδοξος στο Βατικανό ή στην πλατεία του Αγίου Πέτρου ή Μάρκου; Τί σκοπός εξυπηρετείται;
Μάλλον ίσως δεν μάθουμε ποτέ αφού τα πάντα κινούνται στα καλοκουρδισμένα γρανάζια, μιας σκόπιμης και βραδυκίνητης φαναριώτικης διπλωματίας, που όμως εγκυμονούν κινδύνους για την ορθοδοξία και το έθνος γενικότερα.
Αν ανατρέξει κάποιος στην ιστορία θα διαπιστώσει ότι το πρώτο σχίσμα έγινε το 867 μ.Χ. όταν ο Πατριάρχης Φώτιος κατηγόρησε τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία για θέματα λατρείας και εκκλησιαστικής τάξης, κυρίως για το fillioque - εκπόρευση του αγίου πνεύματος και από τον υιό - και αναθεμάτισε τον τότε πάπα Νικόλαο. Ακολούθησε το οριστικό σχήμα το 1054 με τον Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριο ο οποίος αρνιόταν να υιοθετήσει τις προτάσεις σε θεολογικά και δογματικά ζητήματα που έλεγε ο τότε πάπας δια του εκπροσώπου της Ρώμης καρδινάλιου Ουμπέρτο.
Και έρχονται τώρα και προσπαθούν να αλώσουν το πιστεύω μας με την προτροπή, ανοχή και ίσως την παραδοχή, ποιός ξέρει και άνευ όρων του Πατριαρχείου.
Σ' αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται πυγμή και κάποιοι να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Ας παραδειγματιστούν από αυτά που συνέβησαν στη Σύνοδο Φερράρας - Φλωρεντίας (1438-1439) που ο βυζαντινός λαός παρά το πρόβλημα των Τούρκων δεν αποδέχτηκε τους όρους υποταγής στην ουσία της Ανατολικής στη δυτική εκκλησία, και το λαϊκό αίσθημα κατά καθολικών τότε συμπυκνώθηκε στην περίφημη φράση του μεγάλου δούκα Λουκά Νοταρά όταν πληροφορήθηκε τα γεγονότα: "Είναι προτιμότερο να δω να κυριαρχεί στην αγορά της Πόλης το φακιόλι (τουρμπάνι) των Τούρκων, παρά η καλύπτρα των Λατίνων". Σε προ μηνών ρεπορτάζ μας είχαμε αναφέρει ότι με το νέο κανονισμό που έκοψε και έραψε το Πατριαρχείο για τη μονή στα μέτρα του, ξημερώνουν μαύρες ημέρες. Δεν εισακουστήκαμε και μάλιστα έγιναν και εθιμοτυπικές επισκέψεις. Και τώρα, μετά από επαφές, διακεκριμένου υποτίθεται φίλου της Πάτμου, που έχει προσβάσεις σε πάπα και Πατριάρχη, ξεκίνησαν οι ενέργειες για ΚΑΘΟΛΙΚΟΠΟΙΗΣΗ της Ορθοδοξίας.
Γνωρίζουμε αρκετά, τις παρασκηνιακές ενέργειες και πιέσεις που ασκούνταν στον ηγούμενο και προφανώς στην αδελφότητα της Μονής και θα επανέλθουμε. Υπάρχει απορία όμως. Είναι καθαρά θέμα Πατριαρχείου και Μονής ή και κατοίκων; Γνωρίζει ο πατριάρχης πως θ' αντιδράσει ο κόσμος; Μήπως έχει ξεχάσει ότι με τα γεγονότα αγοραπωλησιών της Μονής, έχει να έλθει 20 χρόνια επικαλούμενος πάντα ότι χρειάζεται χρόνος προετοιμασίας του ταξιδιού, ενώ κάθε φορά μόλις βρει ευκαιρία κάνει τα ταξιδάκια του σε Ελλάδα και εξωτερικό και όχι στην Πάτμο που ανήκει αποκλειστικά στο Πατριαρχείο; Μήπως φοβάται; αν ναι για ποιο γεγονός; Αν λοιπόν γίνουν πράξη οι προθέσεις του και με ενάντιο τον κόσμο για τη δημιουργία ναού καθολικών στην Πάτμο, μάλλον θα πρέπει να την ξεχάσει αφού θα πρέπει να το σκεφτεί καλά για να ξαναπατήσει σε χώματα που αγίασε η παρουσία του μεγάλου οραματιστή της Αποκάλυψης.
Καλό θα είναι να το ξανασκεφτεί. Και αντί να πιέζει ηγούμενο και αδελφούς που έχει καταστήσει ομήρους του, ας έλθει να τα πει ο ίδιος ή στέλλοντας κάποιο γράμμα με προτάσεις και όχι προφορικά. Τότε πραγματικά θα αντιληφθεί και θα αισθανθεί το:
"Πόσα απίδια βάζει ο σάκος".
πηγή

Με μαθηματική ακρίβεια μας οδηγούν σε κατάρρευση...


Πως μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια μας οδηγούν σε κατάρρευση...

Το μοναδικό σενάριο εξόδου της Ελλάδας από την κρίση φαίνεται πως περνά μέσα από την οικονομική της κατάρρευση. Μόνο αν δεν καταβληθούν μισθοί και συντάξεις από το δημόσιο, ο μέσος ψηφοφόρος θα δεχτεί να συζητήσει επί του θεμελιώδους προβλήματος της χώρας.

Μόνο τότε η θλιβερή πολιτική ηγεσία που αναλώνεται σε «κοκορομαχίες» για success story και «ζουρνάδες» με «νταούλια» θα καθίσει να προτείνει πρακτικές λύσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Το θεμελιώδες πρόβλημα της χώρας συνίσταται στο ότι έχουμε  2,7 εκατ. συνταξιούχους και λιγότερους από αυτόν τον αριθμό εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Αν υπολογίσουμε και τις 200-300.000 που έχουν θεμελιώσει δικαίωμα σύνταξης, οι συνταξιούχοι φτάνουν τα 3 εκατ. περίπου.  Ακόμη και αν αύριο ως δια μαγείας είχαμε μια επενδυτική έκρηξη στην Ελλάδα και όλοι οι άνεργοι αποκτούσαν εργασία, θα είχαμε 2,5 εκατ. εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα συν 1,5 εκατ. άνεργους, ίσον περί τα 4 εκατ. εργαζόμενους.

Περί τα 4 εκατ. εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα είναι αδύνατο να συντηρήσουν 3 εκατ. συνταξιούχους συν 700 χιλ. εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα.

Η μέση σύνταξη στην Ελλάδα είναι περί τα 900 ευρώ το μήνα. Την ίδια ώρα ο μέσος μικτός μισθός φτάνει τα 1.048 ευρώ. Τούτο σημαίνει πως ο μέσος καθαρός μισθός στη χώρα είναι χαμηλότερος από τη μέση σύνταξη.

Κάθε φορά που με καλούν σε τηλεοπτικά πάνελ απέναντι σε πολιτικούς, συνδικαλιστές και άλλα στελέχη του δημόσιου διαλόγου, θέτω αυτό το ερώτημα. Απάντηση δεν λαμβάνω. Οι περισσότεροι μοιάζουν ή παριστάνουν πως ακούν αυτά τα νούμερα για πρώτη φορά. Κάποιοι όντως τα ακούν για πρώτη φορά και ας αποτελούν δημοσιοποιημένα στοιχεία.

Παρ’ ό,τι δεν αμφισβητούν τους αριθμούς δεν απαντούν επί του πρακτέου. Γιατί οποιαδήποτε λογική απάντηση περνά από τη διάλυση του υπάρχοντος πολιτικού σκηνικού ως εκπροσώπου αυτής της ασταθούς αναλογίας στην κοινωνία και την οικονομία. Περνά δηλαδή από την πολιτική και επαγγελματική αναίρεσή τους. 

Το υψηλό κόστος συντήρησης του συνταξιοδοτικού συστήματος συνεπάγεται υψηλές εισφορές και υψηλούς φόρους. Το υψηλό κόστος φόρων και εισφορών συνεπάγεται επιβάρυνση του κόστους των θέσεων εργασίας. Καμιά επιχείρηση που τηρεί το νόμο δεν μπορεί να είναι ανταγωνιστική των ξένων. Στα υψηλά αυτά κόστη αν προσθέσουμε και το υψηλότερο ενεργειακό κόστος, το κόστος γραφειοκρατίας, διαφθοράς κλπ. θα συμπεράνουμε πως ο όρος ανταγωνιστικότητα ή δημιουργία παραγωγικού οικονομικού μοντέλου ηχούν μόνο σαν ανέκδοτα.

Η αντιπολίτευση και η κυβέρνηση αγνοώντας τη μεγάλη εικόνα προκρίνουν σαν λύση την πάταξη της φοροδιαφυγής, την οποία υπολογίζουν σε 10-15 δισ. ευρώ δια της ατόπου απαγωγής και του δόγματος «λεφτά υπάρχουν».

Δηλαδή, πόσο είναι τα δημόσια έσοδα επί τοις εκατό του ΑΕΠ κατά μέσο όρο στην Ε.Ε.; Τόσο... Της Ελλάδας είναι κατά τι χαμηλότερα, άρα αν τα φτάσουμε στο μέσο όρο θα λύσουμε το πρόβλημα.

Ποιο είναι όμως το υποκείμενο της φορολόγησης; Είναι τα 3,7 εκατ. συνταξιούχοι και 2,5 εκατ. εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα συν το 1,5 εκατ. άνεργοι του ιδιωτικού τομέα.  Ήτοι, φορολογούμε συνταξιούχους για να τους πληρώνουμε τις συντάξεις και ελπίζουμε πως θα έχουμε και περίσσευμα.  Κάτι δηλαδή σαν το σκύλο που κυνηγά την ουρά του...

Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει εκτεταμένη φοροδιαφυγή στην Ελλάδα, αλλά πως και η εξάλειψή της δεν λύνει το δομικό πρόβλημα.

Η λύση που έχουν επιλέξει οι κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια είναι αυτή της μετάθεσης του προβλήματος στο μέλλον, αναλώνοντας τις καταθέσεις μέσω υπερφορολόγησης.

Ο αριθμός των Ελλήνων των οποίων εξαντλείται η φοροδοτική ικανότητα αυξάνεται μήνα με το μήνα. Ξεπερνούν ήδη τα 3 εκατ. Οι ανεξόφλητες οφειλές ξεπερνούν τα 70 δισ. και κάθε μήνα προστίθενται 1 με 1,5 δισ. ευρώ.

Μια λογική λύση

Με βάση τη λογική των αριθμών μια λύση θα μπορούσε να είναι η εξής: Αν μειώσουμε τους συνταξιούχους στα 2 εκατ. με αναστολή των πρόωρων συντάξεων και τους υπαλλήλους του δημοσίου στις 500 χιλ. θα έχουμε αντί 3,7 εκατ. περί τα  2,5 εκατ. συνταξιούχους και δημοσίους υπαλλήλους.

Με τον τρόπο αυτό θα αυξήσουμε μεν τους ανέργους από το 1,5 εκατ. στα 2,7 εκατ. αλλά θα ξέρουμε πως πρέπει να δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας για 2 περίπου εκατ. ανθρώπους. Προσθέτοντας σ’ αυτούς  και τα 2,5 εκατ. που έχουν εργασία στον ιδιωτικό τομέα αλλάζουμε τα δεδομένα.

Αν αλλάξουμε ριζικά το ασφαλιστικό σύστημα, καταργώντας για εργαζόμενους και εργοδότες τις ασφαλιστικές εισφορές, θα μειώσουμε δραστικά το κόστος εργασίας και θα δημιουργήσουμε ισχυρά κίνητρα για δημιουργία θέσεων εργασίας. (Θα χρειαστεί βέβαια και σταθερό φορολογικό πλαίσιο, μείωση φόρων, πάταξη γραφειοκρατίας κ.λ.π.).

Το κράτος θα αναλάβει να πληρώνει από τον προϋπολογισμό μια σύνταξη 600 ευρώ για κάθε Έλληνα  πολίτη άνω των 65 ή 67 ετών ανάλογα. Αυτό σημαίνει 7.200 ευρώ το χρόνο, επί 2 εκατ. συνταξιούχους, 14,4 δισ. το χρόνο. Το ποσό δεν είναι απαγορευτικό για τα δεδομένα του κρατικού προϋπολογισμού σήμερα. Με υγεία και φάρμακα άλλα 5 δισ., έχουμε λύσει το βασικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας.

Έτσι δεν θα έχουμε ανθρώπους στο δρόμο και θα έχουμε δημιουργήσει τις δυνατότητες δημιουργίας θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Θα αυξήσουμε τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα που παράγουν έσοδα πάνω από τα 4 εκατ. και θα διορθώσουμε την ανισορροπία με συνταξιούχους και εργαζόμενους στο δημόσιο. Αυτό φυσικά θα χρειαστεί μερικά χρόνια για γίνει ομαλά.

Η δημιουργία θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα θα αυξήσει τη ζήτηση για εργαζόμενους και αυτό θα αυξήσει τους μισθούς. Είναι ο μοναδικός τρόπος αύξησης των μισθών με βιώσιμο τρόπο.

Παράλληλα κάθε εργαζόμενος είτε από κοινού με τον εργοδότη είτε μόνος του θα καταβάλλει ασφαλιστικές εισφορές κατά το δοκούν σε ιδιωτικές ασφαλιστικές ή επαγγελματικούς ασφαλιστικούς οργανισμούς για να εξασφαλίσει επιπλέον της εθνικής σύνταξης απολαβές.

Αν τα 600 ευρώ μιας εθνικής σύνταξης  σας φαίνονται λίγα, ο δρόμος που ακολουθούμε οδηγεί στην κατάρρευση του συστήματος, την έξοδο από το ευρώ με τελική κατάληξη, συντάξεις Βουλγαρίας, αγοραστικής αξίας 80-100 Ευρώ. Και αυτό μετά από καμιά δεκαετία χάους.

Στην αναλογία 3,7 εκατ. συνταξιούχοι και υπάλληλοι του δημοσίου και 2,5 εργαζόμενοι και 1,5 άνεργοι στον ιδιωτικό τομέα η απάντηση της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ ποια είναι σήμερα;

Η κυβέρνηση συνεχίζει να δίνει πρόωρες συντάξεις και εφάπαξ... με μόνο στόχο τις επόμενες εκλογές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται 13η σύνταξη και προσλήψεις στο δημόσιο για να αντιμετωπιστεί η ανεργία μέσω της αύξησης της ζήτησης με λεφτά που δεν έχουμε. Όπερ, σε χώρα εισαγωγών χωρίς παραγωγική υποδομή η αύξηση της ζήτησης είναι απάντηση «κουκουρούκου»...

Ο κ. Σταθάκης δήλωσε χθες στο ξένο κανάλι  Chanel 4: «Η κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ) θα δημιουργήσει τις θέσεις εργασίας. Αυτή θα φτιάξει το πλαίσιο για δημόσιες επενδύσεις, αλλά ο ιδιωτικός τομέας θα δημιουργήσει περισσότερες θέσεις εργασίας».

Θα κάνει δηλαδή τα 3,7 εκατ. 4 ή 4,5 εκατ., θα αυξήσει συντάξεις και άρα φόρους και το μόνο που θα συμβεί θα είναι η πλήρης κατάρρευση...

Ποτέ κάποιος δεν έχει υποσχεθεί το δρόμο για την πλήρη κατάρρευση τόσο ξεκάθαρα.

Εθνικό σχέδιο

Σε κάθε πολιτισμένη χώρα, αν μη τι άλλο το σύνολο του πολιτικού κόσμου θα καθόταν να αναλύσει το πρόβλημα και εν ανάγκη θα ανέθετε σε μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας να εφαρμόσει λύσεις βιώσιμες.

Μετά θα είχε ξανά την πολυτέλεια να διαφωνήσει για το αν το καράβι θα πρέπει να κινηθεί λίγο αριστερότερα ή λίγο δεξιότερα.

Οι πρόωρες εκλογές και το κλείσιμο της χρηματοδότησης των τραπεζών από την ΕΚΤ και της χώρας από την Τρόικα, απλώς θα επιταχύνουν την κατάρρευση που είναι αναπόφευκτη.

Γι’ αυτό τις επόμενες εβδομάδες και μήνες χρειάζεται προσοχή στη διαχείριση των οικονομικών υποθέσεων των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων και φυσικά των πολιτικών μας υποθέσεων.

Καιροί ου μενετοί...

πηγή