Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

Το Άγιο Όρος με τον φακό του Νικηφόρου Παπανικολάου

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς και iσλάμ


π.Παλαμάς Καλλιπετρίτης ( Ομιλία στη Λέσχη Αξιωματικών Βέροιας)

Σεραφείμ προς Βαρθολομαίο για τα περί "ένωσης των Εκκλησιών": "Λογαριάζεις χωρίς τον ξενοδόχο"

Πύρινη απάντηση από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθλομαίο για τα περί "ένωσης της Ορθοδόξου μετά της Καθολικής Εκκλησίας". Ανακοίνωση με αιχμές προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη  Βαρθολομαίο εξέδωσε το Γραφείο Αιρέσεων και Παραθρησκειών της Μητρόπολης Πειραιά .


Μετά την πρωτοφανή δήλωση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην αυστριακή εφημερίδα Κουρίρ με την οποία σημειώνει πως η αποκατάσταση της διάσπασης της και η επανένωση της Εκκλησίας συνιστά μεγάλο καθήκον της εποχής μας, και παραπέμπει στα πρώτα βήματα που ξεκίνησαν σε αυτή την κατεύθυνση πριν από 50 χρόνια ο Πάπας Παύλος ο Έκτος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, απάντησε ο Μητροπολίτης Πειραιώς λέγοντας μάλλιστα στον Οικουμενικό Πατριάρχη ότι "λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο που έινια ο πιστός λαός".


Στη συνέχεια ο Οικουμενικος Πατριάρχης παρατηρεί, ότι "ο επίσημος Θεολογικός Διάλογος ανάμεσα στις Εκκλησίες βοήθησε να εξαλειφθούν παρεξηγήσεις και διαφορές απόψεων"!


Ο Σεβασμιώτατος Σεραφείμ ανταπαντά "Με τις παρά πάνω δηλώσεις του ο Παν. κ. Βαρθολομαίος, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, φαίνεται να βαδίζει ακάθεκτος προς την ένωση της αμωμήτου Ορθοδοξίας μας με την παρασυναγωγή του Παπισμού, διαγράφοντας με μια μονοκονδυλιά Ορθοδόξους Συνόδους και αγίους Πατέρες αιώνων. 


Το ερώτημα είναι ποιο μοντέλο θα ακολουθήσει εφ’ όσον ο αμετανόητος Παπισμός μένει αμετακίνητος πεισματικά στις κακοδοξίες του; Το μόνο μοντέλο που υφίσταται ιστορικά, είναι η ενωτική συμφωνία της Ψευδοσύνοδου Φεράρας – Φλωρεντίας (1438-1439), την οποία ο Ρωμαιοκαθολικισμός περιβάλλει με το κύρος «Οικουμενικής Συνόδου» και την οποία, ως γνωστόν, απέρριψαν και καταδίκασαν μια πλειάδα Ορθοδόξων Συνόδων και αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας."


Ακολουθεί αναλυτικά ολόκληρη η ανακοίνωση εξέδωσε το Γραφείο Αιρέσεων και Παραθρησκειών της Μητρόπολης Πειραιά : «Με μεγάλη θλίψη και πόνο ψυχής αναγνώσαμε στον ηλεκτρονικό τύπο πρωτοφανείς δηλώσεις του Παν. Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στην αυστριακή εφημερίδα «Κουρίρ», κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αυστρία.


Όπως μας πληροφορεί το ειδησεογραφικό ιστολόγιο Defencenet: «Σε επιστροφή στη Συμφωνία της Φεράρας – Φλωρεντίας και στην Ένωση των δύο μεγάλων Εκκλησιών της Χριστιανοσύνης, της Ορθόδοξης και της Καθολικής, θέλει να προχωρήσουμε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος σε συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα “Κουρίρ”. Στην ίδια συνέντευξη, όταν ερωτάται για το Σχίσμα του 1054, (που διαίρεσε τον Χριστιανισμό σε Καθολικισμό και Ορθοδοξία), ο κ. Βαρθολομαίος σημειώνει πως η αποκατάσταση της διάσπασης και η επανένωση της Εκκλησίας συνιστά μεγάλο καθήκον της εποχής μας και παραπέμπει στα πρώτα βήματα που ξεκίνησαν σε αυτή την κατεύθυνση πριν από 50 χρόνια ο Πάπας Παύλος ο Έκτος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, ενώ, όπως παρατηρεί, ο επίσημος Θεολογικός Διάλογος ανάμεσα στις Εκκλησίες βοήθησε να εξαλειφθούν παρεξηγήσεις και διαφορές απόψεων!».


Θεωρήσαμε καθήκον μας να σχολιάσουμε την είδηση τις δηλώσεις του Οικουμενικού Πατριάρχου, με σκοπό την ενημέρωση και επαγρύπνηση του πιστού λαού του Θεού.


Με τις παρά πάνω δηλώσεις του ο Παν. κ. Βαρθολομαίος, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, φαίνεται να βαδίζει ακάθεκτος προς την ένωση της αμωμήτου Ορθοδοξίας μας με την παρασυναγωγή του Παπισμού, διαγράφοντας με μια μονοκονδυλιά Ορθοδόξους Συνόδους και αγίους Πατέρες αιώνων. 


Το ερώτημα είναι ποιο μοντέλο θα ακολουθήσει εφ’ όσον ο αμετανόητος Παπισμός μένει αμετακίνητος πεισματικά στις κακοδοξίες του; Το μόνο μοντέλο που υφίσταται ιστορικά, είναι η ενωτική συμφωνία της Ψευδοσύνοδου Φεράρας – Φλωρεντίας (1438-1439), την οποία ο Ρωμαιοκαθολικισμός περιβάλλει με το κύρος «Οικουμενικής Συνόδου» και την οποία, ως γνωστόν, απέρριψαν και καταδίκασαν μια πλειάδα Ορθοδόξων Συνόδων και αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας.


Αλλά ποιά αξία μπορεί να έχουν γι’ αυτόν οι άγιοι αυτοί Πατέρες, που συγκρότησαν τις εν λόγω Συνόδους, ή ομίλησαν κατά του Παπισμού, αφού αποτελούν «θύματα του αρχεκάκου όφεος και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού»;


[1] Ο κ. Βαρθολομαίος θεωρεί προφανώς χρέος του να επανορθώσει «τα σφάλματα εκείνων» και να προχωρήσει στην πολυπόθητη ένωση, η οποία σύμφωνα με την παρά πάνω δήλωσή του «συνιστά μεγάλο καθήκον της εποχής μας». Πιο ξεκάθαρη δήλωση από αυτή δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Μια δήλωση που έρχεται «βούτυρο στο ψωμί» στις μόλις προ ολίγων ημερών υβριστικές και ταπεινωτικές δηλώσεις του Πάπα, σχετικά με την δήθεν «ασθένεια» της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.


Τι είδους όμως ένωση ήταν αυτή, που επιχειρήθηκε στην Ψευδοσύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας; Με απλά λόγια ήταν μια ουνιτικού τύπου ένωση. Και άλλη φορά στο παρελθόν ασχοληθήκαμε με την Ψευδοσύνοδο αυτή. Εδώ θα υπενθυμίσουμε μερικά μόνο στοιχεία αυτής προς ενημέρωση των αναγνωστών μας.


Το πρώτο που πρέπει να σημειώσουμε είναι, ότι ο προδοτικός «όρος» τον οποίον υπέγραψε η Ορθόδοξη αντιπροσωπεία δεν υπήρξε καρπός ελευθέρας θεολογικής συζητήσεως, αλλά καρπός αφορήτων πιέσεων και πολιτικής σκοπιμότητος. 


Και γι’ αυτό πολύ ορθά θεωρήθηκε άκυρος. Δεν μπορεί κανείς εύκολα να φαντασθεί, ποιές δόλιες μεθοδεύσεις επιχειρήθηκαν, τι είδους ραδιουργίες και ποιάσκοτεινά παρασκήνια έλαβαν χώρα στο «Καϊαφαϊκό» εκείνο «συνέδριο»[2], όπως το χαρακτήρισε ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, από την πλευρά των παπικών. 


Τις δωροδοκίες, τους εκβιασμούς και τις καταπιέσεις (που έφθασαν μέχρι στερήσεως τροφής), τις οποίες υπέστησαν όλα τα μέλη της Ορθοδόξου αντιπροσωπείας εκ μέρους του Πάπα και ιδίως ο άγιος Μάρκος, προκειμένου να κάμψουν το φρόνημα των Ορθοδόξων, ώστε να υπογράψουν τον «Όρο» της συνόδου με τα παπικά δόγματα.


Όπως μαρτυρεί στα απομνημονεύματά του ο Σύλβεστρος Συρόπουλος, αυτόπτης μάρτυς των γεγονότων, όταν έπαυσαν οι δημόσιες συζητήσεις «κρύφα και συνεσκιασμένως πάντα εγίνοντο». 


Ο βασιλεύς με μικράν μόνον ομάδα «ιδία και μυστικώς ελάλει μετά του πάπα».[3] Οι Έλληνες υπέγραψαν τελικά «στένοντες και τρέμοντες», «εθελοακουσίως»,[4] δεχόμενοι αφόρητες πιέσεις τόσον από τον αυτοκράτορα, όσον και από τον πάπα. Μέσα από τις περιγραφές αυτές του Συρόπουλου, μπορεί κανείς να πάρει μια ιδέα του τι εστί παπική διπλωματία, παπικήαδιαλλαξία, παπική θηριωδία. Και ας μη νομίσει κανείς ότι σήμερα έχουν αλλάξει οι Παπικοί, ότι έχουν γίνει καλύτεροι. Όχι. Απεναντίας μάλιστα κατάντησαν ακόμη πιο πονηροί, σκληροί και αδιάλλακτοι.


Αξίζει επίσης να αναφέρομε και ολίγα τινά από την στάση του λαού μετά την υπογραφή του «Όρου» από την πλειονότητα των ιεραρχών και την επιστροφή των στην Κωνσταντινούπολη, για να φανεί και ο ουσιαστικός ρόλος, τον οποίον έπαιξε στην εν τη πράξει αποκήρυξη της Ψευδοσυνόδου: Όταν οι αρχιερείς αποβιβάσθηκαν από τα πλοία, ο λαός τους ερωτούσε:


-«“Πως τα υμέτερα; Πως τα της συνόδου”; (πως πήγε η Σύνοδος;) “ει άρα ετύχομεν την νικώσαν;” (πετύχαμε τη νίκη;)


Οι αρχιερείς απαντούσαν ντροπιασμένοι και μετανοημένοι:

-“Πεπράκαμεν (επωλήσαμεν) την πίστιν ημών, αντηλλάξαμεν τη ασεβεία την ευσέβειαν (ανταλλάξαμε την Ορθοδοξία με τον Παπισμό), προδόντες την καθαράν θυσίαν αζυμίται γεγόναμεν” (απορρίψαμε την Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία και δεχθήκαμε την «θεία λειτουργία» των παπικών με άζυμο άρτο).


-“Και διατί υπεγράφετε;” Αυτοί απαντούσαν:

– “Φοβούμενοι τους Φράγκους”. Και πρόσθεταν:

– “Η δεξιά αύτη υπέγραψε, κοπήτω (το χέρι αυτό που υπέγραψε ας κοπεί). Η γλώσσα ομολόγησεν, εκριζούσθω” (η γλώσσα αυτή που ομολόγησε την πλάνη της αιρέσεως ας ξεριζωθεί)».[5]


Γενικά οι αποφάσεις της Ψευδοσυνόδου δεν εφαρμόσθηκαν στην πράξη, διότι «ούτε ο Πάπας εμνημονεύετο ούτε ο “Όρος” ανεγνώσθη, ή έτερον τι εκαινοτομήθη»,[6] χάρις στη γενναία αντίσταση του κλήρου και του πιστού λαού, ο οποίος παρέμενε πιστός στην Ορθόδοξη πίστη, παρ’ όλο που εδέχετο απειλές και πιέσεις. 


Η πρώτη επίσημη συνοδική καταδίκη της Ψευδοσυνόδου έγινε το 1443, στην Σύνοδο των Ιεροσολύμων, στην οποία οι Πατριάρχες Ιεροσολύμων Ιωακείμ, Αλεξανδρείας Φιλόθεος, Αντιοχείας Δωρόθεος και ο Μητροπολίτης Καισαρείας Αρσένιος χαρακτήρισαν την Ψευδοσύνοδο «συναθροισθείσαν κουστωδίαν, ητοι μιαράν σύνοδον».[7] Στη συνέχεια επακολούθησαν οι Σύνοδοι της Κωνσταντινουπόλεως του 1450 και του 1482, οι οποίες επανέλαβαν την ίδια καταδίκη. Αλλά και όλες οι μεταγενέστερες Ορθόδοξοι Σύνοδοι, που καταδίκασαν τον Παπισμό, θεωρούσαν πλέον ως δεδομένη και αυτονόητη την καταδίκη της εν λόγω Ψευδοσυνόδου.


Φαίνεται ότι ο Προκαθήμενος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, της ευσεβούς πηγής του Γένους, καθώς συνειδητοποιεί και ο ίδιος, ότι οι Διάλογοι με τον Παπισμό «δεν πάνε άλλο», αλλά έχουν βαλτώσει για τα καλά, δεν βλέπει άλλη διέξοδο για την ένωση παρά μόνο τη λύση της Φεράρας- Φλωρεντίας. Λογαριάζει όμως χωρίς τον «ξενοδόχο», ή μάλλον τους «ξενοδόχους». Και ο ένας «ξενοδόχος», ο πιστός λαός του Θεού, όπως τότε αγωνίστηκε, έτσι και σήμερα θα αγωνιστεί και δεν πρόκειται να δεχθεί, αλλά θα κηρύξει άκυρη μια νέα Ψευδοσύνοδο τύπου Φεράρας – Φλωρεντίας. Ο δε άλλος «ξενοδόχος», η Εκκλησία της Ρωσίας, με την μόλις πριν από μερικούς μήνες απόρριψη του κειμένου της Ραβέννας, έστειλε σαφές μήνυμα στο Φανάρι, ότι δεν πρόκειται να δεχθεί καμιάς μορφής πρωτείο, είτε αυτό είναι Φαναριώτικο, είτε Παπικό.
Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών
[1]Βλ. «Επίσκεψις» αρ. 563, 30.11.1998, σελ. 6.

[2]Νικολάου Βασιλειάδη, Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός και η ένωσις των Εκκλησιών, Εκδ. Αδελφότης Θεολόγων ο «Σωτήρ», Αθήναι 2007, σελ 178

[3]S. Sguropulym, εκδ. R. Creyghton, τομ. Χ, κεφ. ιη΄, σελ.310.

[4]Βλ. Γ. Σχολαρίου, Άπαντα τα ευρισκόμενα…Τομ. ΙΙΙ, σελ.45,80.

[5]Δούκα, Ιστορία Βυζαντινή, σελ.216Α.

[6]S. Syropoulos, εκδ. V. Laurent, Τμ. ΧΙΙ,κεφ.2, σελ.546-548. Κεφ.3, σελ.548(18-19).

[7] Χρ. Παπαδοπούλου, Το πρωτείον του Επισκόπου Ρώμης, σελ.283».

Φάτε το φθινόπωρο, πριν φύγει

Μην χάσετε τα τέσσερα μοναδικά φαγώσιμα δώρα της εποχής.
Η αφθονία ευθύνεται για τη σύγχιση που έχουμε πάθει. Οταν τρώμε ντομάτες όλο το χρόνο και μαρούλια καλοκαιριάτικα, χάνουμε την αίσθηση των εποχών και οι γεύσεις θολώνουν. Φρούτα και λαχανικά, ψάρια και πουλερικά σε μια μάζα αλόγιστης και διαχρονικής κατανάλωσης, να μια συνήθεια που μας κληροδότησε ο 20ός αιώνας. Ευχαριστώ δεν θα πάρουμε!
Το φθινόπωρο έχει τα δικά του δώρα. Μην τα χάσετε, αγοράστε αυτά και μόνον αυτά, είναι εποχής:
1. Αχλάδια

Τα αχλάδια έχουν υψηλά επίπεδα διαιτητικών ινών, αποτελούν άριστη πηγή βιταμίνης C, καλίου και χαλκού, ενώ είναι πλούσια σε ουσίες με αντιοξειδωτική δράση. Το υψηλό ποσοστό φυτικών ινών που περιέχουν ασκεί ευεργετική επίδραση στην κινητικότητα του εντέρου και συμβάλλει στην πρόληψη της δυσκοιλιότητας. Η κατανάλωση χυμού αχλαδιών βοηθά στην ανακούφιση από τον πόνο σε διάφορες φλεγμονώδεις καταστάσεις. Ένα αχλάδι 100 γρ. περιέχει κατά μέσο όρο 38 θερμίδες, 83,2 γρ. νερό και 2,3 γρ. φυτικές ίνες.
Στην Ελλάδα οι πιο γνωστές φθινοπωρινές ποικιλίες είναι τα κρυστάλλια ή βουτυράτα και οι κρασάνες. Οι κρασάνες έχουν μεγάλο μέγεθος, με στρογγυλό σχήμα που μοιάζει με μήλο, σχεδόν χωρίς λαιμό. Ο φλοιός είναι αρκετά παχύς με πρασινοκίτρινο χρώμα. Η σάρκα τους είναι μαλακή, πολύ χυμώδης με υπόξινη γεύση. Η ποικιλία αυτή ωριμάζει από τον Οκτώβριο και μετά.
Στην κουζίνα: Τα αχλάδια, εκτός από φρέσκα, μπορούμε να τα καταναλώσουμε μαγειρεμένα. Ψητά δένουν ωραία με τα αμύγδαλα και τη σοκολάτα και αν τα περιχύσετε με καραμέλα ή κανέλα, η γεύση τους θα απογειωθεί. Μπορείτε να τα χρησιμοποιήσετε στη ζαχαροπλαστική (σε τάρτες, κέικ). Εναλλακτικά, μπορείτε να τα κάνετε κομπόστα ή μαρμελάδα.
2. Αγουρέλαιο

Το αγουρέλαιο είναι το λάδι του πρώτου καρπού της ελιάς, είναι ένα πολύτιμο ελαιόλαδο που κυκλοφορεί μόνο για μερικούς μήνες. Μην το χάσετε, είναι γευστικό και πολύτιμο.
Ξεχωρίζει για την πλούσια, φρουτώδη και χαρακτηριστικά πικρή και πικάντικη γεύση του. Είναι το ελαιόλαδο που φέρνει στο πιάτο μας την αυθεντική γεύση της ελιάς, τις μυρωδιές της φύσης, τα πολύπλοκα αρώματα, αυτά τα χαρακτηριστικά που το κάνουν μοναδικό και πολύτιμο. Περιέχει όλες τις βιταμίνες και προβιταμίνες του ελαιολάδου, μέταλλα και πολυφαινόλες, που προστατεύουν τα κύτταρα από το οξειδωτικό στρες, το ενεργό οξυγόνο και τις ελεύθερες ρίζες. 

 
3. Καρποί του φθινοπώρου


Φουντούκια, καρύδια, αμύγδαλα, κάστανα και ρόδια. Οπου τα βρείτε (όχι στο σούπερ μάρκετ), προτιμήστε τα ελληνικά (είναι συνήθως μικρότερα αλλά πολύ καλύτερα) φάτε τα με την καρδιά σας και δώστε το απόλυτο super food στον ουρανίσκο και στον οργανισμό σας.
Δεν θα σας κουράσω με το πόσο πολύτιμοι είναι οι ξηροί καρποί, το ξέρετε.
Φάτε τους σαν σνάκ, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, όταν πεινάτε, τρώτε φουντούκια και αμύγδαλα, όχι τυρόπιτα.
Σπάστε τα στο μπλέντερ και βάλτε τα στο γιούρτι ή στη σαλάτα

4. Σπαστές, πικρές ελιές με ρίγανη

Θα τις βρείτε σε όλα τα ντελικατέσσεν. Είναι πικρές, αυθεντικές, με αψιά γεύση. Μην τις φοβάστε, καταναλώστε της χωρίς περιορισμό, κάνουν μια τραχιά συντροφιά με όλα τα πιάτα και δίνουν άπειρες βιταμίνες στον οργανισμό σας.
Θα σας πρότεινα να τις κάνετε μόνοι σας.

  • Ελιές, πράσινες, σκληρές
  • Τις σπάτε με ένα σφυράκι, απαλά
  • Μην αλατίζετε
  • Τις βάζετε σε ένα γυάλινο σκεύος
  • Προσθέτε κρύο νερό, λίγο αλάτι, φλούδες λεμονιού και ρίγανη
  • Μετά από τρεις ημέρες τις τοποθετείτε σε γυάλινο μπουκάλι, χωρίς νερό
  • Σκεπάστε με λάδι για να μην χαλάσουν
  • Προσθέστε ρίγανη (έχετε ρίγανη σε κλαδάκι;) και λεμονάκια
  • Καταναλώστε γρήγορα, δεν αντέχουν

Ἐκεῖνος ποὺ λέει ψέματα στὸ Θεό, ἐκεῖνος θὰ πεῖ ψέματα καὶ στὸν ἄνθρωπο.

Ὀλλανδική παροιμία

Ιερά Μονή Παναγίας Οδηγήτριας Κρήτης

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Μεταδοτικό μικρόβιο το παπικό πρωτείο...

 
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου με τον Πάπα Φραγκίσκο έρχεται σε ημέρες, που ο μεν ηγεμόνας του Βατικανού διακηρύσσει ότι η μόνη και «υγιής» Εκκλησία είναι μόνο η υπό την ηγεσία του, ο δε Πατριάρχης επιχειρεί να αποκτήσει παπικό πρωτείο στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η πολύ επικίνδυνη για την ενότητα της Ορθοδοξίας φιλοδοξία του Φαναρίου να αποκτήσει τύπου Πάπα πρωτείο στην Ορθοδοξία διατυπώθηκε με έντονο τρόπο κατά τη δέκατη τρίτη συνάντηση της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής για τον διάλογο της Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Ρωμαιοκαθολικής. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο Αμμάν της Ιορδανίας από τις 15 έως τις 23 παρελθόντος Σεπτεμβρίου 2014. Τα όσα καινοφανή υποστηρίχθηκαν από τον εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου και συμπροεδρεύοντα στον διάλογο Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ιωάννη συντάραξαν τους εκπροσώπους των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Σημειώνεται ότι παρόντες ήσαν εκπρόσωποι από όλες τις Εκκλησίες πλην της Βουλγαρίας, που απέχει διαφωνώντας με τον διάλογο. Παρόντες ήσαν και εκπρόσωποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Τσεχίας και Σλοβακίας, με μια έμμεση και ντε φάκτο αναγνώριση της εκεί σημερινής εκκλησιαστικής κατάστασης. Η επιχειρηματολογία του εκπροσώπου του Φαναρίου ήταν τόσο εντυπωσιακά κενόδοξη, που ξάφνιασε ακόμη και τους εκπροσώπους του Πάπα. Οι τελευταίοι στα διαλείμματα των συνεδριάσεων απελογούντο στους εκπροσώπους των Ορθοδόξων Εκκλησιών και δήλωναν ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ποτέ δεν στήριξε το πρωτείο του Πάπα στα επιχειρήματα που εξέθεσε ο Μητροπολίτης Περγάμου! Οι Ρωμαιοκαθολικοί σημείωσαν ότι υποστηρίζουν ότι ο Πάπας είναι διάδοχος στην εξουσία επί της Εκκλησίας του Πέτρου, αλλά ότι ποτέ δεν εξέφρασαν την άποψη ότι ο Πάπας είναι, κατ’ αναλογίαν, στην θέση του Θεού Πατρός στην Αγία Τριάδα, θέση που υποστήριξε για τον Ρώμης και για τον Κωνσταντινουπόλεως ο Μητροπολίτης Περγάμου!... 

Για πρώτη φορά στη 2000ετή ιστορία της Ορθοδοξίας ετέθη επισήμως από Επίσκοπο του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως θέμα αντίστοιχου παπικού πρωτείου με αυτό του Πάπα Ρώμης. Το τραγικό είναι πως τη θέση αυτή την υποστήριξε Επίσκοπος, ο οποίος στη διδακτορική του διατριβή έχει υποστηρίξει όλως αντίθετες θέσεις προς αυτήν που υποστήριξε στο Αμμάν. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας Επίσκοπος επιχείρησε να θεμελιώσει το παπικού τύπου πρωτείο του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως στο Τριαδολογικό Δόγμα! 
Πιο συγκεκριμένα την πρώτη ημέρα της συνάντησης στο Αμμάν ετέθη προς συζήτηση σχέδιο κειμένου, φαναριώτικης εμπνεύσεως, το οποίο επεβλήθη κατά τη συνάντηση της συντακτικής επιτροπής στο Παρίσι, στη θέση του προηγούμενου κειμένου, το οποίο είχε συνταχθεί στην Κρήτη και ήταν στη γραμμή που έως το Αμμάν υποστήριζαν πάντοτε για το πρωτείο όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, με πρώτο το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Μάλιστα το Φανάρι αμυνόταν σθεναρά στις απόψεις του Πάπα περί πρωτείου, υποστηρίζοντας πάντα ότι αυτό είναι μόνο «πρωτείο τιμής» και όχι «πρωτείο εξουσίας» και ίσχυε όσο ο Πάπας ήταν εντός της Μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. 
Το σύνολο των Ορθοδόξων που συμμετέσχον στη συνάντηση στο Αμμάν απέρριψαν με απόλυτο τρόπο την περί πρωτείου καινοφανή άποψη του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, που την υποστήριξε μετά πάθους ο Μητροπολίτης Περγάμου και τη θεμελίωσή της επί του δόγματος της Αγίας Τριάδος, «με θεολογικούς ακροβατισμούς», όπως ελέχθη. Επίσης οι εκπρόσωποι των Ορθόδοξων Εκκλησιών απέρριψαν ως επικίνδυνη την κοινή θεωρία των παπικών και του Μητροπολίτου Περγάμου περί τριών επιπέδων συνοδικότητας και παγκοσμίου πρωτείου. Όπως υποστήριξαν είναι εκτός της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας η μεταφορά των λειτουργιών του Επισκόπου στο τρίτο, παγκόσμιο, επίπεδο και η αποδοχή έτσι του πρωτείου του Πάπα και, αντίστοιχα, του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, σε βάρος της αυθεντίας, της ευθύνης και της αξίας του Επισκοπικού αξιώματος και των Οικουμενικών Συνόδων. Τα περί τριών επιπέδων πρωτείου και συνοδικότητας αναφέρονταν στο κείμενο της Ραβέννας, αλλά προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις στις Ορθόδοξες Εκκλησίες και αποφασίστηκε να επέλθουν σ’ αυτό διορθώσεις. Το επανέφερε στο Αμμάν ο Μητροπολίτης Περγάμου και όχι οι παπικοί...
Το κείμενο των Παρισίων θεωρήθηκε προβληματικό και αποφασίστηκε να αποσυρθεί και να θεωρηθεί ως μη γενόμενο... Και όμως θα έπρεπε να δημοσιευθεί, για να γνωρίσουν οι Ορθόδοξοι τις επιδιώξεις του Φαναρίου για το πρωτείο. Για την σύνταξη νέου κειμένου συστήθηκε εξαμελής επιτροπή από τρεις Ορθοδόξους και τρεις Ρωμαιοκαθολικούς, που το παρουσίασε στην ολομέλεια. Η αντιπροσωπεία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως το θεώρησε «πτωχό» από θεολογική άποψη, έναντι των προηγουμένων κειμένων και κυρίως αυτού της Ραβέννας. Όλες οι υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες το υποστήριξαν και το Φανάρι αυτοαπομονώθηκε αφού, παραδόξως, έγινε, κατ’ αρχήν, δεκτό και από τους εκπροσώπους του Πάπα... 
Τελικά οι εκπρόσωποι του Φαναρίου συμβιβάσθηκαν να παραπεμφθεί το κείμενο της Επιτροπής στη Συντονιστική και Συντακτική Επιτροπή και μετά αυτό να υποβληθεί στη συντονιστική επιτροπή για περαιτέρω επεξεργασία και βελτίωση, εν όψει της επόμενης συνάντησης της Ολομέλειας της Μικτής Επιτροπής, που υπολογίζεται να συνεδριάσει μετά από δύο έως τρία χρόνια... Λόγω της, με ευθύνη του Φαναρίου, αδυναμίας των Ορθοδόξων να συμφωνήσουν στο κείμενο δεν εκδόθηκε Κοινό Ανακοινωθέν της συνάντησης στο Αμμάν. Καθηγητές της Θεολογίας στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Θεσσαλονίκης επισημαίνουν ότι η θεολογική θεμελίωση του πρωτείου του Οικουμενικού Πατριάρχου επί του Τριαδολογικού Δόγματος, εκφεύγει της Ορθόδοξης διδασκαλίας και δείχνει μια προσχώρηση στις απόψεις του Βησσαρίωνα....
Τί γράφουν οι Ρώσοι θεολόγοι
Ο Μητροπολίτης Περγάμου υποστήριξε την εδραζόμενη επί της σχέσης των Προσώπων της Αγίας Τριάδος καινοφανή περί πρωτείου άποψη του όχι στα δικά του θεολογικά κείμενα, που ήσαν απολύτως αντίθετα, αλλά σε κείμενο που έγραψε ο Ρώσος θεολόγος π. Αλέξανδρος Σμέμαν και δημοσιεύθηκε στο βιβλίο «La Primaute de Pierre dans lEglise Orthodoxe», (Editions Delachaux & Niestle, Neuchatel, Suisse, 1960). Στο βιβλίο υπάρχουν κείμενα των επίσης Ρώσων θεολόγων της διασποράς Αφανάσιεφ, Μέγιεντορφ και Κουλόμζιν.
Πρώτο είναι το κείμενο του Νικολάου Αφανάσιεφ, με τίτλο «Η Εκκλησία που προΐσταται στην Αγάπη». Μεταξύ των άλλων θέτει το ερώτημα: «Αν ο Πέτρος είναι πράγματι η πέτρα επί της οποίας κτίσθηκε η Εκκλησία πώς μπορεί ταυτόχρονα να είναι και αρχηγός αυτής της Εκκλησίας;» Και απαντά: «Εφόσον ο Πέτρος είναι η πέτρα επί της οποίας κτίσθηκε η Εκκλησία ο ρόλος του είναι παθητικός: Η Εκκλησία οικοδομήθηκε επ’ αυτού από τον Χριστό και όχι από εκείνον». Στη συνέχεια επισημαίνει: « Θα ήταν πολύ ασύνετο να μιλάμε για <ανατολικό πρωτείο>, ωσάν ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως να είχε θελήσει να αντιγράψει τον επίσκοπο της Ρώμης: είναι λάθος τόσο από άποψη ιδεολογική όσο και από άποψη ιστορική, όμως, χωρίς αμφιβολία, ορισμένες εσωτερικές παροτρύνσεις ώθησαν τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως να ακολουθήσει στην παγκόσμια εκκλησιολογία, την οδό προς το πρωτείο». Πρέπει να είναι η πρώτη φορά που αποκαλύπτεται «η εσωτερική παρότρυνση στο Φανάρι» προς ένα παπικού τύπου πρωτείο στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ακολουθεί το κείμενο του Νικολάου Κουλόμζιν, με τίτλο «Η Θέση του Πέτρου στην αρχαία Εκκλησία». Στο κείμενο του ο Κουλόμζιν τονίζει πως στηριζόμενος στα λόγια του Χριστού προς τον Πέτρο και στα όσα αναφέρονται στα Ευαγγέλια περί αυτού έχει την άποψη ότι η Ιερουσαλήμ είναι η Εκκλησία που έχει τα πρεσβεία ανάμεσα στις άλλες Εκκλησίες. Και σημειώνει: « Οι ιστορικές συνθήκες και εξελίξεις δείχνουν ότι ο Πέτρος μετά την αναχώρησή του από τα Ιεροσόλυμα δεν παρουσιάζεται πλέον ως ένας της ομάδας των δώδεκα Αποστόλων, αλλά είναι ένας περιοδεύων Απόστολος. Οι Δώδεκα δεν αποτελούσαν πλέον σύναξη στην Ιερουσαλήμ και επομένως η πόλη αυτή χάνει την κεντρική της ιεραρχική θέση. Μπορεί κανείς στις νέες ιστορικές συνθήκες που δημιουργήθηκαν να μιλάει ακόμη για το πρωτείο του Πέτρου; Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης δεν το δείχνουν κατά κανένα τρόπο».
Το κείμενο του Ιωάννου Μέγιεντορφ που ακολουθεί έχει τίτλο «Ο Άγιος Πέτρος, το πρωτείο του και η διαδοχή του στην βυζαντινή θεολογία». Ο Ρώσος θεολόγος επισημαίνει ότι στους πρώτους αιώνες «οι Βυζαντινοί στην εκκλησία της αρχαίας Ρώμης ομοφώνως απέδιδαν μια μεγάλη τιμή, αλλά όχι εξουσία, κοσμικού – δικαιοδοτικού χαρακτήρα». Προχωρώντας στους επόμενους αιώνες εξηγεί ότι οι κοσμικές ηγετικές επιδιώξεις του Πάπα Γρηγορίου οδήγησαν τον Αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνό να θελήσει να περάσει το παπικό πρωτείο στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ως έχοντος την έδρα της Νέας Ρώμης και «της παγκόσμιας ρωμαϊκής αυτοκρατορίας». Και αφού επισημαίνει τις περί πρωτείου απόψεις διαφόρων εκκλησιαστικών συγγραφέων επισημαίνει την ακόλουθη άποψη του Θεσσαλονίκης Συμεών: «Η λειτουργία του πρωτείου υπάρχει στο πλαίσιο της επισκοπικής συνόδου, όπως υπήρχε στην έννοια της αποστολικής συνόδου, αλλά προϋποθέτει την εν τη αληθεία ενότητα της πίστεως». Στη συνέχεια προσθέτει την άποψη του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Γενναδίου Σχολαρίου: « Ο Πέτρος είναι ο επίσκοπος και ο ποιμήν όλου του κόσμου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να πούμε το ίδιο για οποιονδήποτε από τους διαδόχους του επισκόπους». Και στο τέλος του κειμένου του ο Μέγιεντορφ τονίζει: «Η διδασκαλία των βυζαντινών θεολόγων αντιστοιχεί πλήρως στην εκκλησιολογία του Αγίου Κυπριανού στο Cathedra Petri: Δεν υπάρχει πλουραλισμός στις επισκοπικές καθέδρες, δεν υπάρχει παρά μόνο μία, η έδρα του Πέτρου και όλοι οι επίσκοποι, στο πλαίσιο των κοινοτήτων των οποίων προεδρεύουν και έχουν την έδρα τους, καθένας τους έχει τη θέση του επί της αυτής έδρας (του Πέτρου)».
Το κείμενο του π. Αλέξανδρου Σμέμαν είναι το τελευταίο στη σειρά και επιγράφεται « Η έννοια του πρωτείου στην ορθόδοξη εκκλησιολογία». Στο κείμενο ο αείμνηστος Σμέμαν τονίζει ότι στην αρχή της η κάθε τοπική Εκκλησία είχε τον Επίσκοπό της και την πληρότητα της στην ενότητά της με εκείνον. Τονίζει επίσης ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αποκλείει το πρωτείο, αλλά δεν το θεωρεί χαρακτηριστικό κοσμικής ισχύος επί των άλλων επισκόπων και εκκλησιών. «Δεν είναι βεβαίως <υπέρτατη εξουσία>, αλλά δεν είναι και μια απλή προεδρία κατά τα δημοκρατικά και κοινοβουλευτικά πρότυπα, γιατί είναι κάτι το πνευματικό, που έχει σχέση με την Εκκλησία ως Σώμα Χριστού» σημειώνει. Ο Σμέμαν για το πρωτείο αναφέρεται στο Τριαδολογικό δόγμα ως εξής:
«Μπορεί κανείς να εφαρμόσει στην Εκκλησία, κατ’ αναλογίαν, την τριαδολογική θεολογία. Όπως οι Τρεις Υποστάσεις της Αγίας Τριάδος δεν χωρίζουν τη θεία ουσία, κάθε μία διαθέτοντας την καθ’ ολοκληρίαν και ζώντας την, έτσι και η φύση της Εκκλησίας – Σώματος του Χριστού δεν είναι χωρισμένη λόγω της πληθύος των εκκλησιών. Αλλά όπως τα Θεία Πρόσωπα «απαριθμούνται» - κατά την έκφραση του Μεγάλου Βασιλείου - έτσι απαριθμούνται και οι εκκλησίες και υπάρχει μεταξύ αυτών μια ιεραρχία. Σε αυτήν την ιεραρχία υπάρχει μια πρώτη Εκκλησία και ένας πρώτος επίσκοπος. Αυτή η ιεραρχία δεν μειώνει τις εκκλησίες, δεν τις υποτάσσει την μία στην άλλη, είναι μόνο προορισμένη να βοηθάει να ζει κάθε εκκλησία για όλες και όλες για κάθε μία, γιατί αυτό είναι το μυστήριο του Σώματος του Χριστού...».
Καθηγητές της Θεολογίας, που τους θέσαμε υπόψη το κείμενο του Σμέμαν, μας σημείωσαν ότι θεολογικά η μεταφορά του Τριαδολογικού Δόγματος στο επισκοπικό πρωτείο είναι εξαιρετικά αδύναμη και εκτός της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας, όπως εκφράστηκε διαχρονικά από τους πατέρες της Εκκλησίας και από επίσημα κείμενα του Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως. Όμως ο Μητροπολίτης Περγάμου επέλεξε ή δέχθηκε να το χρησιμοποιήσει, ξεχνώντας τί υποστηρίζει στην διατριβή του... Η φιλοδοξία του κ. Βαρθολομαίου, η προς αυτόν πλεονάζουσα κολακεία της αυλής του, ο τρόμος των Μητροπολιτών που ανήκουν στη δικαιοδοσία του, μήπως και προκαλέσουν την μήνιν του και η προς αυτόν δουλικότητα Ιεραρχών της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος συνθέτουν ένα εκρηκτικό μίγμα, που μπορεί να επιφέρει τεράστια ζημία στην ενότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας.-

Πως ο Κώστας από το Αρκαλοχώρι, εκ γενετής κωφός έκανε το θαύμα και… μίλησε!

Όταν έχεις γεννηθεί κωφός και καταφέρνεις να μιλήσεις και να επικοινωνήσεις με τους γύρω σου, δίνεις την... αίσθηση πως τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει. Πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο…

Αυτή την αίσθηση δίνει και ο Κωνσταντίνος Κορναράκης, ο οποίος στα 29 του χρόνια, όχι μόνο δεν «κρύφτηκε» πίσω από την αναπηρια του, αλλά μπορεί να αρθρώνει λόγο και να αντιλαμβάνεται ήχους, μέσα από τις… δονήσεις στο έδαφος.

Ο 29χρονος νέος από το Αρκαλοχώρι, σήμερα μπορεί να υπερηφανεύεται ότι μέσα από τη δύναμη της ψυχής του και τη στήριξη της οικογένειας του, κατάφερε να γίνει μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα και ένας λαμπρός νέος επιστήμονας, αφού στις 21 Νοέμβρη θα παραλάβει το πτυχίο του, αποφοιτώντας από τη Σχολή Ηλεκτρονικών Υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.

«Ο Κωνσταντίνος μου είναι εκ γενετής κωφός. Απουσιάζει ο κοχλίας σε κάθε αυτί του. Το ακουόγραμμα στο οποίο έχει υποβληθεί αρκετές φορές είναι μηδενικό», λέει η μητέρα του, η κ. Πόπη Πρασσανάκη, η οποία λέει συγκινημένη πως: «ότι είχαμε και δεν είχαμε από κάθε άποψη, το δώσαμε για αυτό το παιδί».

«Δεν ήταν εύκολο για μένα αυτό το οποίο ξεκίνησα πριν από 25 χρόνια», λέει από την πλευρά του ο Κωνσταντίνος.

«Από πέντε χρονών άρχισα να χρησιμοποιώ σταδιακά νοήματα. Από τότε ξεκίνησα με τη στήριξη των γονιών μου να επισκέπτομαι ειδικούς επιστήμονες, οι οποίοι με βοήθησαν», επισημαίνει.

Η πολύ μεγάλη δυσκολία για κάθε κωφό είναι να κατανοήσει τον κάθε ήχο ξεχωριστά. Να μπορεί να αντιληφθεί πως είναι ο ήχος για κάθε γράμμα. Από αυτό το σημείο, μέχρι τη δυνατότητα να αρθρώνει λόγο και να κάνει προτάσεις, πέρασαν 25 ολόκληρα χρόνια.


Στο πλευρό του Κωνσταντίνου, πέρα από τους γονείς του και τους γιατρούς, είχε συμπαραστάτες τους δασκάλους του από το Δημοτικό ως το 3ο Λύκειο Ηρακλείου. Εκεί στην ειδική αίθουσα, μαζί με τους συμμαθητές του, «έχτισε» τις βάσεις για να μπει στο Πανεπιστήμιο και να πραγματοποιήσει το όνειρο του.

Στα 20 του χρόνια, κατάφερε να κάνει το βήμα προς την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, έχοντας παράλληλα πετύχει μέσα από τη δίψα του για μάθηση, να αντιλαμβάνεται και Αγγλικά και Γερμανικά! Φυσικά σε αυτήν του την προσπάθεια αρωγός ήταν το εκπαιδευτικό προσωπικό του Πανεπιστημίου, οι καθηγητές, ο Πρύτανης και η Ομάδα στήριξης φοιτητών, τους οποίους ευχαριστεί ιδιαίτερα

«Βίωσα το ρατσισμό»

Και όμως αυτός ο νέος, βίωσε το ρατσισμό από μικρή ηλικία και χρειάστηκε να βρει τη δύναμη να ξεπεράσει μαζί με την αναπηρία του και την κακεντρέχεια του περίγυρου του. Ο Κωνσταντίνος όπως τονίζει μέσα από το CretePlus.gr βίωσε το ρατσισμό. «Κάποιοι άνθρωποι με περιφρονούσαν και συνεχίζουν να περιφρονούν και είναι άδικο», λέει και στέλνει το μήνυμα σε όλους τους συμπολίτες του που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα: «Δεν πρέπει να τα παρατάνε ποτέ, διότι θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι οι άνθρωποι με αναπηρία, πως αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας και είναι ισότιμοι με όλους τους αρτιμελείς και υγιείς ανθρώπους»


Και καταλήγει λέγοντας πως το κράτος θα πρέπει να στέκεται επί της ουσίας αρωγός στην προσπάθεια των ατόμων με αναπηρία. «Το κράτος δεν έκανε τίποτα για μένα. Μόνο οι δικοί μου και κάποιοι άνθρωποι, όπως δάσκαλοι θεραπευτές και γιατροί μου, στάθηκαν στο πλευρό μου στην πορεία της ζωής του ως σήμερα», αναφέρει και επισημαίνει πως το πτυχίο του το αφιερώνει σε όλους εκείνους που πίστεψαν σε αυτόν… 

πηγή