Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

γλάροι





Ο ήλιος του Φλεβάρη
ελευθερώνει πουλιά
εντός και εκτός μας..
με το φεγγαρι αγκαλια

Παρηγόρησε ο γερός τον άρρωστο, ο πλούσιος τον φτωχό, ο όρθιος τον πεσμένο, ο χαρούμενος τον λυπημένο, ο ευτυχισμένος τον δυστυχισμένο. Δώσε κάτι στο Θεό ως δώρο ευχαριστήριο, για το ότι είσαι ένας απ’ αυτούς, που μπορούν να ευεργετούν και όχι απ’ αυτούς που έχουν ανάγκη να ευεργετούνται, για το ότι δεν περιμένεις εσύ βοήθεια από τα χέρια άλλων, αλλ’ από τα δικά σου χέρια περιμένουν άλλοι βοήθεια. Πλούτισε όχι μόνο σε περιουσία, μα και σε ευσέβεια, όχι μόνο σε χρυσάφι, μα και σε αρετή, ή καλύτερα μόνο σε αρετή. Γίνε πιο τίμιος από τον πλησίον με την επίδειξη περισσότερης καλοσύνης. Γίνε θεός για τον δυστυχισμένο, με τη μίμηση της ευσπλαχνίας του Θεού


Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Η αποκοπή των Παπικών από τη Μία Αγία Εκκλησία, σήμανε και εκτροπή από την Ορθόδοξη Αγιογραφία






Του Β. Χαραλάμπους
   Κατά την πρώτη Κυριακή των νηστειών, «ανάμνησιν ποιούμεθα της αναστηλώσεως των αγίων και σεπτών Εικόνων».  Την Κυριακή της Ορθοδοξίας, εορτάζομε την «των σεπτών Εικόνων ανόρθωσιν».  «Ιερογραφίαις Εικόνων, κεκοσμημένην καθορώντες, πάλιν την σεπτήν Εκκλησίαν», ψάλλομε στην Εκκλησία μας.
  Ένα ακόμα θέμα που πιστεύω έπρεπε να συζητείται στους διαλόγους με τους Παπικούς, είναι και η εκτροπή τους από την Αγιογραφία της Μίας Αγίας Εκκλησίας. «Η λειτουργική Εικών έχει θεολογικήν έννοιαν» λέγει ο Φώτης Κόντογλου. «Προς το πρωτότυπον φέρει, φησί Βασίλειος, τιμή η της εικόνος», ψάλλομε στην Ακουλουθία της Εορτής της Κυριακής της Ορθοδοξίας.
   Τόσες συναντήσεις άτυπες, τυπικές και…άτοπες, Ορθοδόξων και Παπικών έγιναν, και έχουν αρκεστεί δυστυχώς στα ελάσσονα.  Αντί να συζητούν περί οικολογικών ανέμων και υδάτων, ας συζητούν την ουσία των διαφορών και των αιτίων που είναι αποκομμένοι οι Παπικοί από την Εκκλησία.  Γιατί όχι μαζί με τις δογματικές και άλλες διαφορές, να συζητούν και  τις ‘’εικαστικές’’ εκτροπές των Παπικών;  Οι εκτροπές της θρησκευτικής τέχνης των Παπικών, γίνονται αντιληπτές και από Παπικούς ακόμα.  

   «Δεν έχει καμμίαν ομοιότητα με τας ζωγραφίας όπου παριστάνουν με υλικόν τρόπον κάποια πρόσωπα, ακόμα και Αγίους, όπως γίνεται εις την θρησκευτικήν τέχνην ντης Δύσεως.  Εις την λειτουργικήν εικόνα τα άγια πρόσωπα εικονίζονται εν αφθαρσία» , αναφέρει σχετικά ο Φώτης Κόντογλου.
   Την Παπική εκτροπή, από την Ορθόδοξη Αγιογραφία, είχε αναγνωρίσει και ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β΄.  Για τούτο σε εγκύκλιο του, εξ αφορμής των δώδεκα αιώνων από τη σύγκλιση της 7ης Οικουμενικής Συνόδου, είχε μιλήσει για το «ενδιαφέρον για τη θεολογία και την πνευματικότητα των εικόνων της Ανατολής».
   Οι Παπικοί μετά την αποκοπή τους από τη Μία Αγία Εκκλησία, στράφηκαν στην εξωτερική διακόσμηση των ναών τους με αγάλματα.  Ακολούθως, μετά την εκτροπή τους αυτή, προχώρησαν και στην εσωτερική διακόσμηση των ναών τους με αγάλματα.  Ιδιαιτέρως κατά την περίοδο του Μεσαίωνα και μετά, η εικαστική αυτή εκτροπή από την Ορθόδοξη εικονολογία, είχε εξαπλωθεί σε όλη τη βατικάνειο επικράτεια. Ο καθηγητής κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης, μίλησε για «παρεκτροπή της Δυτικής Θεολογίας».  Η «παχυλότητα» στην παρουσίαση των μορφών «δήλον» εστί της εκκοσμίκευσης που ταλαιπωρεί τους Παπικούς.
    Η αποκοπή των Παπικών από τη Μία Αγία Εκκλησία, σήμανε και την ενασχόλησή τους απλά με τη εικαστική αισθητική που απλά η θεματολογία της αφορά ‘’θρησκευτικά’’ γεγονότα.  Οι λεγόμενοι ‘’δυτικοί’’ ζωγράφοι, προσπάθησαν να προσδώσουν το καλλιτεχνικόν κάλλος στη ζωγραφική τους.  Βλέποντας μια ‘’δυτική’’ νωπογραφία, απλά θαυμάζεις το μεγαλείο της άριστης καλλιτεχνικής δημιουργίας αλλά δεν προκαλεί κατάνυξη όπως η Ορθόδοξη Εικόνα. 
Η παχυλότητα των σωμάτων και η νατουραλιστική απεικόνιση προκαλεί θαυμασμό.  Και μόνο το γεγονός ότι ουδείς των μεγάλων ‘’δυτικών’’ ζωγράφων δεν καλείται αγιογράφος, καταδεικνύει τον καρπό της καλλιτεχνικής προσπάθειας.  Σε ένα Ορθόδοξο όμως Ναό «ιεροπρεπώς αγαλλόμεθα», «θεώμενοι ιεροτύποις μορφώσεσι των εικόνων». 
Για την Ορθόδοξη Αγιογραφία λέγει ο Φώτης Κόντογλου : «Αι άγιαι αυταί τέχναι δεν θέλουν να στολίσουν μόνον τον ναόν με ζωγραφικήν δια να είναι ευχάριστος και τερπνός εις τους εκκλησιαζομένους…αλλά να τους ανεβάσουν εις τον μυστικόν κόσμον της πίστεως με την πνευματικήν κλίμακα…».
  Ο Γέροντας Βασίλειος Γοντικάκης  αναφέρει σχετικά : «Αν η εικόνα μας έκλεινε στην ίδια την εικόνα, το σχήμα, το χρώμα την αισθητική, την ιστορία, τον κτιστό κόσμο, θα ήταν είδωλο και δεν θα άξιζε να χυθεί τόσο αίμα για την αναστήλωσή της.  Δεν συμβαίνει όμως αυτό.  Η λειτουργική εικόνα είναι συνέπεια και καρπός της σαρκώσεως του Θεού Λόγου και μαρτυρία, οδηγός της θεώσεως του ανθρώπου».
Αν παρατηρήσει κανείς τις  νωπογραφίες του Τζιότο στην  Πάδοβα, αντιλαμβάνεται την εκτροπή από την Ορθόδοξη Θεολογία της Εικόνας.  Η νατουραλιστική αρχιτεκτονική απεικόνιση του χώρου, η νατουραλιστική  απεικόνιση των κινήσεων, καθώς και των εκφράσεων των μορφών, κάνουν τελικά τον θεατή να ομιλήσει για θρησκευτική τέχνη και όχι για Αγιογραφία.
  Χαρακτηριστικό παράδειγμα  το άγαλμα του Απόλλωνα, το γνωστό (L’ Apollo del Bel Vedere), που  ο Μιχαήλ Άγγελος  αντέγραψε, για να απεικονίσει τον Χριστό Κριτή στην Cappella Sistina.
   Ένα σοβαρό πρόβλημα της νατουραλιστικής απεικόνισης, είναι και η ζωγραφική παρουσίαση των γυμνών μερών του ανθρωπίνου σώματος.  Αυτό και οι ίδιοι οι Παπικοί το αντιλήφθηκαν, γι’ αυτό η Παπική Σύνοδος του Τριδέντου που πραγματοποιήθηκε το έτος 1564, είχε αποφασίσει την κάλυψη των μερών στη νωπογραφία Δευτέρας Παρουσίας, που βρίσκεται στην Cappella Sistina και που είχε ανατεθεί στον Μιχαήλ Άγγελο, από τον Πάπα Κλήμη Ζ΄.  Η κάλυψη των μερών της Δευτέρας Παρουσίας είχε ανατεθεί στον μαθητή του Μιχαήλ Άγγελου, Ντανιέλε ντα Βολτέρα. Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης λέγει : «Παντός εικονιζομένου, ουχ η φύσις, αλλ’ η υπόστασις εικονίζεται», καταδεικνύοντας τοιουτοτρόπως  το πνευματικό κάλλος της Ορθόδοξης Εικόνας.  Η μόνη ‘’επιτρεπτή’’ γυμνότητα για την Εκκλησία μας, είναι η γυμνότητα  από  «κατηφείας και σκότους αιρέσεως».
  Επιλογικά ας αναφέρομε αυτό που γράφει ο Φώτης Κόντογλου εις το βιβλίο του «Έκφρασις» : «Η πάντιμος τέχνη της Εικονογραφίας της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, είναι μία ιερά τέχνη και λειτουργική, όπως είναι όλαι αι εκκλησιαστικαί τέχναι, όπου έχουν σκοπόν πνευματικόν».
*Οι εντός εισαγωγικών φράσεις, είναι παρμένες από την Ακουλουθία της Εορτής της Κυριακής της Ορθοδοξίας
πηγή

Η λειτουργική θεολογία του Γέροντα Σωφρονίου Σαχάρωφ


Ο Αρχιμ, Θεωνάς Αθανάσιος μιλάει στην εκπομπή «Ενορία εν δράσει» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιά για την λειτουργική θεολογία του Γέροντα Σωφρόνιο Σαχάρωφ.

ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟ ΣΤΟ RÄTTVIK ΤΗΣ ΣΟΥΗΔΙΑΣ


Fader Eusebios Vittis

I början av 1960-talet bestod den Ortodoxa Kyrkan i Sverige av i stort sett två grupper-ryssar med sitt centrum i Kristi Förklarings kyrka och ester med flera församlingar, däribland hl. Nikolai församling i Stockholm. Men 1960-talets mitt bringade något nytt-mängder av ortodoxa greker ( och serber ) kom att flytta till vårt land genom arbetskraftsinvandring och började snart också organisera sitt kyrkliga liv. I hl. Nikolai kyrka lade särskilt märke till en ung grekisk teolog, Stergios Vittis, som med djup fromhet och stor hämgivenhet ägnade ett omfattande och intesivt arbete åt att bygga upp kyrkolivet bland de nykomna grekerna. Det förvånade inte att han snart blev munk-och prästvigd med namnet Eusebios, och han inledde därmed en lång livsgärning som själavårdare, biktfaderohc andlig vägledare, inte enbart för greker och inte enbart i Sverige.

2dw575f.jpg
foto härifrån

I flera år verkade han som församlingspräst bland sina landsmän, främst i Västsverige. Efter en konflikt med en otacksam och oförstående stiftsledning drog han sig tillbaka till trakten av Rattvik i Dalarna och försörjde han sig som vaktmästare på S:t Davidsgården. Här i Dalaskogarna inköpte han ett litet hus och inredde en eremitboning med ett vackert kapell för sina gudstjänster, här tog han emot en ständig ström besökare som sökte hans andliga råd, och när bedrev han också en omfattande själavårdsverksamhet per korrespodens med med troende av många nationaliteter och från flera länder. År 1980 anmodades han av sin andlige fader att flytta till Grekland, först till det Heliga Berget och senare till Sidirokastro i norra Grekland , men den omfattande själavårdsverksamheten fortsatte på den nya boningsorten och han släppte aldrig kontakten med Sverige. För många troende blev han en verklig helig åldring-”geron” eller ” starets ” en andlig fader som ständig tog vård om sina andliga barn.

Han blev också känd genom ett omfattande författarskap, bl. a. en bok om ” Fader vår ” som han själv översatte till svenska liksom det förnämliga förordet till ¨Ökenfädernas tänkespråk¨ på Artos förlag. Han medarbetade i flera år i denna tidning med en grekisk spalt under rubriken ”Ett brev till dig”, till dess att kyrkoledningen i Sverige satte stopp även för detta. Många är de ortodoxa i Sverige som fortfarande upplever sig som f. Eusebios andliga barn och som fortfarande bevarar och förvaltar hans eremitboning i skogen utanför Rättvik som ett andlig hem och en vallfartsort.

Αιωνία η μνήμη – Evig åminnelse!

Den 4 november 2009 lämnade oss den oförglömlige, vördade och mycket älskade f. Eusevios (Vittis). Han lämnade det jordiska för att komma till hjärtans brudgum som han älskade och tjänade under alla sina år.

Han som stödde hundratals själar i Grekland och andra europeiska länder. Det var människor från olika länder som sökte upp honom för att få råd för både personliga och andra frågor. Han som ägnade många timmar i biktrummet för att lysna med stort tålamod människornas, som Gud anförtrodde honom, problem ochbekymmer. Han som under nattens stillhet sände varma förböner till Herren för att människor skall få råd och lösning för sina problem. Han som tog emot massor av brev och trots brist på tid försökte han ge råd antigen per telefon eller per brev. Han som upplevde varje människans problem som sitt eget och som bekymrade sig för problemets lösning. Han som inte var främande förde stora sociala,kyrkliga och även världsproblem. Hans känsliga hjärta och stora kärlek till Guds skapelse omfamnade alla. Den sträckte sig från Greklandtill nordpolen och från nordpolen till afrikanska kontinenten. Han som med sina unika predikningar och teologiska böcker och skrifter rörde varje kristen själ. Men det som ingen glömmer är hans exceptionella liv som han överlämnade till oss som ett stort arv. Hans liv visar oss vägen och sättet om man vill tillfredsställa Gud och bli frälst. Må f. Eusevios bli vägvisare för varje kristen. Detta kommer att vara den vackraste åminnelsegudstjänst för hans heliga själens vilja.

Vördade och älskade Geronta, tomrummet du lämnade bakom dig är stort. Vi saknar dig. Ditt heliga minne kommer alltid att leva djupt i våra hjärtan med starka färger. Må vi alltid ha din heliga välsignelse. A m e n!

Christina Danielidou, Stockholm.


 Εικόνα

Eusebios Vittis

Av Torsten Kälvemark

Prästmunken Eusebios Vittis, Sidirokastron, Grekland, har avlidit i en ålder av 82 år. I mitten av 1960 -talet lärde jag i Uppsala känna den grekiske teologen Stergios Vittis. Han hade lämnat sitt hemland för att arbeta med Abbe Pierres lumpsamlare i Parisoch com via Emmausrörelsen till Lund innan han hamnade i Uppsala. Här sklulle han läsa teologi, men arbetskraftsinvandringen till Sverigei slutet på 1960-talet aktualiserade behovet av gudtjänster och själavård för de nyanlända grekerna. Redan som lekman ledde en av de första grekiska gudstjänsterna i smålänska Algutsboda-en svensk utvandrarsocken som då hade blivit invandrarbygd.

Han vigdes senare till munk och ortodox präst, och blev då känd under det nya mamnet fader Eusebios. Hans prästtjänst tog honom över hela landet, men den avbröts när en konflikt uppstod med den dåvarande stiftslsedningen. Fader Eusebios drog sig tillbaka till Dalarna där han arbetade som något slags vaktmästare på stiftelsen Berget i Rättvik. Han köpte ett gammalt hus inne i skogarna nära Rättvik och det blev hans isichastirion, en stillhetens boning med kapel och bibliotek. Från detta hus gick han dagligen en lång väg fram och tillbaka till sitt arbete.

Genom ett omfatande författarskap blev fader Eusebios känd i Grekland och hundratals brev i själavårdsärenden skickades till munken i Dalaskogarna. Han uppmanades 1980 att återvända till sitt gamla hemland, och bosatte sig i Sidirokastro i norra Grekland. Där tog han emot en aldrig sinande ström av besökande som ville ha hans råd. Han blev något av det som den grekiska kyrkan kallar för geron, och den ryska för starets, en erfaren och karismatisk andlig vägledare.

Fader Eusebios släpte aldrig kontakterna med Sverige. För både greker och svenskar här i landet var han en viktig gestalt som personifierade något av det bästa i den ortodoxa kristna traditionen. Vänlighet och godhet strålade bokstavligen ut från honom. Och hans hus med kapellet utanför Rättvik står kvar i den svenska skogsnatur som han älskade.

Torsten Kälvemark


IMGA0039 

Följande brev är skrivet den 10 januari 2010 av Margareta Lindborg och Per Mases, S:t Davidsgården i Rättvik

EUSEBIUS VITTIS (PASCAL)

Under tiden 1968-1980 bodde Eusebios Vittis (under täcknamnet Pascal) på St:Davidsgården i Rättvik. Han hade flytt från juntans Grekland, kom till Göteborg och hamnade sedan i Rättvik, där han arbetade som vaktmästare. Han bodde i ett litet rum intill pannrummet, som han inredde som en klostercell. I den lilla cellen översatte han sin bok ”Fader Vår” från grekiska till svenska . Hans arbetstid var mellan kl. 06.00-12.00. Han deltog inte i husets tideböner, utan sjöng i stället den grekisk ortodoxa vespern, så alla som ville kunde höra den.

Sin fritid använde han på olika sätt. Bl.a. var han på Stiftsgården och gick omkring som en hustomte och hjälpte till. Han gjorde mycket sådant, som ingen annan hann göra. Han var väldig duktig med att snickra och gjorde på eget patent mjölklådor till köket, som blev till mycket hjälp.

Pascall tillägnade sig Draggådalen i Backaskogen. Det var ett gammalt hus , som han gjorde i ordning med rum och kök och inrede där ett mycket vackert kapell med ikonostas. Han snickrade bokhyllor, och gjorde många små uppfinningar som underlättade arbetet. Han målade också ikoner.

I skogen skapade Pascall sitt hem. Där var han lycklig. Dock fortsate han sitt arbete på S: t Davidsgården. Hans dag såg ut på följande sätt: Tidigt steg han opp och hade sin egen matutin. Därefter vandrade han 6 km, genom skogen ner till S-t Davidsgården för att uträtta sina sysslor. Han höll på till kl. 12:00, då han gick hemåt igen för att arbeta i sitt hus och ha aina böner. När han fyllde 50 år bjöd han på kalas. Vi var många där. Han hade bakat gott grekiskt brödoch goda kakor. Vi uppvaktade honom med en cykel. Den tog han dock inte emot. Han ville inte ha det bättre än de fattiga, som inte hade någon. Lite senare hade vi genom insamling fått ihop pengar till en Volkswagen , som han fick, men inte heller den tog han emot. Vid ett tillfälle kom en föreståndare för diakonicentrum i Uppsala och frågade. Vet Ni vem Ni har bland Er? Eusebius Vittis Pascall — en ortodox munk . Ja, men vet Ni att han har grundat 32 ortodoxa församlingar under sin tid här? Han har löst opp religiösa och politiska konflikter—skrev sedan brev (som aposteln Paulus till församlingarna -gav idéer om inspelningar av den ortodoxa liturgin, hur man enkelt kunde arrangera med ikoner etc för den heliga liturgin.)

Pascal besökte oss nästan regelbundet, efter att han flyttat från Rättvik. Hans andlige fader hade beslutat om, astt han skulle tiil Athos som eremit och det var för honom självklart att lyda. Han visadse dock hur svårt det var att följa beslutet. Han sa: Ser ni ett hjärta i skogen mellan S:t Davidsgården och Dragådallen som blöder, så är det mitt. Allt eftersom åren gick märkte vi, att han hade väldigt svåra smärtor i ryggen och att hans krafter antog. När han sista gången lämnade oss, anade vi inte, att vi aldrig skulle få se honom mer. Med stor tacksamhet i våra hjärtan minns vi Pascal som en mycket god vän och arbetskamrat. Vi som fick förmånen att lära känna honom kommer aldrig att glömma honom.

MARGARETA LINDBORG OCH PER MASES, S:T DAVIDSGÅRDEN RÄTTVIK


ny 

Följande brev som vi hittade på internet, är skrivet av en svensk theologi student.

DEN HELIGE NIKOLAUS ISICHASTIRION.

Vi hade hört talas om att det någonstans på Rättviksskogen skulle finas ett hus som en grekisk munk hade gjort till ett grekiskt-ortodoxt kapell och att det nu stod öde. Efter en del efterforskningar fick vi reda på att nyckeln till huset fanns att låna på Berget i Rättvik. Där fick vi också reda på en del om den mystiske munken, Eusebios Vittis. Han hade arbetat några år i den ekumeniska kommuniteten på Berget, och efter en tid köpt det gamla huset i skogen för en symbolisk summa. Där skapade han sig sin eremitboning och drog sig tillbaks för att skriva och be, samtidigt som han arbetade med att bygga ett kappell på övervåningen. I oktober 1980 kallades han hem till Grekland av sin andlige fader. En gång sedan dess har han besökt Sverige och sitt älskade hus. Till medarbetarna på Berget sade han då; så är det mitt. Denna fantastiska historia gjorde oss än mer intresserade. ” Om ni någon gång ser ett hjärta som blöder i skogen, så är det mitt.”

Då vi tog emot nyckeln fick vi en tmycket svävande vägbeskrivning. Åk mot Östbjörka en bit och när vägen svänger vänster ligger det ner till höger i skogen någonstans. Hur långt ner i skogen ungefär, frågade jag. 100 m eller kanske en kilometer eller så, fast det är nog inte plogat. Vi gav oss i väg och det vara många vänstersvängar och mycket skog till höger, men vi kände ändå på oss när vi var framme. När vi hade pulsat i snön en kilometer eller så, längs en smal skogsväg mitt ute i ingenstans, började vi misströsta. Då såg vi en liten träskylt på grekiska, i den stora dalaskogen och förstod att vi var på rätt väg. 021 Skylten är skriven av f. Eusebios. Det står välkomna!

Efter ytterligare några hundra meter skymtade vi ett eternitklätt hus, som minst av allt såg ut som ett grekiskt-ortodoxt kapell. Nyckeln passade och vi steg in i en munks liv. På bottenvåningen fanns kök, vardagsrum och ett bibliotek med en stor mängd böcker, krucifix och ikoner till försäljng. En av böckerna var den Eusebios hade suttit där och skrivit; Herre lär oss bedja, utgiven på Åsaks förlag. (Den är svår att få tag på eftersom den är slut på förlaget, enligt syster Ingrid som förestår Boklådan på Berget.) På övervåningen låg själva kapellet. Obeskrivligt vacker med guld och ikoner, grekiskt-ortodoxt så det förslog, och en stor stillhet. På väggen i sakristian hängde prästmunkens mässkrud i en uppfodrande väntan. Vi kände alla en djup vördnad inför denna helgedom, den yttre anspråkslösheten och det inre överdådet. Det kändes verkligen som en helig plats vi fått förmånen att besöka.

S:t Nikolai Ortodoxa Brödraskap:

Det är en ideell förening som bildades i mars 1981. Brödraskapet består idag av 180 familjer, främst då greker.Av dessa bor 80% i Stockholm, där brödraskapet har sitt centrum och huvuddelen av sina aktiviteter.

Initiativet togs av några kristna inom den grekisk-ortodoxa församlingen i Stockholm. Det hade sin grund i en önskan om att leva djupare och mera intesivt i kyrkans mysterium som enligt deras tradition är en gemenskap i Kristi kärlek. Man vill göra ett medvetet försök att vara inom kyrkan och mer koncentrerat sträva efter att leva ett liv i tystnad,bön,kontemplation och andliga studier.Som ett led i förverkligandet av detta förvärvades detta stilhetens hus-Den helige Nikolaus Isichastirion. Redan under munken Eusebios tid hade huset fungerat som något av ett själavårdscentrum för många kristna och en stilla mötesplats mellan människor och Gud. Föreningens förhoppning är at denna verksamhet skall kunna återupptas men har också som målsättning att huset skall fungera som andlig samlingspunkt för alla ortodoxa kristna i Skandinavien, oberoende av språk, nationalitet eller kyrkotillhörighet. Man vill att huset skall fungera som en gemensam böneplats och en stilla oas för jäktade nutidsmänniskor. Under tiden används huset till gudstjänster, retreater och andliga sammankomster mer sporadisk.

Den som blir intresserad kan kontakta: E-mail: agiosnikolaos.rattvik@gmail

S:t Nikolai Ortodoxa Brödraskap:
Postadress: S:t Nikolai Ortodoxa Brödraskap,
BOX 3197 S-103 63 Stockholm – SWEDEN


ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΟ ΚΟΡΑΝΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ… ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΧΡΙΣΤΟ

Cami kubbesinde "Hazreti İsa ve havari" figürleri

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Σίγουρα κανείς δεν θα το πίστευε αν δεν έβλεπε το δημοσίευμα-ομολογία της τουρκικής εφημερίδας, Aksam, με την πραγματικά πρωτοφανή και συνάμα εκπληκτική φωτογραφία όπου προβάλλεται ένας Τούρκος ιμάμης να αναγινώσκει περικοπές από το Κοράνι στους μουσουλμάνους υπό… την σκέπη του Παντοκράτορα Ιησού Χριστού. Σημεία των καιρών ;
G
Το εκπληκτικό αυτό γεγονός έγινε στην περιοχή της Αμάσειας, μια περιοχή που πριν από την ανταλλαγή των πληθυσμών κατοικούσε πυκνός ελληνορθόδοξος πληθυσμός καθώς και πολλοί κρυπτοχριστιανοί που άλλοι μεν διασώθηκαν φεύγοντας για την Ελλάδα ή την Ρωσία, πολλοί όμως και με τις ίδιες τις τουρκικές μαρτυρίες παρέμειναν και ίσως εξακολουθούν να ζουν, (οι απόγονοι τους), στα μέρη εκείνα όπου γράφτηκαν πολλές μαρτυρικές σελίδες του ηρωικού Πόντου.
Σύμφωνα λοιπόν με την τουρκική εφημερίδα στην περιοχή της Αμάσειας και συγκεκριμένα στην κωμόπολη, Gümüşhaciköy και στο μουσουλμανικό τζαμί που λειτουργούσε μέχρι το 1923 σαν ελληνορθόδοξη εκκλησία, ο τοπικός Ιμάμης όρθιος διαβάζει το Κοράνι υπό την σκέπη του Παντοκράτορα Ιησού Χριστού. Όπως φαίνεται και στην αποκαλυπτική φωτογραφία του δημοσιεύματος, οι ντόπιοι μουσουλμάνοι, (;;;), δεν θέλησαν να καταστρέψουν την εικόνα παρά του ότι η απεικόνιση μορφών θεωρείται για το Ισλάμ μεγάλη αμαρτία. Έτσι στον τρούλο αυτού του τζαμιού διακρίνει κανείς μια περίτεχνη αγιογραφία του Ιησού Χριστού – Παντοκράτορα καθώς και τους δώδεκα αποστόλους που τον πλαισιώνουν από όλες τις μεριές. Μια πραγματικά εντυπωσιακή τοιχογραφία που δεσπόζει σήμερα μέσα σε ένα μουσουλμανικό τέμενος. Η εκκλησία αυτή που σήμερα είναι τζαμί, κτίστηκε όπως αναφέρεται το 1800 όταν ανθούσαν τα τοπικά μεταλλεία από Έλληνες εργάτες και το ελληνικό στοιχείο της περιοχής αριθμούσε πάνω από 100.000 κατοίκους με πάνω από 300 ενορίες με ισάριθμες εκκλησίες ενώ ήταν και έδρα Μητρόπολης. Σήμερα στην πόλη της Αμάσειας επιβιώνουν οι παλιές ελληνικές γειτονιές, με σπίτια-φαντάσματα. Πολλά από αυτά βρίσκονται στις όχθες του ποταμού Ίρι, που διασχίζει την πόλη.
Αλλά το εντυπωσιακό, όπως αναφέρεται στην τουρκική εφημερίδα που παίρνει τις διαστάσεις θαύματος, είναι ότι στην εκκλησία αυτή η οποία μετά το 1924 έγινε τζαμί, η μεγαλοπρεπή αυτή τοιχογραφία του Ιησού Χρηστού που μέχρι τότε ήταν καλυμμένη εμφανίστηκε μετά από ένα τοπικό σεισμό όταν έπεσαν οι σοβάδες που την κάλυπταν. Οι ντόπιοι μουσουλμάνοι δεν τόλμησαν στη συνέχεια να την καταστρέψουν ή να την σκεπάσουν με άσβεστη όπως είναι η συνήθης πρακτική των μουσουλμάνων για τις τοιχογραφίες όταν μια εκκλησία μετατρέπεται σε τζαμί. Έτσι σήμερα που η εκκλησία αυτή συγκεντρώνει τους μουσουλμάνους για την προσευχή, αναδίδει το άρωμα της ελληνορθόδοξης ταυτότητας της και μάλιστα στο κορυφαίο σημείο του κτίσματος, δηλαδή στον τρούλο με τον Ιησού Χριστό των Ρωμιών που λατρεύονταν επί αιώνες στη περιοχή.
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Ο κόσμος σκηνή, ο βίος πάροδος. Ήλθες, είδες, απήλθες.


Δημόκριτος, 470-370 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος

Στην υγειά μας – Δημοτικά Τραγούδια


Από τον Πόντο και τη Θράκη, μέχρι την Κρήτη και τη Μικρά Ασία μάς ταξιδεύουν με τις ερμηνείες τους οι: Χρυσόστομος Μητροπάνος, Αρετή Κετιμέ, Βαγγέλης Δημούδης,Στέλλα Κονιτοπούλου, Μανώλης Κονταρός, Δημήτρης Καρασαβίδης, Θεόφιλος, Μάνος Κουτσαγγελίδης, Κώστας Μήτσης και Σουσάνα Τρυφιάτη. Μαζί τους, συμπράττει μουσικά και η Ορχήστρα Παραδοσιακής Μουσικής του Δήμου Ασπροπύργου, "ΘΡΙΑ", που αποτελείται από κορυφαίους σολίστες του είδους. Το αφιέρωμα συμπληρώνουν οι: Σωτήρης Πράπας (καρδιοχειρουργός), Ελισάβετ Μουτάφη, Αθηνά Μαξίμου, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Νίκη Σερέτη, Μαίρη Νάνο, Mιχάλης Μαρκάτης (ηθοποιοί), Ντίνα Νικολάου (παρουσιάστρια και σεφ), Ευτυχία Φράγκου (παρουσιάστρια), Αφροδίτη Ντάνιελ (ομογενής από τις Η.Π.Α και παραγωγός), Σπήλιος Ζαχαρόπουλος (προπονητής και πρωταθλητής στίβου), Βασίλης Γιαννακόπουλος (πρώην δήμαρχος).

Τα πιο ομορφα χαμόγελα !


«Πώς να πάω με άδεια χέρια να Την παρακαλέσω;»

Ο πατήρ Παΐσιος, όταν ήθελε να πάει να προσευχηθεί στην Παναγία, έκοβε λίγα αγριολούλουδα έξω από την καλύβη του και τα πήγαινε στην Εικόνα Της. «Πώς να πάω με άδεια χέρια να Την παρακαλέσω;», έλεγε.
Ήθελε, ο άγιος Γέροντας, να πηγαίνουμε αφιερώματα στην Παναγία, ό,τι έχει ο καθένας. Έλεγε μάλιστα για κάποιον που πήγε στην Μονή των Ιβήρων, για να προσκυνήσει την Παναγία την
Πορταΐτισσα. Η Εικόνα αυτή είναι γεμάτη με φλουριά. Σκανδαλίσθηκε κάπως ο προσκυνητής και είπε, όταν έφευγε: «Παναγία μου, εγώ ήθελα να σε δω απλή και όχι με φλουριά». Στο δρόμο όμως
τον έπιασε ένας πόνος δυνατός και έμεινε εκεί, στην μέση του δρόμου, ζητώντας βοήθεια από την Παναγία. «Παναγία μου, έλεγε, κάνε με καλά και θα Σου φέρω δυό φλουριά». Τότε του
παρουσιάσθηκε η Παναγία, τον έκανε καλά και του είπε: «Έτσι μου τα φέραν τα φλουριά, δεν τα ζήτησα εγώ»!

Αγκινάρες γεμιστές με ρύζι από την Κάσο

Αυτή είναι η δεύτερη έκπληξη της αγκινάρας. Ένα ανοιχτό «λουλούδι» στολισμένο με ρύζι ανάμεσα στα πέταλά του. Δεν έχω δει πουθενά αλλού να μαγειρεύουν τις ημιάγριες αγκινάρες έτσι. Και να τις τρως χωρίς τα σύνεργα του φαγητού. Τραβάς το φυλλαράκι τους και αυτό αποκολλάται από το «μπουκέτο» με λίγη σάρκα στην άκρη του και αρκετά σπυριά ρύζι στην κοιλότητά του. Και τα παίρνεις και τα δυο από πάνω του με τα χείλη και τα δόντια σου.

Η πρώτη έκπληξη της αγκινάρας είναι ένα μεγάλο μοβ λουλούδι να αναδύεται από το κατάξερο δέρμα του νησιωτικού καλοκαιριού στον νοτιά. Το αποξηραμένο άνθος της αγκινάρας θυμίζει την άνοιξη που έφυγε για να φέρει το καλοκαίρι. Γιατί, όντως, η αγκινάρα είναι ένα έμβλημα της άνοιξης στα νησιά, όπου ο ανθεκτικός οργανισμός της μπορεί να επιβιώσει και να ανανεώνεται κάθε χρόνο μέσα στο ξερό χώμα.  Αγκινάρες, κουκιά και γλυκίδια – αυτά που τα κόβουν μετά με τον χερόμυλο και κάνουν το φάβα -  είναι οι προκλήσεις για κλοπή. Μάλιστα στο Αρβανιτοχώρι είναι έθιμο τη Μεγάλη Πέμπτη, οι τολμηροί να μπουν σε ξένους κήπους και να κλέψουν αγκινάρες και κουκιά. Τις προόριζαν για τις γυναίκες που ξενυχτούσαν τον Εσταυρωμένο, μουρμουρίζοντας μελωδικά «Της Κεράς το μοιργιολόι»: «Σήμερο μαύρος ουρανός, σήμερο μαύρη μέρα». Κι όλο και τράβαγαν ένα φύλλο από την «κεφαλή» της αγκινάρας και δάγκωναν τη σάρκα στην άκρη του. Γιατί εκτός από το κλέψιμο επιτρεπόταν εκείνη τη μακριά νύχτα και το φαγητό μέσα στην εκκλησιά του Αγίου Δημητρίου. Και μετά άφηναν το δαγκωμένο φύλλο μέσα στην ποδιά τους.

Κάπως έτσι τρώγονται και οι γεμιστές αγκινάρες. Αυτές οι αγκινάρες είναι οι άγριες των κήπων, εξωστρεφείς, με τα φύλλα της κεφαλής τους στραμμένα προς τα έξω με ένα αθώο αγκάθι στην άκρη τους, που κάποιες νοικοκυρές το κόβουν πριν τις μαγειρέψουν. Οι εντελώς άγριες των βουνών, έχουν πιο αιχμηρό αγκάθι. Αυτές έχουν εντονότερη τη νοστιμάδα της αγριάδας τους. Στην Κρήτη τις θεωρούν, ωμές, τον καλύτερο μεζέ για τη τσικουδιά. Στην Κάσο τις μαζεύουν πριν σηκώσουν κεφάλι και μαγειρεύουν τα στελέχη των φύλλων τους με τους χοχλιούς ή απλώς τσικνωμένα με κρεμμύδι και ντομάτα. Τις κεφαλές οι παλιές νοικοκυρές τις μαγείρευαν τσικνωτές με φέλη, ανεξερεύνητο ακόμη φαγητό για εμάς.

Καθώς οι αγκινάρες είναι ένα με την ανοιξιάτικη φύση των νησιών, και η φύση γίνεται ένα με αυτές. Και είναι σπίτι για τις «ψαλίες» και για άλλα μαμούνια, τα οποία πρέπει να απομακρυνθούν πριν οι αγκινάρες μαγειρευτούν. Γι αυτό τις χτυπούν σε ένα σανίδι, αλλά και για να ανοίξουν ακόμη περισσότερο τα φύλλα τους. Τις καθαρίζουν, κόβοντας σίρριζα με την κεφαλή το κοτσάνι τους και βγάζοντας και τα μικρά φύλλα. Μετά τις πλένουν σε λεκάνη με νερό και ξύδι. Αν κάποιο μαμούνι έχει γαντζωθεί για τα καλά ανάμεσα στα φύλλα και δεν έφυγε με το χτύπημα, με το ξύδι θα «σαλέψει» και θα εμφανιστεί. Τώρα είναι έτοιμες για να γεμιστούν, αλλά γι αυτό πρέπει να υπάρχει γέμιση.


Για τη γέμιση υπολογίζουμε μια μικρή χούφτα ρύζι «νυχάκι» για κάθε αγκινάρα. Στο ρύζι βάζουν τριμμένη, φρέσκια, ντομάτα και συμπυκνωμένο χυμό, ψιλοκομμένα παλιό και φρέσκο κρεμμύδι, μάραθο, βάρσαμο, λάδι χωρίς τσιγκουνιές –  η αγκινάρα το ζητά –, τυποποιημένο ζωμό λαχανικών, πιπέρι, αλάτι. Όλα αυτά τα ανακατεύουν και φτιάχνουν τη γέμιση. Με ένα κουτάλι της σούπας γεμίζουν την αγκινάρα ανάμεσα στα φύλλα της. Για κάθε αγκινάρα χρειάζονται δυο κουταλιές γέμιση. Μετά, αναλόγως τον αριθμό τους, τοποθετούν τις γεμισμένες αγκινάρες σε κατσαρόλα κανονική ή ανοιχτή με καπάκι. Βάζουν νερό τουλάχιστον μέχρι τη μέση και βράζουν τις αγκινάρες με σκεπασμένη την κατσαρόλα μέχρι να αποκολλούνται τα φύλλα μόλις τα τραβήξεις. Τότε και το ρύζι είναι έτοιμο. Μια ακόμη παραδοσιακή τελετουργία αργού φαγητού, αρχίζει. Φύλλο – φύλλο φτάνεις σιγά – σιγά στο καλό και το νόστιμο, την καρδιά της αγκινάρας που μένει μόνο με τα «μαλλιά» της που και αυτά αποχωρίζονται εύκολα και τρώγονται. Οι τελευταίες τέσσερις μπουκιές είναι η κορύφωση της νοστιμάδας  του φαγητού.

πού να σε συναντήσω, που χάνομαι χορεύοντας τις νύχτες
κι εσύ δεν ξέρεις πού να φυλαχτείς απ' τη βροχή

Μαριάνθη Ντεβακη

Να γίνει ποινικό αδίκημα η πολιτική απάτη και η εξαπάτηση των ψηφοφόρων

 

Του Σάββα Καλεντερίδη
Τελικά η πολιτική απάτη στην Ελλάδα αποδεικνύεται ότι είναι μια ανίατη ασθένεια, με γενεσιουργό αιτία τον ίδιο τον καταστατικό χάρτη της χώρας, το Σύνταγμα της Ελλάδος.
Πέραν του ότι το ίδιο το σύνταγμα περιέχει απαράδεκτες και άκρως αντιδημοκρατικές προβλέψεις, όπως η παράβαση της αρχής της ισονομίας, αφού μερικοί πολίτες -πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές- είναι περισσότερο «ίσοι» από όλους τους άλλους, αλλά και δεν διασφαλίζει την ισότητα της ψήφου*, δεν έχει καμία πρόβλεψη για την πολιτική απάτη, με αποτέλεσμα οι πολιτικοί και τα κόμματα να διαγωνίζονται το ένα το άλλο στην πολιτική απάτη και την ψευτιά, με καταστροφικά αποτελέσματα για την πατρίδα.


Για να μην πάμε πιο πίσω, να ξαναθυμίσουμε στους αναγνώστες μας το «λεφτά υπάρχουν» του ΓΑΠ, που κατέληξε στην υποδούλωση της χώρας μας στο μνημόνιο και την Τρόικα, τα Ζάππεια των θαυματοποιών του Σαμαρά, που κατέληξαν στην αποδοχή του πρώτου και την υπογραφή του δεύτερου μνημονίου και τώρα το «θα σκίσουμε το μνημόνιο» και το «εμείς θα παίζουμε τον ζουρνά και θα χορεύουν οι αγορές», που κατέληξε στην αποδοχή του μνημονίου και τη δημιουργία «κατάλληλων» συνθηκών για την υπογραφή και τρίτου μνημονίου. Φυσικά κανείς δεν έχει υποστεί ποινικές συνέπειες για τη ζημιά που έχει προκαλέσει ή προκαλεί στην πατρίδα με τις πράξεις του.
Και όλα αυτά γίνονται γιατί το σύνταγμα, που έγινε ακριβώς για να διατηρεί και να προστατεύει ένα απολύτως διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, αντί να προβλέπει ρητά τον συνεχή έλεγχο και την λογοδοσία των πολιτικών για όσα έλεγαν πριν τις εκλογές και για τα όσα πράττουν αμέσως μετά, αντί να προβλέπει βαριές ποινές για τα πολιτικά εγκλήματα και τις απάτες, εξαπατώντας τους Έλληνες πολίτες, εγκλήματα και απάτες που στην κυριολεξία καταστρέφουν τη χώρα, τους προστατεύει με έναν απολύτως διαβολικό τρόπο, ενθαρρύνοντας στην ουσία τους επόμενους για να διαπράξουν την επόμενη και μάλιστα μεγαλύτερη απάτη εις βάρος των πολιτών και της πατρίδας.
Άλλη μια απόδειξη της… συμβολής του Συντάγματος στην καταστροφική πορεία της χώρας είναι η δυνατότητα που δίνει σε οπορτουνιστές και απατεώνες πολιτικούς να χρησιμοποιούν διατάξεις του που σχετίζονται με την εκλογή του Πρόεδρου της Δημοκρατίας, για να νομιμοποιούν σχέδια που εξ αντικειμένου επιφέρουν την καταστροφή της πατρίδας.
Δεν χρειάζεται καν να γίνουμε άγγελοι κακών. Η κατάσταση της χώρας είχε ήδη επιδεινωθεί στη διάρκεια της πρόσφατης προεκλογικής περιόδου και κατά τα φαινόμενα -αλλά και σύμφωνα με δηλώσεις των κυβερνώντων- χειροτερεύει, τουλάχιστον σε δημοσιονομικό επίπεδο.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση έχει ήδη αποστεί από το προεκλογικό της πρόγραμμα, δεν εφαρμόζεις τις ρητές δεσμεύσεις με βάση τις οποίες υφάρπαξε την ψήφο των πολιτών και δεν υπάρχει πρόβλεψη στο σύνταγμα να σταματήσει τον κατήφορο και την καταστροφή.
Με άλλα λόγια, η χώρα τα τελευταία χρόνια οδεύει στην καταστροφή, χωρίς να υπάρχει δίχτυ ασφαλείας. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι δίχτυ ασφαλείας αποτελεί η αντιπολίτευση, η οποία εξ αποστολής ελέγχει την εξουσία. Όμως είναι τόσο διάτρητο το σύνταγμα, που από δίχτυ ασφαλείας μετατρέπει την αντιπολίτευση σε επιταχυντή της καταστροφή και λαιμητόμο για το έθνος.
Δεν χρειάζονται άλλες αποδείξεις. Η Ελλάδα έχει καταστραφεί επειδή έχει ένα απαράδεκτο σύνταγμα, το οποίο λειτουργεί ως θερμοκοιτίδα κατασκευής πολιτικών απατεώνων και εγκληματιών, με αποτέλεσμα η χώρα να κρέμεται από τις αποφάσεις ενός πρωθυπουργού που εκβιάζεται από τους δανειστές, για να καλυφθούν οι ανομίες συγγενικού του προσώπου και οδηγεί τη χώρα στο μνημόνιο, ενός άλλου πρωθυπουργού που αντί να καθαρίσει εν ριπή οφθαλμού τη λίστα Λαγκάρντ, αποκτώντας έτσι ηθικό πλεονέκτημα, παίρνει ως βασικό του σύμβουλο άτομο που συμπεριλαμβάνεται στη λίστα με 5,5 εκατ. ευρώ, και τέλος, ενός πρωθυπουργού που αναθέτει κρίσιμα καθήκοντα σε ένα προφανώς συμπλεγματικό και ανισόρροπο άτομο, που οδηγεί τη χώρα σε οικονομική καταστροφή η οποία στην κυριολεξία θα μοιάζει με πυρηνικό όλεθρο αν συνετελεστεί.
Και το σοβαρότερο όλων είναι ότι δεν υπάρχει δίχτυ ασφαλείας, έναν ρόλο που στις κανονικές και όχι στις ψευτοδημοκρατίες πρέπει και μπορεί να παίξει μόνο ο λαός, οι πολίτες.
Εν κατακλείδι, η πατρίδα μας οδεύει στην πλήρη καταστροφή και είναι σχεδόν αδύνατον να σωθεί κάτω από τις υπάρχουσες συνθήκες.
Πρέπει επιτέλους να το καταλάβουν οι πολίτες ότι μέσω των εκλογικών διαδικασιών που γίνονται με αυτό το σύνταγμα και τους σχετικούς νόμους, πολύ απλά νομιμοποιούν και δίνουν άλλοθι σε εκείνους που οδηγούν στην καταστροφή τη χώρα. Απόδειξη είναι το γεγονός ότι το μόνο όπλο που είχαμε στα χέρια μας να αποδοκιμάσουμε και να ανατρέψουμε αυτό το σάπιο και διεφθαρμένο σύστημα, το λευκό ψηφοδέλτιο, μας το ακύρωσε με νόμο ο κ. Παυλόπουλος, ο οποίος μάλλον «επιβραβεύτηκε»  γι’ αυτό από το σάπιο και διεφθαρμένο σύστημα καταστροφής της πατρίδας, με την εκλογή του στο ύπατο αξίωμα.
Έρχεται η ώρα των πολιτών.

Πολίτας μὴ θράσυνε (Μὴ διαφθείρεις τοὺς πολίτες)

 Πιττακός

Γκραφίτι κόντρα στον πόλεμο


  Η  νέα δουλειά του Βρετανού Banksy που κατάφερε να μπει στη Γάζα και να "χτυπήσει" τα νέα του, αντιπολεμικά γκραφίτι. Στη συνέχεια ανέβασε στο διαδίκτυο ένα καταπληκτικό βίντεο. 

Η αναφορά του στην Αρχαία Ελλάδα .



Όσοι κάνουν γκραφίτι λένε και ξέρουν, πως τα "κομμάτια" είναι εναρμονισμένα με το περιβάλλον στο οποίο εντάσσονται. Αυτή είναι άλλωστε και η λογική της "ζωγραφικής" τέχνης του δρόμου.
Ο Banksy είναι ένας παγκοσμίως αναγνωρίσιμος καλλιτέχνης μέσα από τα έργα του και μόνο, μιας και ποτέ δεν έχει αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα, ή το πρόσωπο του.
Η δουλειά του αποδεικνύει πως η αναγνώριση δεν είναι αναγκαίο να ταυτίζεται με το πρόσωπο, την εικόνα, το "image" διαμέσου των ΜΜΕ αλλά σχετίζεται με την ουσία του ίδιου του έργου.
Όλα τα έργα του Βρετανού εναρμονίζονται με το περιβάλλον στο οποίο τοποθετούνται και μιλάνε για αυτό σχολιάζοντας την επικαιρότητα και τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες σε κάθε χώρα που επισκέπτεται. Είτε αυτό γίνεται στη χώρα μας, είτε στις ΗΠΑ.
Ο Banksy κατάφερε να βρει τις κατάλληλες διασυνδέσεις και να μπει στην πολύπαθη λωρίδα της Γάζας μέσα από τα υπόγεια τούνελ. Μίλησε με τους Παλαιστίνιους λίγους μήνες μετά τους βομβαρδισμούς, βιντεοσκόπησε πλάνα και χτύπησε τα έργα του σε μισογκρεμισμένους τοίχους.
Το αποτέλεσμα μας δίνει μια εικόνα του σήμερα στην περιοχή, μετά τον θάνατο 2.200 Παλαιστινίων, την ώρα που οι επιζώντες προσπαθούν να οικοδομήσουν από την αρχή τη ζωή τους πάνω στα χαλάσματα.
Ανάμεσα στα έργα του είναι και εκείνο που "βαφτίστηκε" από τον καλλιτέχνη, "Bomb Damage" και απεικονίζει την μυθολογική Νιόβη από την ιστορία της οποίας και εμπνεύστηκε.
Στην ελληνική μυθολογία, η Νιόβη, βασίλισσα της Θήβας, είχε 14 παιδιά και τυραννούσε την Λητώ που είχε μόνο δύο τον Απόλλωνα και την Άρτεμη. Και έτσι η Λητώ έστειλε τα παιδιά της να σκοτώσουν τα παιδιά της Νιόβης.
Σε άλλο γκραφίτι υπάρχει και το κεντρικό μήνυμα του Βρετανού:
"Όταν "νίπτει κανείς τας χείρας του" στη μάχη μεταξύ ισχυρού και αδυνάμου, παίρνει το μέρος του δυνατού. Δεν παραμένει ουδέτερος".
Το δεύτερο του μήνυμα, είναι ακόμα πιο σκληρό:
"Gaza is often described as 'the world's largest open air prison' because no one is allowed to enter or leave. But that seems a bit unfair to prisons — they don’t have their electricity and drinking water cut off randomly almost everyday."
"Η Γάζα περιγράφεται σαν η μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή του κόσμου. Κανείς δεν επιτρέπεται να μπει ή να φύγει. Παρόλα αυτά, η παραπάνω διαπίστωση αδικεί τις φυλακές. Στις φυλακές δεν κόβουν το ρεύμα και το πόσιμο νερό για τους τρόφιμους σε σχεδόν καθημερινή βάση".
Τέλος, σε ακόμα ένα γκραφίτι απεικονίζεται ένα γατάκι. "Κανείς δεν ασχολείται πια με την πολιτική, όλοι κάνουμε like σε φωτογραφίες με γατάκια", εξηγεί ο Banksy.

Το μίνι "ντοκιμαντέρ" του Banksy:

πηγή

Επικήδειος π. Γεωργίου Μεταλληνού στην εξόδιο ακολουθία του Γεωργίου Ζερβού

Από την Εξόδιο Ακολουθία του Γεώργιου Ζερβού
Παμφίλτατε Ἀδελφέ καί Συναγωνιστά Γεώργιε,
Ἡ εἰς Κύριον ἐκδημία σου συνήγαγε ὃλους μας, τήν σεβαστή Μητέρα σου, τούς συγγενεῖς καί φίλους σου, καί ὃλους τούς συνεργάτες καί συναγωνιστές σου, διά νά σέ ξεπροβοδίσουμε, ἀπευθύνοντάς σου τόν ὓστατο χαιρετισμό μας. Καί εἶναι γεγονός, ὃτι ἡ αἰφνίδια ἒξοδός σου ἀπό τήν φθαρτότητα τοῦ κόσμου μᾶς συνεκλόνισε, διότι πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες ἒδινες ἀκμαῖος τόν ἀγώνα σου μέ δύναμη καί ἐνθουσιασμό, μαχόμενος πάντα στίς ἐπάλξεις, ὃπως μᾶς εἶχες ἐπί πολλά ἒτη συνηθίσει. Ἰδιαίτερα ὃμως ἡ εἲδηση τῆς κοιμήσεώς σου αἰφνιδίασε τά μέλη καί τούς φίλους τῆς «Πανελληνίου Ὀρθοδόξου Ἑνώσεως», γιά τήν ὁποία ὑπῆρξες ἐκλεκτός καί πολύτιμος συνεργάτης. Καί ἒλαχε στήν ταπεινότητά μου ὁ κλῆρος νά σέ ἀποχαιρετήσω ἐκ μέρους τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου», πού τόσο ἀγάπησες, ὣστε νά ταυτισθεῖς μέ τόν ἀγώνα του, μετέχοντας σ’ αὐτόν μέ ἡγετικό ρόλο ὡς Διευθυντής του.


Ἦταν ἀληθινή εὐλογία ὃτι ἐπέλεξες τήν ἒπαλξη τῆς ἐφημερίδας μας, πού εἶναι ἀπό τά λίγα ὀρθόδοξα παραδοσιακά ἒντυπα, πού ἀγωνίζονται γιά τήν ὀρθόδοξη πατερική συνέχεια σέ ἐποχή ἀρνήσεως τῆς πατερικότητος μέσα στήν ὑστερία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τῆς «μεταπατερικῆς Θεολογίας» του. Ἀλλά καί ὡς συμπατριώτης σου Κερκυραῖος, θεωρῶ τιμητική καί εὐλογημένη τήν ἐπιλογή μου νά σέ ἀποχαιρετήσω ἐκ μέρους ὃλων μας, παρακαλώντας τόν Προστάτη καί ἐμψυχωτή μας Ἃγιο καί Θαυματουργό Σπυρίδωνα νά εὒχεται πρός Κύριον γιά τήν ἀνάπαυσή σου «ἐν Χώρᾳ Ζώντων».

Ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ζοῦμε τίς στιγμές αὐτές μέ συναισθήματα χαρμολύπης, παρά τή γνώση τῆς αἰτίας τῆς παρουσίας τοῦ θανάτου στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου.Ἡ λύπη μας πηγάζει ἀπό τήν συνείδηση, ὃτι ὁ θάνατος εἶναι τό τραγικότερο γεγονός στήν πορεία τοῦ κόσμου καί τῆς ἀνθρωπότητος.Ὁ πρόσκαιρος χωρισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα εἶναι τό ἒσχατο ἀπό τά ἀδιάβλητα πάθη τοῦ ἀνθρώπου, πού μᾶς κληροδότησε ἡ πτώση, ἡ ἁμαρτία. Γνωρίζουμε, συνεπῶς, καί ὁμολογοῦμε, ὃτι ὁ Θεός δέν ἒπλασε τόν θάνατο, ἀλλά μόνο τή ζωή. Γι’ αὐτό εἶναι ὁ θάνατος μυστήριο, καί αὐτό ὁμολογήσαμε σέ ἓνα ἀπό τά συναρπαστικά τροπάρια τοῦ ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, πού ψάλαμε πρίν ἀπό λίγο: «Ὤ τοῦ θαύματος! Τί τό περί ἡμᾶς τοῦτο γέγονε μυστήριον; Πῶς παρεδόθημεν τῇ φθορᾷ καί συνεζεύχθημεν τῷ θανάτῳ;». Γι’ αὐτό θρηνοῦμε οἱ Χριστιανοί. Διότι «φθόνῳ διαβόλου εἰσῆλθε θάνατος εἰς τόν κόσμον» (Σοφ. Σολ. 2,24) καί «ἳνα μή τό κακόν ἀθάνατον γένηται». Αἰσθανόμεθα ὃμως συνάμα χαρά διά τήν ἐν Χριστῷ σωτηρία, διότι μέσα στόν θάνατο τοῦ Χριστοῦ μας ἐγκρύπτεται ἡ βεβαιότητα τῆς ἀναστάσεως καί σωτηρίας μας. Ἢδη ὁ ἀρχαῖος ποιητής μας Εὐριπίδης ἀντιμετώπισε μέ ἀμφιβολία τόν θάνατο, ὡς τέλος καί καταστροφή, ἀποδυναμώνοντας μέ τόν «σπερματικό του λόγο» τήν τραγικότητα τοῦ θανάτου: «Τίς δ’ οἶδε εἰ τό ζῆν μέν ἐστι κατθανεῖν, τό κατθανεῖν δέ ζῆν κάτω νομίζεται;» (Fragmenta 638.1), ἀναρωτήθηκε. Δηλαδή: «Ποιός γνωρίζει, ἂν (αὐτό πού λέμε) ζωή εἶναι (στ’ ἀλήθεια) θάνατος, ὁ δέ θάνατος στόν κάτω κόσμο θεωρεῖται ζωή;».
Ὁ Θεός ἐπέτρεψε νά μᾶς ἐγκαταλείψεις, Γεώργιε, κατά τήν συνή- θη ἐκτίμηση, γρηγορότερα ἀπό ὃσο ἀνεμένετο. Ὁ «Κύριος ἒδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλατο. Ὡς τῷ Κυρίῳ ἒδοξεν, οὓτω καί ἐγένετο. Εἲη τό ὂνομα Κυρίου εὐλογημένον εἰς τούς αἰῶνας» (Ἰώβ 1,21). Ὁ Θεός μας γνωρίζει τόν λόγο καί τήν αἰτία. Εἲμαστε βέβαιοι ὃμως ὃτι ἰσχύει καί γιά σέ ὁ προφητικός λόγος: «Δίκαιος ἐάν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἒσται. Γῆρας γάρ τίμιον οὐ τό πολυχρόνιον, οὐδέ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιά ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις, καί ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος» (Σοφ. Σολ. 4,7-9). Ὃσοι σέ γνωρίσαμε ἐκ τοῦ σύνεγγυς, καί σέ στιγμές μάλιστα δύσκολες καί ἀγωνιστικές, πιστεύουμε ὃτι ὁ λόγος αὐτός προσδιορίζει καί τήν δική σου πρόωρη, κατά τά κοινῶς κρατοῦντα, ἐκδημία. Ὁ Χριστός μας ὡς Κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, γνωρίζει νά οἰκονομεῖ τά πάντα «πρός τό συμφέρον», δηλαδή τήν σωτηρία μας.
Πιστός στήν παράδοση τῶν ἁγίων Πατέρων μας δέν θά ἐκτραπῶ σέ γοερούς θρήνους, πού δέν ἁρμόζουν στούς Χριστιανούς, οὒτε καί σέ ὑπερβολικούς ἐπαίνους, πού θεραπεύουν συνήθως τήν ἀνθρώπινη ματαιοδοξία. Ἐκ μέρους ὃλων τῶν συνεργατῶν καί συναγωνιστῶν σου στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο», τήν ἐφημερίδα μας, σοῦ ἐκφράζω τή μεγάλη ὀφειλή μας ἀπέναντί σου, τήν βαθυκάρδια εὐγνωμοσύνη μας γιά τήν προσφορά σου σ’ αὐτόν, ὡς καί τήν ὃλη πολιτεία σου κοντά μας. Ὁ λόγος σου, γραπτός καί προφορικός, ἦταν μάχη γιά τήν Πίστη καί τήν Ἀλήθεια, ἀλλά καί ἒκφραση τῆς βαθύρριζης φιλοπατρίας σου. Χριστός καί Ἑλλάδα κυριαρχοῦσαν μέσα στήν καρδιά σου. Γιά τά μεγέθη αὐτά ἀγωνίσθηκες καί καθημερινά ἀναλωνόσουν. Ὃπως δέ ὃλοι γνωρίζουμε, καί ἀπό τήν ἀρθρογραφία σου στόν Τύπο καί τίς τηλεοπτικές ἐμφανίσεις σου, καί ὃλη τήν προσφορά σου ὡς δημοσιογράφου- κατά γενική ὁμολογία, ἐκλεκτοῦ- παρέμενες πάντα ἀκέραιη καί ἀδιάτμητη προσωπικότητα, καθιστώντας τήν ἐφημερίδα ἢ τό τηλεοπτικό βάθρο σου, κατά μίαν ἒννοια, θεολογικό καί ἐθνικό ἂμβωνα. Γνώριζες, ἂλλωστε, τόν τρόπο νά διοχετεύεις μέσῳ τοῦ λόγου σου, γραπτοῦ ἢ προφορικοῦ, καθαρό καί ἀνόθευτο τό περιεχόμενο τῆς καρδιᾶς καί τό φρόνημά σου, μεταδίδοντας στούς ἀναγνῶστες καί ἀκροατές σου τό μεγαλεῖο τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς Ἑλλάδος, κατά τό πνεῦμα τῶν Πατέρων καί τῶν Ἡρώων μας. Εἶχες φοιτήσει στό μεγάλο σχολεῖο τῶν Ἁγίων μας καί γι᾽ αὐτό εἶχες ἀναδειχθεῖ σέ διδάσκαλο τοῦ διψῶντος γιά Ἀλήθεια Λαοῦ μας. Γι᾽ αὐτό ὁ Λαός μας ἀναγνώρισε τήν προσφορά σου καί μόνον ἐκεῖνοι, πού μένουν ἂγευστοι τῆς Ρωμαίικης -ἑλληνορθόδοξης δηλαδή- σκέψης καί ἐμπειρίας, δέν δέχονταν ἲσως εὐχάριστα τόν ἒλεγχο καί τήν κριτική σου. Ἱεροκήρυκας καί φωτιστής τοῦ Λαοῦ μας ἢσουν, Γεώργιε, διαπορθμεύοντας μέ μοναδικό τρόπο, σέ κάθε περίπτωση, μήνυμα πίστεως, θάρρους καί ἐλπίδας. Ἰδιαίτερα δέ γιά τό ὓφος τοῦ λόγου σου θά μοῦ ἐπιτρέψεις νά σοῦ ἀποδώσω τόν τίτλο, πού ὁ μεγάλος συμπατριώτης μας, ὁ Κερκυραῖος ἱστορικός καί πολιτικός Ἀνδρέας Μουστοξύδης (1785-1860), ἐπέλεξε γιά τόν Ληξουριώτη Ριζοσπάστη καί κοινοβουλευτικό ἐκπρόσωπο –κατά κάποιο τρόπο- τῆς ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ, Γεώργιο Τυπάλδο-Ἰακωβάτο (1813-1882). «Χιονοσκεπές ἡφαίστειον» τόν ὀνόμασε γιά τήν διασύνδεση στήν ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος ὁμολογία του, τήν πραότητα τῆς διδαχῆς μέ τήν ἐκρηκτικότητα τῆς πονεμένης Ρωμηοσύνης. Αὐτός ὑπῆρξες καί σύ, Γεώργιε. «Πρᾶος», ἀλλά καί «μαχητής», νηφάλιος παιδαγωγός τοῦ Λαοῦ, ἀλλά καί θερμουργός ἀγωνιστής, ὃταν τό «κινδυνευόμενον καί προκείμενον» ἦταν ἡ Ὀρθοδοξία καί ἡ Ἑλληνική Πατρίδα. Γι᾽ αὐτό σοῦ εἲμεθα εὐγνώμονες ὃλοι, διότι μᾶς ἂφησες πολύτιμη παρακαταθήκη.
Ἡ αἰφνίδια ἀναχώρησή σου ὃμως ἀπό τήν οἰκογένεια τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» ἒφερε στά χείλη ὃλων ἓνα ἐναγώνιο ἐρώτημα: «Τί γίνεται τώρα;». Εὒλογο τό ἐρώτημα. Ποιός θά πάρει ἀπό σένα τήν σκυτάλη; Ἀλλά σέ παρόμοιες στιγμές ἡ ἀπάντηση βρίσκεται μόνιμα στό στόμα τοῦ Ὀρθοδόξου Λαοῦ μας: «Ἒχει ὁ Θεός»! Ἐφ’ ὃσον ὁ ἀγώνας τοῦ «Ὀρθοδόξου Τὐπου» εἶναι ὑπέρ τῆς ἁγιοπατερικῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Θεός θά βοηθήσει νά καλυφθεῖ τό κενό, πού ὂντως ἐσύ ἀφήνεις. Ἂς φέρουμε στή μνήμη τόν ἐλπιδοφόρο λόγο τοῦ μεγάλου ἐπισκόπου Πτολεμαΐδος Συνεσίου (+414): «Οὐκ ἐπιλείψουσι τῷ Θεῷ στρατιῶται πρέποντες Ἐκκλησίαις». (Δέν θά λείψουν, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, οἱ κατάλληλοι στρατιῶτες τῆς Ἐκκλησίας). Στή θέση σου, Γεώργιε, θά στείλει ὁ Θεός ἂλλους, ἂξιους συνεχιστές τοῦ ἀγώνα καί τοῦ ἒργου σου. Σύ μή διαλείπεις προσευχόμενος γιά μᾶς, τούς ταπεινούς συνεργούς καί συναγωνιστές σου.
Ὑπάρχουν ἀπουσίες στή ζωή μας, πού βαρύνουν περισσότερο ἀπό κάποια ἀσήμαντη ἢ ἐπιβλαβῆ παρουσία. Αὐτό θά συμβεῖ καί μέ σέ- να, Γεώργιε. Γι’ αὐτό σέ μακαρίζω.Θά ζεῖς στή μνήμη μας, ἀλλά πρό πάντων στήν καρδιά μας. Στό Μυστήριο τῶν Μυστηρίων, τήν Θεία Εὐχαριστία, θά συναντώμεθα πρό τοῦ θρόνου τοῦ Ἀρνίου καί θά «συναγωνιζώμεθα ἐν ταῖς προσευχαῖς» (Ρωμ. 15,30) 
Αἰωνία σου ἡ μνήμη!
Ορθόδοξος Τύπος, 27/2/2015

"Η άτακτη πολυλογία είναι γέννημα της άτακτης σκέψης. Σπάνια βρίσκουμε πολύ νόημα κάτω από τα πολλά λόγια"


Ο Καραγκιόζης διαπραγματεύεται με τους δανειστές

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη


Κ: Καραγκιόζης Α: Αγλαΐα Μπ: Μπάρμπα-Γιώργος
Χ: Χατζηαβάτης Ν: Ντάισελμπλουμ Σ: Σόιμπλε
Μ: Μέρκελ Λ: Λαγκάρντ

 
Ο Καραγκιόζης ορίστηκε από την ελληνική κυβέρνηση να την εκπροσωπήσει στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, στο περίφημο Γιούρογκρουπ. Αφού διάλεξε τους συμβούλους του, παρουσιάστηκαν στην αίθουσα που θα γινόταν η συνεδρίαση. Ο Καραγκιόζης, ντυμένος «απλά», άλλωστε δεν είχε και πολλές ενδυματολογικές επιλογές, κάθισε στη θέση του και περίμενε την έναρξη της συνεδρίασης.
Ν: Κύριε Καραγκιοζόπουλε, σας καλωσορίζω εκ μέρους όλων των Ευρωπαίων φίλων και εταίρων σας.
Κ: Αφού δεν γνωριζόμαστε, πως με κάνατε φίλο;
Ν: Μα ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Είμαστε όλοι φίλοι και αλληλέγγυοι.
Κ: Με δουλεύεις βρε κανάγια;
Ν: Δεν καταλαβαίνω τη λέξη «κανάγια».
Κ: Να στην πω στα γαλλικά: canaille, την κατάλαβες τώρα;
Ν: Μα πως μου μιλάτε έτσι;
Κ: Μπα! Θίχτηκες; Εσύ δεν είσαι με το πλαστό μεταπτυχιακό; Τι νόμιζες; Επειδή φοράς κοστούμι και γραβάτα;
Σ: Αν ήρθατε να μας βρίσετε κύριε Καραγκιοζόπουλε, καλά θα κάνετε να επιστρέψετε στην πατρίδα σας και να δείτε πως θα ξεμπλέξετε με τα δανεικά και τη διαφθορά στη χώρα σας και πως θα σταματήσετε να τεμπελιάζετε.
Κ: Δεν ήρθα να σας βρίσω αλλά ούτε και να κάτσω να με φάτε ζωντανό. Δε μου λες κύριε έξυπνε, η «αδιάφθορη» Ζήμενς ελληνική είναι ή γερμανική; Μίλησες και για δανεικά; Να σου θυμίσω κάτι κατοχικά δάνεια και κάτι γερμανικές επανορθώσεις ή θα σου χαλάσω την όρεξη και δεν θα κατεβαίνουν οι γαρίδες στον γκαργκαλιάνγκο σου; Όσο για την τεμπελιά, μήπως ξεχνάς ότι εσείς οι γερμανοί δουλεύεται το λιγότερο από όλους τους ευρωπαίους κι εμείς το λιγότερο; Εκτός αν δεν είσαι ξεχασιάρης αλλά ψεύτης!
Μπ: Τι ίνι Καραγκιόζη μ’ γιατί αλαπουτνάχτκτις έτσι;
Α: Σε πρόσβαλε κανένας γλυκέ μου;
Κ: Μην ανησυχείτε, απλώς άρχισε η διαπραγμάτευση.
Χ: Κύριοι δανειστές, μη δίνετε σημασία στα λόγια του κυρίου Καραγκιοζόπουλου. Είναι λίγο φορτισμένος καθώς κουβαλάει και την εντολή των πρόσφατων εκλογών.
Κ: Χατζατζαράκο! Εσύ την άφησες στο σπίτι την εντολή; Δεν την κουβάλησες μαζί σου;
Σ: Εμείς λειτουργούμε στα πλαίσια της αλληλεγγύης.
Κ: Δε μου λες εσύ έξυπνε κι ομορφονιέ, γιατί μας δανείζετε εδώ και δεκαετίες;
Σ: Σας είπα κύριε, είμαστε αλληλέγγυοι στις χώρες της ΕΕ.
Α: Τότε γιατί μας βάζετε τόκους;
Σ: (;)
Α: Εγώ όταν πάω να βοηθήσω τη γειτόνισσα την Ασπασία, δεν της ζητάω να με πληρώσει, κι όταν μου δανείζει καμιά φορά δε μου ζητάει τόκους. Αυτό είναι αλληλεγγύη. Αυτό που κάνετε εσείς λέγετε τοκογλυφία.
Κ: Πέστα Αγλαΐτσα μου, ν’ αγιάσει το στόμα σου.
Λ: Κυγία Αγλαϊά, οι ντανιστές σας ντεν ειναί η Ασπασιά. Το χγήμα είναι χγήμα, αν το ντανιζείς πγεπεί να παιγνείς και τοκούς;
Κ: Άμα όμως παίρνεις τοκούς τότε δεν είναι αλληλεγγυή, αλλά μπιζνές, κυρία Κριστινά μου.
Ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο του Σόιμπλε. Είναι η Μέρκελ η οποία του ζητάει να μιλήσει σε ανοιχτή ακρόαση.
Μ: Ποιος είναι αυτός ο ξυπόλητος ο Καραγκιοζόπουλος που ήρθε να μας ταράξει και να χαλάσει την ηρεμία του. Πες του να πάψει αυτή τη στιγμή αλλιώς θα τους πετάξουμε έξω από την ευρωπαϊκή οικογένεια και το ευρώ.
Μπ: Ποιον ίπις ξυπόλητου μαρή; Τ’ ανίψι μ; Άμα σ’ ίχα μπρουστά μ θα σι έλιγα ιγώ.
Μ: Μας χρωστάτε 300 δις ευρώ και μας ήρθες εδώ ξυπόλητος να μας κάνεις κήρυγμα; Να μας δώσετε πίσω τα δανεικά.
Κ: Να πας στις ελβετικές τράπεζες και να πάρεις τα δανεικά που λες. Εκεί βρίσκονται τα περισσότερα. Άλλα από μίζες, άλλα από κλέψιμο και άλλα από υπεραξία.
Μ: Υπεραξία;
Κ: Ναι υπεραξία. Δεν τους διαβάζεις τους συμπατριώτες σου καθόλου; Όσο για το «ξυπόλητος» που λες, τιμή μου και καμάρι μου. Εγώ την υπογραφή μου δεν τη βάζω για να γίνουν περισσότεροι συμπατριώτες μου ξυπόλητοι, νηστικοί, άστεγοι και άνεργοι. Που να χτυπιέσαι κάτω κι εσύ κι ο Σόιμπλε.
Ν: Θα σας πετάξουμε έξω από ΕΕ και ευρώ. Δεν θα έχετε να φάτε.
Χ: Ναι βρε Καραγκιοζάκο μου, πρέπει να συμφωνήσεις.
Κ: Βρε ουστ από κει! Εσύ Χατζατζάρη τα έκανες πάνω σου από το φόβο σου;
Βρε χαϊβάνι. Αυτοί είναι όλοι τους βαμπίρ και πίνουν το αίμα μας. Είναι δυνατόν να διώξουν τους αιμοδότες τους;
Αλλά ως εδώ! Ότι ήπιατε, ήπιατε. Θα φύγουμε από μόνοι μας και από το ευρώ και από την ΕΕ.
Να δούμε τελικά ποιος θα χάσει και ποιος θα κερδίσει. Εμείς πάντως δεν θα βγούμε χαμένοι. Μας φτάνουν και περισσεύουν για να περνάμε όσα παράγουμε αν δεν μας ξεζουμίζετε με τους τόκους.
Μπάι-μπάι Ντάισελμπλουμ. Γεια σας «φίλοι» και «εταίροι» μας.

Μπ: Κι μην τουλμίστι να στίλτι καμιά τρόικα ή δεν ξέρου κι γω ποιον άλλον. Άμα θέλιτι, να ρθίτι το καλουκαίρ να σας φιλέψου κρύου τραχανά μη μυτζήθρα.

πηγή 

Ενα πρωτότυπο κοινωνικό πείραμα


Ενα παιδί πέφτει παγωμένο στους δρόμους της Νέας Υόρκης, ζητώντας λίγη βοήθεια από τους περαστικούς. Ποιος όμως θα σταματήσει;
Πρόκειται για ένα ακόμη πρωτότυπο κοινωνικό πείραμα της OckTV σε συνεργασία με την ομάδα των Damn.com και τους Pranksters.com, στα πλαίσια του οποίου ένα παιδί ημίγυμνο βρίσκεται στους δρόμους της Νέας Υόρκης όταν η θερμοκρασία αγγίζει τους -15 βαθμούς Κελσίου. Το παιδί ζητάει για βοήθεια και εμφανώς τρέμει και έχει μελανιάσει από το κρύο, ενώ κάποια στιγμή πέφτει κάτω εξουθενωμένο. Ο κόσμος περνάει γύρω του αδιάφορα και δεν σταματάει κανείς να το βοηθήσει... 
παρά μόνο ένας...
πηγή 
Κάποτε η Παναγία μας είχε εμφανιστεί σε έναν ευσεβή καλόγερο, σε ένα μοναχό. Και του είπε το εξής : «Όστις (όποιος) με χαιρετίζει μίαν φοράν την ημέραν με τους Χαιρετισμούς, τους οποίους πολύ αγαπώ, θα τον προστατέψω, θα τον διαφυλάττω από παν κακόν, θα τον επιβλέπω καθ’ όλην την ζωήν του και εν εκείνη τη ημέρα της Δευτέρα Παρουσίας, θα τον υπερασπιστώ ενώπιον του Υιού μου.»

Πως να διοικείς τους Έλληνες: Οι Οξυρρύγχειοι Πάπυροι. Μία από τις ευφυέστερες εξαπατήσεις όλων των εποχών!


Τα παρακάτω είναι αποσπάσματα αλληλογραφίας του Ρωμαίου συγκλητικού Μενένιου Άπιου, στον φίλο του Ατίλιο Νάβιο , ο οποίος τον διαδέχεται στην διακυβέρνηση της Αχαίας και τον συμβουλεύει για το πώς μπορεί να χειριστεί τους Έλληνες. Οι πάπυροι βρέθηκαν στην τοποθεσία Οξύρρυγχος, εξ’ ου και το όνομα του τίτλου.
Διαβάστε το με προσοχή και διαπιστώστε αν έχει αλλάξει κάτι εδώ και 2000+ χρόνια !


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΠΡΩΤΟ
Κερδίσαμε αγαπημένε Ατίλιε τον κόσμο με τις λεγεώνες μας, αλλα θα μπορέσουμε να τον κρατήσουμε μονάχα με την πολιτική τάξη που θα του προσφέρουμε. Διώξαμε τον πόλεμο στις παρυφές της γης. Από τον Περσικό κόλπο, ως την Μαυριτανία και από την γη των Αιθιόπων ως την Καληδονία, αδιατάρακτη βασιλεύει η ρωμαϊκή ειρήνη. Δύσκολο φαίνεται να εξηγήσει κανείς, πως μια πόλη έφτασε να κυβερνά την οικουμένη. Μέσα στους λόγους όμως που θα αναφέρονταν για μια τέτοια εξήγηση θα έπρεπε πρώτος να ηταν ετούτος.
Καταλάβαμε καθαρά και έγκαιρα πως υποτάσσοντας ξένους λαούς αναλαμβάνουμε μιαν ευθύνη για την ευημερία τους. Τούτη η συνείδηση της ευθύνης διακρίνει τους βαρβάρους κατακτητές από τους κοσμοκράτορες. Μονάχα ο Αλέξανδρος πριν από μας είχε την συνείδηση τούτης της ευθύνης. Ευτυχώς για την δόξα της Ρώμης, πέθανε νέος, γιατι αλλιώς θα ήτανε οι Έλληνες σήμερα οι άρχοντες του κόσμου. Αλίμονο στους λαούς όταν τις προσπάθειές τους τις ενσαρκώνουν μονάχα σε μεμονωμένα άτομα που περνούν και όχι σε ανθρώπινες κοινότητες, σε θεσμούς που αντέχουν στην ροή των πραγμάτων και σηκώνουν άνετα τον όγκο των πολύχρονων έργων. Έχουμε την σοφία να μην θέλουμε να είμαστε δυσβάσταχτοι εκμεταλλευτές των λαών που υποτάχτηκαν στην εξουσία μας.
Αλλα δεν φτάνει να τους χαρίζουμε την ειρήνη και τάξη, γιατι αυτά είναι αρνητικά στοιχεία, είναι όροι, δεν αποτελούν την ουσία της ευδαιμονίας των ανθρώπων. Θα έπρεπε και της φιλοσοφίας και της ποίησης τα δώρα να σκορπούσαμε στις χώρες που κυβερνούμε. Το μέγα όμως τούτο έργο είμαστε άξιοι να το κάνουμε μόνο στις δυτικές επαρχίες, γιατι εκεί που βρίσκεσαι εσύ, οι Έλληνες το επιτελούν ακόμη σήμερα καλύτερα από μας. Ας επαναλάβουμε και εμείς την δυσάρεστη ομολογία του Οράτιου Φλάκκου: Graecia capta, ferum victorem cepti, et artes intulit agresti Latio.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ
Μάθε φίλτατέ μου Ατίλιε, πως όσοι θέλουν να είναι κοσμοκράτορες, πρέπει να έχουν νοοτροπία πατρικίων και όχι νοοτροπία ιππέων.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΡΙΤΟ
Ο Έλληνας είναι πιο εγωιστής από εμάς και συνεπώς από όλα τα έθνη του κόσμου. Το άτομό του είναι «πάντων χρημάτων μέτρον» κατά το ρητό του Πρωταγόρα. Αδέσμευτο, αυθαίρετο και ατίθασο, αλλα και αληθινά ελεύθερο, ορθώνεται το «εγω» των Ελλήνων. Χάρις σε αυτό σκεφθήκανε πηγαία, πρώτοι αυτοί, οσα εμείς αναγκαζόμαστε σήμερα να σκεφθούμε σύμφωνα με την σκέψη τους. Χάρις σε αυτό βλέπουν με τα μάτια τους και όχι με τα μάτια εκείνων που είδαν πριν από αυτούς. Χάρις σε αυτό η σχέση τους με το σύμπαν, με τα πράγματα και τους ανθρώπους δεν μπαγιατεύει, αλλα είναι πάντα νέα, δροσερή και το κάθε τι, χάρις σε αυτό το «εγω» αντιχτυπάει σαν πρωτοφανέρωτο στην ψυχή τους.
Είναι όμως και του καλού και του κακού πηγή τούτο το χάρισμα. Το ίδιο «εγω» που οικοδομεί τα ιδανικά πολιτικά συστήματα, αυτό διαλύει και τις πραγματικές πολιτείες των ανθρώπων. Και ήρθανε καιροί όπου ο ελληνικός εγωισμός ξέχασε την τέχνη που οικοδομεί τους ιδανικούς κόσμους, αλλα δεν ξέχασε την τέχνη που γκρεμίζει τις πραγματικές πολιτείες. Και εμείς τους συναντήσαμε, καλέ Ατίλιε, σε τέτοιους καιρούς και γι αυτό η κρίση μας γι αυτούς συμβαίνει να είναι τόσο αυστηρή που κάποτε καταντά άδικη.
Αλλα και πώς να μην είναι; Η μοίρα μας έταξε νομοθέτες του κόσμου και το ελληνικό άτομο περιφρονεί τον νόμο. Δεν παραδέχεται άλλη κρίση δικαίου παρά την ατομική του, που δυστυχώς στηρίζεται σε ατομικά κριτήρια. Απορείς πως η πατρίδα των πιο μεγάλων νομοθετών, εχει τόση λίγη πίστη στον νόμο. Και όμως από τέτοιες αντιθέσεις πλέκεται η ψυχή των ανθρώπων και η πορεία της ζωής των. Σπάνια οι έλληνες πείθονται «τοις κείνων ρήμασι». Πείθονται μονο στα ρήματα τα δικά τους και η αλλάζουν τους νόμους κάθε λίγο ανάλογα με τα κέφια της στιγμής, η όταν δεν μπορούν να τους αλλάξουν, τους αντιμετωπίζουν σαν εχθρικές δυνάμεις και τότε μεταχειρίζονται εναντίον τους η τη βία η τον δόλο.
Α! πόσο την χαίρεται ο έλληνας την εύστροφη καταδολίευσή τους, τους σοφιστικούς διαλογισμούς που μεταβάλλουν τους νόμους σε ράκη! Ο έλληνας εχει την πιο αδύνατη μνήμη από μας, έχει λιγότερη συνέχεια στον πολιτικό του βίο. Είναι ανυπόμονος και κάθε λίγο, μόλις δυσκολέψουν λίγο τα πράγματα, αποφασίζει ριζικές μεταρρυθμίσεις. Θες να σαγηνεύσεις την εκκλησία του δήμου σε μια πόλη ελληνική; Πες τους: «Σας υπόσχομαι αλλαγή» Πες τους: «Θα θεσπίσω νέους νόμους» Αυτό αρκεί. Με αυτό χορταίνει η ανυπομονησία τους,  το αψίκορο πάθος του.
Τι φαεινές συλλήψεις θα βρεις μέσα σε αυτά τα ελληνικά δημιουργήματα της ιδιοτροπίας της στιγμής! Εμείς δειλά-δειλά και μόνο με το χέρι του πραίτωρα τολμήσαμε , διολισθαίνοντας μέσα στους αιώνες να ξεφύγουμε από τους άκαμπτους κλοιούς της Δωδεκαδέλτου μας  και πάλι διατηρώντας όλους τους τύπους, όλα τα εξωτερικά περιβλήματα. Τούτη η υποκρισία των μορφών, όταν η ουσία αλλάζει, δείχνει πόση είναι η ταπεινοφροσύνη μας μπρος σε κάθε τι που είναι θεσμός και έθος και παράδοση, πόσο το παρελθόν και η συνέχειά του βαραίνουν στην πορεία μας και πόσο δίκαια αντέχουμε αιώνες εκεί που οι έλληνες εκάμφθησαν σε δεκαετηρίδες,
Μεσα στους πιο πολλούς έλληνες, άμα σκάψεις λίγο, θα βρεις ένα ισχνό υπερόπτη Κοριολανό, έναν άσημο εκδικητικό Αλκιβιάδη, ένα εγω μεγαλύτερο από την πατρίδα. Όχι βέβαια σε όλους, αλλιώς δεν θα υπήρχαν σήμερα πια ελληνικές πόλεις. Αλλα όποιος διοικεί, σαν κι εσένα, έναν λαό, πρέπει να γνωρίζει τις άρχουσες ροπές, που δεν φτάνουν βέβαια ως την φανερή ακρότητα του ωραίου αθηναίου η του δικού μας Γάιου Μάρκου, αλλα τείνουν προς τα εκεί. Οι πολλοί, από χίλιους δυο λόγους, γιατι είναι πιο μικροί και πιο αδύνατοι, σταματούν μεσοδρομίς. Μα και μ’ αυτούς, το κακό γίνεται.
Οι έλληνες λίγα πράγματα σέβονται και σπάνια όλοι τους τα ίδια. Και προς καλού και προς κακού στέκουν επάνω από τα πράγματα. Για να κρίνουν αν ένας νόμος είναι δίκαιος, θα τον μετρήσουν με το μέτρο της προσωπικής τους περίπτωσης ακόμα κι όταν υπεύθυνα τον κρίνουν στην εκκλησία η στο δικαστήριο. Ο έλληνας ζητεί από τον νόμο δικαιοσύνη για την δική του προσωπική περίπτωση. Εάν τύχει και ο νόμος, δίκαιος στην ολότητά του και δεν ταιριάζει σε λίγες περιπτώσεις όπως η δική του, δεν μπορεί αυτό να το παραδεχτεί.
Και εν τούτοις τετρακόσια χρόνια τώρα το διακήρυξε ο μεγάλος τους Πλάτων, πως τέτοια είναι η μοίρα και η φύση των νόμων, πως άλλο νόμος και άλλο δικαιοσύνη. Το διακήρυξε αυτό και ο Σταγειρίτης, χωρίζοντας το δίκαιο από το επιεικές. Δεν δέχεται να θυσιάσει την δική του περίπτωση, το δικό του εγώ σε έναν νόμο σκόπιμο και δίκαιο στην γενικότητά του. Ετσι είναι πολλοί στις πόλεις που τώρα πρόκειται να διοικήσεις. Ετσι διαφορετικοί, αν όχι από μας, όμως από τους πατέρες μας, που θεμελίωσαν το μεγαλείο της παλιάς, της αληθινής μας δημοκρατίας.
Φωτογραφία Eos Aurora

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΕΤΑΡΤΟ
Οσο περνούν οι αιώνες, τόσο εμείς και οι λαοί που κυβερνούμε γινόμαστε περισσότερο ατομιστές, ως που μια μέρα να μαραθούμε όλοι μαζί μέσα στην μόνωση των μικρών μας εαυτών. Νομίζω ότι οι έλληνες επάνω στους οποίους εσύ τώρα άρχεις είναι πρωτοπόροι σε αυτόν τον θανάσιμο κατήφορο. Δεν σου έκανε κιόλας εντύπωση καλέ μου Νάβιε, η αδιαφορία του έλληνα για τον συμπολίτη του; Όχι πως δεν θα του δανείσει μια χύτρα να μαγειρέψει, όχι πως αν τύχει μια αρρώστια δεν θα τον γιατροπορέψει, όχι πως δεν του αρέσει να ανακατεύεται στις δουλειές του γείτονα, για να του δείξει μάλιστα την αξιοσύνη του και την υπεροχή του, βοηθά ο έλληνας περισσότερο από κάθε άλλον.
Βοηθά και τον ξένο πρόθυμα, με την ιδέα μάλιστα, που χάρις στους μεγάλους στωικούς, πάντα τον κατέχει, μιας πανανθρώπινης κοινωνίας. Του αρέσει να δίνει στον ασθενέστερο, στον αβοήθητο. Είναι κι αυτό ένας τρόπος υπεροχής …
Λέγοντας πως ο έλληνας αδιαφορεί για τον πλησίον του, κάτι άλλο θέλω να πω, αλλα μου πέφτει δύσκολο να σου το εξηγήσω. Θα αρχίσω με παραδείγματα, που αν προσέξεις, ανάλογα θα δεις και εσύ ο ίδιος πολλά με τα μάτια σου.
Ακόμη υπάρχουν ποιητές πολλοί και τεχνίτες στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας. Πλησίασέ τους καθώς είναι χρέος σου και πες μου αν άκουσες κανέναν από αυτούς ποτέ να επαινεί τον ομότεχνό του. Δεν χάνει τον καιρό του σε επαίνους ο έλληνας. Δεν χαίρεται τον έπαινο. Χαίρεται όμως τον ψόγο και γι αυτόν πάντα βρίσκει καιρό. Για την κατανόηση, την αληθινή, αυτήν που βγαίνει από την συμπάθεια γι αυτό που κατανοείς, δεν θέλει τίποτε να θυσιάσει. Το κίνητρο της δικαιοσύνης δεν τον κινεί για να επαινέσει ότι αξίζει τον έπαινο.
Όχι πως δεν θα ήθελε να είναι δίκαιος, αλλα δεν αντιλαμβάνεται καν την αδικία που κάνει στον άλλο. Θαυμάζει ότι είναι ο δικός του κόσμος. Κάθε άλλον τον υποτιμά ! Όταν ένας πολίτης άξιος, δεν αναγνωρίζεται κατά την αξία του, λέει ο έλληνας, αφού δεν αναγνωρίζομαι εγώ ο αξιώτερός του, τι πειράζει αν και αυτός δεν αναγνωρίζεται; Ο εγωκεντρισμός αφαιρεί από τον έλληνα την δυνατότητα να είναι δίκαιος. Μόνον όταν δημιουργηθούν συμφέροντα που συμβαίνει να είναι κοινά σε πολλά άτομα μαζί, βλέπεις την συναδέλφωση και την αλληλεγγύη. Στον κάθε έλληνα τα ιδανικά είναι ατομικά. Γι αυτό οι πολιτικές των φατρίες είναι φατρίες συμφερόντων και το ιδανικό του κάθε ηγέτη είναι ο εαυτός του.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΠΕΜΠΤΟ
Νάβιε, ο Κάτων από καιρό έχει πεθάνει και πέθανε μαζί του και η παλιά μας δημοκρατία. Τώρα βαδίζουμε κι εμείς τον δρόμο των ελλήνων ως που και οι δικοί μας εγωισμοί κάθε μέρα ωμότεροι και βιαιότεροι να σκεπάσουν με την πλημμυρίδα τους την Σύγκλητο και την αγορά και ολόκληρη την αθάνατη πόλη.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΚΤΟ
Εδώ και δυο εβδομάδες σου έγραφα για το φυγόκεντρο εγωισμό των ελλήνων. Δεν θυμάμαι όμως αν σου έγραψα το χειρότερο. Κινημένος από την ίδια εγωπάθεια, την ρίζα αυτή του κάθε ελληνικού κακού (ας βοηθήσουν οι θεοί να μην γίνει και των δικών μας δεινών η μολυσμένη πηγή) ο έλληνας σε συχωράει στον συμπολίτη του καμία προκοπή. Όποιον τον ξεπεράσει, ο έλληνας τον φθονεί με πάθος και αν είναι στο χέρι του να τον γκρεμίσει από εκεί που ανέβηκε θα το κάνει.
Μα το πιο σπουδαίο, για να καταλάβεις τον έλληνα, είναι να σπουδάσεις τον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνει τον φθόνο του, τον τρόπο που εφηύρε για να γκρεμίζει καλύτερα. Είναι ένας τρόπος πιο κομψός από το δικό μας γέννημα σοφιστικής ευστροφίας και διανοητικής δεξιοτεχνίας. Δεν του αρέσει η χοντροκομμένη δολοφονία στους διαδρόμους του παλατιού, αλλα η λεπτοκαμωμένη συκοφαντία, ένα είδος αναίμακτου, ηθικού φόνου, ενός φόνου διακριτικότερου και εντελέστερου, που αφήνει του δολοφονημένου την σάρκα σχεδόν ανέπαφη, να περιφέρει την ατίμωση και την γύμνια της στους δρόμους και στις πλατείες.
Γιατι και την συκοφαντία, αγαπητέ μου, την έχουν αναγάγει σε τέχνη οι θαυμάσιοι, οι φιλότεχνοι έλληνες, οι πρώτοι δημιουργοί του καλού και του κακού λόγου. Το να επινοήσεις ένα ψέμα για κάποιον και να το διαλαλήσεις, αυτό είναι κοινότυπο και άτεχνο. Σε πιάνει ο άλλος από το αυτί και σε αποδείχνει εύκολα συκοφάντη και σε εξευτελίζει.
Η τέχνη είναι να συκοφαντείς χωρίς να ενσωματώνεις πουθενά ολόκληρη την συκοφαντία, μονο να την αφήνεις να την συνάγουν οι άλλοι από τα συμφραζόμενα και έτσι ασυνείδητα να υποβάλλεται σε όποιον την ακούει.
Η τέχνη είναι να βρίσκεις τον διφορούμενο λόγο, που άμα σε ρωτήσουν γιατι τον είπες, να μπορείς να πεις πως τον είπες με την καλή σημασία, και πάλι εκείνος που τον ακούει να αισθάνεται πως πρέπει να τον εννοήσει με την κακή του σημασία.
Αυτό είναι το αγχέμαχο όπλο με το οποίο πολεμάει ο έλληνας τον έλληνα, ο ηγέτης τον ηγέτη, ο φιλόσοφος τον φιλόσοφο, ο ποιητής τον ποιητή αλλα και ο ανάξιος τον άξιο, ο ουσιαστικά αδύνατος τον ουσιαστικά δυνατό  και ξένος , θα δοκιμάσεις την αιχμή τούτου του όπλου κι εσύ όπως την δοκίμασα κι εγώ. Θα απορήσεις σε τι κοινωνική περιωπή βάζουν οι έλληνες τους δεξιοτέχνες της συκοφαντίας, πως τους φοβούνται οι πολλοί και αγαθοί  και πως τους υπολήπτονται οι χρησμοθήρες και πως γλυκομίλητα τους χαιρετούν όταν τους συναντούν στις στοές και στην αγορά.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΒΔΟΜΟ
Το ανυπότακτο σε κάθε πειθαρχία, η περιφρόνηση των άλλων και ο φθόνος, η αρρωστημένη διόγκωση της ατομικότητας σπρώχνουν σχεδόν τον Έλληνα να θεωρεί τον εαυτό του πρώτο ανάμεσα στους άλλους. Αδιαφορώντας για όλους και για όλα, παραβλέποντας ότι γίνηκε πριν και ότι γίνεται γύρω του, αρχίζει κάθε φορά από την αρχή και δεν αμφιβάλλει πως πορεύεται πρώτος τον δρόμο το σωστό. Ταλαιπωρεί από αιώνες την ελληνική ζωή η υπέρμετρη εμπιστοσύνη του έλληνα στην προσωπική του γνώμη και στις προσωπικές του δυνατότητες.
Παρά να υποβάλει τη σκέψη του στην βάσανο μιας ομαδικής συζήτησης, προτιμάει να ριψοκινδυνεύει με μόνες τις προσωπικές του δυνάμεις. Πρόσεξε τις συσκέψεις των ηγετών των πολιτικών μερίδων τους με τους δήθεν φίλους των και θα δεις ότι οι περισσότερες είναι προσχήματα. Ο ηγέτης λεει την γνώμη του , βελτιώνει την διατύπωσή της με τις πολλές επαναλήψεις, χωρίς ούτε να περιμένει, ούτε να θέλει καμία αντιγνωμία. Και οι φίλοι του το ξέρουν καλά αυτό και συχνάζουν σε αυτές τις συσκέψεις η για να μάθουν τα νέα της ημέρας η για να βρουν ευκαιρία να κολακέψουν τον ηγέτη.
Το αποτέλεσμα είναι ότι ο έλληνας πολιτικός ανακυκλώνεται μόνος του μέσα στις δικές του σκέψεις, γιατι πιστεύει πως αυτές αρκούν για το έργο του, η το χειρότερο γιατι η χρησιμοποίηση και των άλλων στην εκτέλεσή του, θα περιόριζε την κυριότητά του επάνω στο έργο , θα το έκανε περισσότερο τέλειο , αλλα λιγότερο δικό του  και εκείνο που προέχει για τον έλληνα δεν είναι το πρώτο, αλλα το δεύτερο.
Ετσι σε πρώτη μοίρα έρχεται η τιμή του και σε δεύτερη η αξία του έργου. Αυτή είναι η αδυναμία του πολιτικού ήθους που θα παρατηρήσεις στους έλληνες δημόσιους άνδρες, που κατά τα άλλα είναι και πιο υψηλόφρονες και πιο αδέκαστοι και σχεδόν πιο φτωχοί από τους σύγχρονους δικούς μας. Οι παλιοί όμως ρωμαίοι, αυτοί κατείχαν την αρετή της μετριοφροσύνης που απουσιάζει και απουσίασε πάντα από την ελληνική πολιτική ζωή και γι’ αυτό τότε κατορθώσανε, αν και σε τόσα καθυστερημένοι, να πάρουν την κοσμοκρατορία από τα χέρια των ελλήνων.
Γιατί βλέπεις, τούτη η μοιραία για την τύχη των ελλήνων εγωπάθεια φέρνει και ένα άλλο χειρότερο δεινό: Όπου βασιλεύει, τα έργα σχεδιάζονται πάντα μέσα στα στενά όρια της ατομικότητας, σύντομα και βιαστικά, για να συντελεστούν όλα, πριν το πρόσωπο εκλείψει. Η πολιτική όμως που θεμελιώνει τις μεγάλες πολιτείες Δε σηκώνει ούτε βιασύνη, ούτε συντομία. Σχεδιάζεται σε έκταση αιώνων. Δεν προσδένεται σε άτομα, αλλα σε ομάδες προσώπων, σε διαδοχικές γενιές.
Στην εκτύλιξή της εξαφανίζεται το εφήμερο άτομο και παίρνουν την πρώτη θέση, διαρκέστερες υποστάσεις, λαοί, οικογένειες, πολιτικές μερίδες, η κοινωνικές τάξεις. Τα εδραία πολιτικά έργα μεσα στην ιστορία είναι υπέρ προσωπικά. Και δυστυχώς, οι έλληνες μονο σε προσωπικά έργα επιδίδονται με ζήλο. Γι αυτό η δεν φτάνουν ως την τελείωση ενός άξιου πολιτικού έργου, η όταν φτάσουν, φέρνει μέσα του το έργο του το ίδιο το σπέρμα της φθοράς.
Και αυτό είναι δίκαιο. Γιατί σκοπός των ελλήνων είναι η πρόσκαιρη λάμψη του πρόσκαιρου ατόμου, όχι η μόνιμη απρόσωπη ευόδωση του ιδίου του έργου. Έπρεπε εξαιρετικά ευνοϊκές περιστάσεις να συντρέξουν με την μεγαλοφυία του Αλέξανδρου του Μακεδόνα για να αποκτήσουν για λίγα χρόνια οι έλληνες μια κυρίαρχη πολιτική θέση στην οικουμένη. Αλλα και εκεί το έργο, στηριγμένο σε ένα πρόσωπο , όχι σε μιαν κοινότητα ανθρώπων, ούτε σε μία πολύχρονη παράδοση, μόλις εξαφανίστηκε ο δημιουργός του, διαλύθηκε μέσα σε χέρια των ιδίων εκείνων ανθρώπων που όταν ο Αλέξανδρος ζούσε, στάθηκαν οι απαραίτητοι συντελεστές του. Αλλα το έργο, βλέπεις, δεν ήταν δικό τους. Δεν τους είχε κάνει ο αυταρχικός ηγέτης κοινωνούς στην τιμή του έργου, αλλα θήτες του γιγάντιου εγωισμού του.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΟΓΔΟΟ
Ποτέ, μα ποτέ δεν θέλησα να σου πω ότι λείπει η πολιτική σκέψη από την Ελλάδα. Απεναντίας πιστεύω πως αφθονεί, περισσότερο μάλιστα απ’ όσο φαντάζεται όποιος βλέπει τα πράγματα από έξω. Μόνο που δεν μας είναι αισθητή η παρουσία της, γιατι οι άνδρες που την κατέχουν φθείρονται ο ένας από τον άλλον σε μιαν αδιάκοπη πεισματική και το πιο συχνά, μάταιη σύγκρουση. Εάν λείπει κάτι των ελλήνων πολιτικών, δεν είναι ούτε η δύναμη της σκέψης , ούτε η αγωνιστική διάθεση. Στο χαρακτήρα, στο ήθος φωλιάζει η αρρώστια.
Φωλιάζει στην άρνησή τους να δεχθούν να εξαφανίσουν το άτομό τους για την ευόδωση ενός ομαδικού έργου. Δεν κρίνουν ποτέ με δικαιοσύνη το συναγωνιστή τους και γι αυτό δεν υποτάσσονται ποτέ στην υπεροχή του. Δεν έχουν την υπομονή μέσα στον κύκλο των ισοτίμων, να περιμένουν με την τάξη του κλήρου η της ηλικίας την σειρά τους. Ετσι διασπαθίζοντας την δύναμη του και τις αρετές του κατάντησε ο λαός με την υψηλότερη και πλουσιότερη στην θεωρία πολιτική σκέψη, να μείνει τόσο πίσω από μας στις πρακτικές πολιτικές του επιδόσεις.
… τα δεινά, όσα υποφέρανε ως τα σήμερα οι έλληνες, μα θαρρώ και όσα θα υποφέρουν στο μέλλον, μια έχουν κύρια και πρώτη πηγή, την φιλοπρωτία, την νόμιμη θυγατέρα του τρομερού των εγωισμού. Μου γράφεις πως αυτό συμβαίνει και αλλού και προ παντός σε μας. Η διαφορά καλέ μου φίλε, έγκειται στο μέτρο και στην ένταση της φιλοπρωτίας. Βέβαια και εμείς σήμερα δεν υστερούμε. Αλλα την εποχή που θεμελιώνονταν το μεγαλείο της Ρώμης δεν είχαν υπερβεί οι δικοί μας το πρεπούμενο μέτρο. Υποτάσσονταν στον κοινό νόμο και στους γενικούς σκοπούς της πολιτείας, ενώ οι έλληνες το ξεπέρασαν πριν προφτάσουν να στεριώσουν την δύναμή τους στην οικουμένη. Όσο όμως αυστηρότερος και αν θέλω να είμαι, καθώς είναι χρέος μου, για μας τους ρωμαίους, δεν ξέρω αν μεταξύ των ρωμαίων, και σήμερα ακόμα, υπάρχουν τόσο φανατικοί και αδίστακτοι στο κυνήγημα των τιμών, όσοι υπήρξανε μεταξύ των ελλήνων στους ενδοξότερους τους αιώνες.
Μήπως υπερβάλω καλέ μου φίλε; Μήπως βλέπω το θαυμαστό γένος των ελλήνων με τα μάτια της γεροντικής κακίας ; μα είναι χρόνια τώρα που με το λυχνάρι και με του ήλιου το φως διαβάζω Αριστοφάνη , Δημοσθένη , Ευριπίδη , Θεόφραστο, Επίκουρο, Ζήνωνα, Χρύσιππο και όλο και βεβαιώνομαι περισσότερο πως δεν είμαι μόνος στον τρόπο που τους κρίνω. Όχι φίλε μου, Δε βλέπω πως είμαι άδικος όταν λέγω πως πρόθεσή τους συνήθως δεν είναι να ξεπεράσουν σε αξιότητα η και σε καλή φήμη τον αντίπαλό τους, αλλα να τον κατεβάσουν στα μάτια του κόσμου κάτω από την δική τους θέση, όποια κι αν είναι.
Την αρχαία «ύβριν» των, την κατεβάσανε στο χαμηλότερο επίπεδο. Κάποτε με τούτη την ισοπέδωση προς τα κάτω νομίζουν ότι επαναφέρουν το πολίτευμά τους στην ορθή του βάση. Μάταια ξεχώρισε ο μεγάλος Σταγειρίτης την «δημοκρατία» (Σ.Μ. οχλοκρατία) από την «πολιτεία» (Σ.Μ. ορθή δημοκρατία). Η θέλησή τους για ισότητα, άμα την αναλύσεις, θα δεις ότι δεν απορρέει από την αγάπη της δικαιοσύνης, αλλα από τον φθόνο της υπέρτερης αξίας. «Μια που εγώ, λεει ο έλληνας, δεν είμαι άξιος να ανέβω ψηλότερα από σένα, τότε τουλάχιστον και εσύ να μην ανεβείς από μένα ψηλότερα. Συμβιβάζομαι με την ισότητα».
Συμβιβάζεται με την ισότητα ο έλληνας, γιατι τι άλλο είναι παρά συμβιβασμός να πιστεύεις ανομολόγητα πως αξίζεις την πρώτη θέση και να δέχεσαι μία ίση με των άλλων ! Μέσα του λοιπόν δεν αδικεί τόσο ο έλληνας, όσο πλανάται. Γεννήθηκε με την ψευδαίσθηση της υπεροχής.
Και ύστερα θα συναντήσεις και μεταξύ των ελλήνων την άλλη ψευδαίσθηση που τους κάνει να υπερτιμούνε την μία αρετή που έχουν και να υποτιμούν τις άλλες που τους λείπουν. Είδα δειλούς που φαντάζονταν πως μπορούν να ξεπεράσουν όλους μονάχα με την εξυπνάδα τους και ανδρείους που πίστευαν πως φτάνει για να ξεπεράσουν όλους η ανδρεία τους. Είδα έξυπνους που φαντάζονταν ότι δεν χρειάζεται να γίνουν πρώτοι, ούτε η επιστήμη, ούτε η αρετή.
Είδα κάτι σοφούς που θελαν να σταθούν επάνω από τους έξυπνους και από τους ανδρείους με μόνη την επιστήμη και την σοφία. Πόσο αλήθεια άμαθοι της ζωής μπορεί να είναι αυτοί οι αφεντάδες της γνώσης! Τι κακό μας έκανε αυτός ο Πλάτωνας ! Πόσους δολοπλόκους πήρε στο λαιμό του που νομίσανε πως είναι «άνδρες βασιλικοί» !
Μα είδα τέλος, αγαπητέ μου Νάβιε, και κάτι ενάρετους, που δεν το χώνευαν να μην είναι πρώτοι στην πολιτεία, αφού ηταν πρώτοι στην αρετή. Και βέβαια δεν στασίαζαν όπως οι βάναυσοι και οι κακοί, αλλά αποσύρονταν σιωπηλοί και απογοητευμένοι στους αγρούς των, αφήνοντας τον δήμο στα χέρια των δημαγωγών και των συκοφαντών, η δηλητηριάζανε την ίδια τους την αρετή και τους ωραίους της λόγους με την πίκρα της αποτυχίας των, σαν οι ηγεσίες των πολιτειών να μην ήταν μοιραία υποταγμένες στις ιδιοτροπίες της τύχης και του χρόνου και σε λογής άλλους συνδυασμούς δυνάμεων που συνεχώς τις απομακρύνουν από την ιδεατή τους μορφή και τις παραδίνουν στα χέρια των ανάξιων η των μέτριων.
Τέτοια είναι τα πάθη και οι αδυναμίες που φθείρουν τους ηγέτες των ελληνικών πόλεων. Όσο για τους οπαδούς των ηγετών αυτών, έχουν και αυτοί την ιδιοτυπία τους στον μακάριο εκείνο τόπο. Είναι οπαδοί, πραγματικοί οπαδοί, μόνο όσοι έχασαν οριστικά την ελπίδα να γίνουν και αυτοί ηγέτες. Ετσι θα παρατηρήσεις ότι πιστοί οπαδοί είναι μόνο οι γεροντότεροι από τον ηγέτη τους. Ελάχιστοι είναι οι οπαδοί από πίστη ιδεολογική η από πίστη στον ηγέτη. Οι πολλοί είναι πειθαναγκασμένοι από τα πράγματα, γιατι ατύχησαν, γιατι βαρέθηκαν η λιγοψύχησαν. Γι αυτό είναι και όλοι προσωρινοί, άπιστοι, ενεδρεύοντες οπαδοί, ώσπου να περάσει η κακιά ώρα. Μα και αυτοί που μένουν και όσο μένουν οπαδοί, προσπαθούν συνεχώς να αναποδογυρίσουν την τάξη της ηγεσίας και να διευθύνουν αυτοί από το παρασκήνιο τον ηγέτη.
Γι αυτό και βλέπεις τόσο συχνά να είναι περιζήτητοι οι μέτριοι ηγέτες που προσφέρονται ευκολότερα στην παρασκηνιακή ηγεσία των οπαδών τους. Σε πολλές περιπτώσεις δεν έχει σημασία να ξέρεις ποιος είναι ο ονομαστικός ηγέτης μιας πολιτικής μερίδας αλλά ποιοι εκ του αφανούς τον διευθύνουν. Βλέπεις είναι μερικοί άνθρωποι που δεν είναι προικισμένοι με τα χαρίσματα με τα οποία αποκτάς τα φαινόμενα της ηγεσίας αλλά μονο με εκείνα που χρειάζονται για την ουσία της, για την άσκηση της εξουσίας. Είναι αναγκασμένοι λοιπόν οι τέτοιοι να περιοριστούν στον ρόλο του υποβολέα και να αφήσουν τους άλλους που κατέχουν τα φαινόμενα να χαριεντίζονται επάνω στην σκηνή.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΝΑΤΟ
Και ύστερα ,μήπως δεν βλέπω και την άλλη όψη του πράγματος; Ας παραπονιόμαστε για την ελληνική εγωπάθεια εμείς που διαρκώς επάνω της σκοντάφτουμε, γιατι έχουμε να κάνουμε με την ελληνική πόλη και τους πολιτικούς της. Εχει και την εξαίσια πλευρά της η υπερτροφία αυτή της προσωπικότητας, που στις κακές της όψεις την ονομάζουμε εγωπάθεια.
Εχει την πλευρά την δημιουργική, στην φιλοσοφία, στην ποίηση, στις τέχνες, στις επιστήμες, ακόμη και στο εμπόριο και στον πόλεμο. Από αυτήν αναβλύζει όλη η δόξα των ελλήνων, η μόνη δόξα στην ιστορία που μπορεί να σταθεί πλάι στην δική μας. Φοβάμαι μονάχα, γιατι, και ας μην το βλέπεις εσύ, κατά βάθος με γοητεύουν και εμένα οι έλληνες , που είναι και θα είναι πάντα οι δάσκαλοί μου. Φοβάμαι πως φτάσαμε στον καιρό, που η φωτεινή πλευρά της προσωπικότητάς των πηγαίνει όλο μικραίνοντας και αντίθετα η σκοτεινή όλο και αυξάνει και δεν ξέρω, δεν μπορώ να ξέρω αν ετούτος ο κατήφορος μπορεί ποτέ πια να σταματήσει.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΔΕΚΑΤΟ
Δεν σου κρύβω πως με πείραξε ο λόγος σου, πως δείχνομαι τάχα κακός και άδικος με τους έλληνες. Ας αρχίσω λοιπόν σήμερα το γράμμα μου με έναν έπαινο γι αυτούς, για να ξεπλύνω έτσι κάπως την μομφή σου. Ο εγωισμός δεν κάνει τους έλληνες μόνο κακούς πολίτες στην αγορά, τους κάνει και καλούς στρατιώτες στον πόλεμο. Εχουν αιώνων τρόπαια που μέσα στην μνήμη τους γίνονται σαν νόμοι άγραφοι και επιβάλλουν την περιφρόνηση της κακουχίας και του κινδύνου. Μη συγχέεις την διάλυση της στρατιωτικής δύναμης , που εχει αφορμή τις εμφύλιες έριδες, με την ατομική γενναιότητα καθώς και την πολεμική δεξιοτεχνία των ελλήνων. Μα δεν είναι μόνο στον πόλεμο ο έλληνας γενναίος και άξιος μαχητής, αλλά και στην ειρήνη.
Ακριβώς γιατι η γενναιότητά του δεν είναι συλλογική, σαν των περισσοτέρων λαών, αλλά ατομική, γι αυτό δεν φοβάται, και εκεί που βρίσκεται μόνος του, να ριψοκινδυνεύσει, στην ξενιτιά , στο παράτολμο ταξίδι, στην εξερεύνηση του αγνώστου. Γι αυτό και τόλμησε τέτοια που εμείς δεν θα τολμούσαμε ποτέ και θεμελίωσε για αιώνες αποικίες , έξω από τις στήλες του Ηρακλέους και πέρα στα χιόνια της Σκυθίας . Και στον καιρό μας ακόμη, έλληνες δεν είναι εκείνοι που τόλμησαν να διασχίσουν άγνωστες θάλασσες για να φτάσουν στην χώρα των Ινδών και στις έμπειρες χώρες πιο κάτω από την γη των Αιθιόπων; Αναρωτιέσαι κάποτε γιατί τα τολμάει αυτά τα παράτολμα ο έλληνας;
Επειδή είναι γενναίος ο έλληνας, είναι και παίκτης. Παίζει την περιουσία του, την ζωή του και κάποτε την τιμή του. Γεννήθηκε για να σκέπτεται μόνος, για να δρα μόνος, για να μάχεται μόνος και γι αυτό δεν φοβάται την μοναξιά. Εμείς αντίθετα είμαστε από τα χρόνια τα παλιά μια υπέροχα οργανωμένη αγέλη. Σκεπτόμαστε μαζί, δρούμε μαζί, μαχόμαστε μαζί και μοιραζόμαστε μαζί την τιμή, τα λάφυρα, την δόξα. Οι έλληνες δε δέχονται, όσο αφήνεται η φύση τους ελεύθερη, να μοιραστούν τίποτε με κανέναν.
Το εθνικό τους τραγούδι, αρχίζει με έναν καυγά, γιατι θελήσανε να κάνουν μοιρασιά ανάμεσα σε άντρες που μοιρασιά δεν δέχονται (Σ.Μ. αναφέρεται στην Ιλιάδα). Και μια που πήρα τον δρόμο των επαίνων, άκουσε και αυτόν, που δεν είναι και ο μικρότερος. Οι αυστηρές κρίσεις που τώρα βδομάδες σου γράφω, θαρρείς πως είναι μόνο δικές μου; Τις πιο πολλές τις διδάχτηκα από έναν έλληνα, από τον Επίκτητο. Νέος τον άκουσα να εξηγεί το μέγα δράμα του γένους του. Ήσυχα, καθαρά, με την ακριβολογία και την χάρη που σφράγιζε τον λόγο του , μας ετοίμαζε για έναν κόσμο που είχε πια περάσει, για μίαν Ατλαντίδα που είχε κατακαλύψει ο Ωκεανός.
Κάποτε κάνοντας την απολογία της πατρίδας του, μας έλεγε: «Δεν είναι τόσο δίκαια τα ανθρώπινα, ώστε μόνο αμαρτήματα να είναι οι αιτίες των τιμωριών. Η Τύχη, η τυφλή θεά, η τελευταία στην οποία θα πάψω να πιστεύω, πρόδωσε συχνά τους έλληνες στον δρόμο τους. Αλλα και αυτοί, πρόσθετε, την συντρέξανε με τον δικό τους τρόπο».
Μην νομίσεις όμως πως μόνο ένας Επίκτητος κατέχει την αρετή του «γνώθι σαυτόν» . Σε κάθε κόχη, απάγκια της αγοράς κάθε πόλης, σε κάθε πλάτανο από κάτω της ευλογημένης ελληνικής γης, θα βρεις και έναν έλληνα, αδυσώπητο κριτή του εαυτού του. Και εύκολα θα σου ξανοιχτεί και ας είσαι ξένος. Αρκεί εσύ να μην αρχίσεις να κακολογείς τίποτε το ελληνικό, γιατι τότε ξυπνάει μέσα του μια άλλη αρετή, η περηφάνια.
Ναι, ναι, σε βλέπω να γελάς, Ατίλιε Νάβιε, αυτούς τους ταπεινούς κόλακες που σέρνονται στους προθαλάμους μας, γελάς που τους ονομάζω περήφανους. Και όμως θα αστοχήσεις στο έργο σου αν αγνοήσεις αυτήν την αλήθεια. Πρόσεξε την υπεροψία και την φιλοτιμία των ελλήνων. Μην πλανάσαι! Εχουν την ευαισθησία των ξεπεσμένων ευγενών. Είναι γκρεμισμένοι κοσμοκράτορες, ποτέ όμως τόσο χαμηλά πεσμένοι ώστε να ξεχάσουν τι ήτανε!
Η πολυσύνθετη ψυχή τους χωράει λογής αντιφάσεις και έρχονται ώρες που για πολλούς είναι δίκαιος ο ειρωνικός λόγος του Ιουβενάλιου “Graeculus esuriens, in coelum jusseris, ibit” (τον λιμασμένο γραικύλο, κι αν στον ουρανό τον προστάξεις να πάει, θα πάει). Άλλοι όμως είναι τούτοι οι γραικύλοι και άλλοι οι έλληνες. Και το πιο περίεργο, οι ίδιοι τούτοι σε άλλες ώρες είναι γραικύλοι (graeculus) και σε άλλες έλληνες (graeci). Δεν πρέπει ποτέ να δώσεις την εντύπωση στον έλληνα ότι του αφαίρεσες την ελευθερία του.
Άφησε τον, όσο μπορείς, να ταράζεται, να θορυβεί, και να ικανοποιεί την πολιτική του μανία, μέσα στην σφαίρα που δεν κινδυνεύουν τα συμφέροντα της αυτοκρατορίας. Εσύ πρέπει να έχεις την τέχνη να επεμβαίνεις μόνο την τελευταία στιγμή, όταν δεν μπορείς να βάλεις τους έλληνες να αποτρέψουν το δυσάρεστο. Πάντοτε βρίσκονται οι διαφωνούντες μεταξύ των ελλήνων, που θα είναι πρόθυμοι να σε βοηθήσουν, είτε θεληματικά, είτε, συνηθέστερα, άθελά τους.
Υποβοηθώντας το τυφλό παιγνίδι των φατριών από το παρασκήνιο, χωρίς να προσβάλλεις την περηφάνιά τους, μπορεί να οδηγήσεις τις ελληνικές πόλεις προς το καλό πολύ ευκολότερα παρά με τις σοφότερες διαταγές που θα εξέδιδες, αν ήσουνα ανθύπατος στην Ισπανία η στην Ιλλυρία.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΝΔΕΚΑΤΟ
Όμως αν θέλεις στην Ελλάδα πραγματικά να επιβάλεις μία απόφασή σου, όσο σωστή και αν είναι, κοίταξε να μην φανεί η πρόθεσή σου. Πρέπει να θυσιάσεις την τιμή μίας απόφασης για να την επιβάλεις μεταξύ των ελλήνων. Κάλεσε ιδιαιτέρως έναν-έναν τους αρχηγούς των μερίδων, δώσε στον καθένα την ευκαιρία μίας επίπλαστης πρωτοβουλίας.
Φυσικά, αν δυστροπούν, να τους τρομάξεις, αλλα και αυτό υπό εχεμύθεια, χωρίς να αναγκάσεις την φιλοτιμία τους να πάρει τα όπλα. Δώσε τους κάποια περιθώρια έντιμης υποχώρησης και όταν ακόμη στην πραγματικότητα διατάσεις, μην τους πεις ότι διατάσεις. Πες τους ότι δεν διατάσεις, αλλά ότι αν δεν γίνει τούτο κι εκείνο, τότε οι ρωμαϊκές λεγεώνες θα αναγκαστούν να μετασταθμεύσουν για λόγους ασφαλείας σε άλλη επαρχία και τότε μπορεί τίποτε Γέτες η Κέλτες η Δακοί να στείλουν τα στίφη τους να δηώσουν την χώρα και ας αναμετρήσουν οι ίδιοι τις συνέπειες και ας αποφασίσουν.
Όλα αυτά δεν σου τα λεω για να σε κάνω να περιφρονείς τους έλληνες. Απεναντίας σου τα λεω για να τους καταλάβεις και να τους προσέξεις. Ακόμη και σήμερα διατηρούν τα ίχνη μερικών αρετών που μοιάζουν με την χόβολη μίας μεγάλης πυρράς. Μελετητές της ψυχής των ατόμων και του όχλου, θα τους δεις να εκτελούν μερικούς θαυμάσιους ελιγμούς, να χαράζουν πολιτικά σχέδια περίλαμπρα, με μια ευκινησία στην σκέψη και μια γοργότητα στις αντιδράσεις που εμείς εδώ ποτέ δεν φτάσαμε. Μόνο που ύστερα θα μελαγχολήσεις βλέποντας πως είναι πια ασήμαντοι οι σκοποί για τους οποίους ξοδεύονται αυτά τα εξαίσια χαρίσματα.
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΔΩΔΕΚΑΤΟ
Πρόσεξε αυτούς τους παλικαράδες της πολιτικής, που δεν καταλαβαίνουν ότι είναι γελοίο να έχεις το ύφος του δυνατού και του τρανού, όταν από καιρό έχεις πάψει να είσαι. Καθώς τρέφονται από την οπτασία των περασμένων τους μεγαλείων και δεν μπορούν να συμμορφωθούν με τις σημερινές τους διαστάσεις, πολύ θα σε ταλαιπωρήσουν με την αξίωσή τους να μην επεμβαίνεις στα πράγματα της πόλης τους.
***

Πηγή: www.terrapapers.com Φωτογραφία: Ydrohoos Fnous...

Διαβάστε όλο το άρθρο: logiosermis


Μία από τις ευφυέστερες εξαπατήσεις όλων 

των εποχών!

Ο Μενένιος Αππιος

 Ο Μενένιος Αππιος ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και χρημάτισε μία περίοδο κυβερνήτης της Αχαϊας. Τον διαδέχτηκε ο φίλος του Ατίλιο Νάβιο που είχε στην αρχή δυσκολίες προσαρμογής. Ετσι λοιπόν ο Μενένιος του έστελνε κατά καιρούς διάφορες επιστολές στις οποίες περιέγραφε τους Ελληνες και τις συνήθειές τους.
Το πόσο οι περιγραφές του Μενένιου ταίριαζαν με σημερινά ιδιώματα των Ελλήνων έκανε μεγάλη εντύπωση. Ας δούμε ένα μικρό απόσπασμα :

Ποτέ , μα ποτέ δεν θέλησα να σου πω ότι λείπει η πολιτική σκέψη από την Ελλάδα.
Απεναντίας πιστεύω πως αφθονεί, περισσότερο μάλιστα απ' όσο φαντάζεται όποιος βλέπει τα πράγματα από έξω.
Μόνο που δεν μας είναι αισθητή η παρουσία της , γιατι οι άνδρες που την κατέχουν φθείρονται ο ένας από τον άλλον σε μιαν αδιάκοπη πεισματική και το πιο συχνά , μάταιη σύγκρουση.
Εάν λείπει κάτι των ελλήνων πολιτικών, δεν είναι ούτε η δύναμη της σκέψης , ούτε η αγωνιστική διάθεση.
Στο χαρακτήρα , στο ήθος φωλιάζει η αρρώστια.
Φωλιάζει στην άρνησή τους να δεχθούν να εξαφανίσουν το άτομό τους για την ευόδωση ενός ομαδικού έργου.

Οι επιστολές αυτές βρέθηκαν σε παπύρους της αρχαίας Αιγυπτιακής πόλης Οξύρρυγχος
και ήταν μέσα στις ανακαλύψεις των αρχαιολόγων  Bernard Pyne Grenfell και Arthur Surridge Hunt 

File:Grenfell-hunt-1896.jpg

Τις έφερε στο φως ο καθηγητής (και μετέπειτα πρόεδρος της Δημοκρατίας) Κωνσταντίνος Τσάτσος, αξιοποιώντας τη φιλοφρόνηση κάποιου Γερμανού συναδέλφου του.
Οι φοβερές αυτές επιστολές έκαναν το γύρο του κόσμου, ενημερώθηκε η διεθνής επιστημονική κοινότητα, μπήκαν αντίτυπα σε όλες τις βιβλιοθήκες, έγιναν βιβλιογραφία σε πολλές σοβαρές και επίσημες δημοσιεύσεις και, ήταν τέτοιο το κύρος του Κ. Τσάτσου, που πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι που κάποιοι άρχισαν να αναρωτιούνται ποιός ήταν αυτός ο Μενένιος Αππιος, πότε ακριβώς έζησε και ποιές ήταν οι ιστορικές παραπομπές που τον ανέφεραν.
Η έρευνα αυτή δεν βρήκε καμμία απάντηση και έτσι οι πιέσεις μεταφέρθηκαν στον ίδιο τον Τσάτσο .
Εδώ είναι διαφωτιστική η επιστολή του Στέλιου Παπαθεμελή

Κύριο
Παντελή Σαββίδη,
EΡΤ3
Ενταύθα 

Στην εκπομπή σας της 29/10 αναμεταδώσατε αποσπάσματα από επιστολές κάποιου Μενένιου Aπιου, Ρωμαίου συγκλητικού που αναφέρονται στο πολιτικό ήθος και τον χαρακτήρα των Ελλήνων.
Διέλαθε της προσοχής σας, καθώς και εκείνης των πανεπιστημιακών συνομιλητών σας ότι τόσο ο Μενένιος Aπιος όσο και οι επιστολές του είναι πλάσμα της φαντασίας του αειμνήστου Κωνσταντίνου Τσάτσου.
Ο Τσάτσος είχε δημοσιεύσει τα κείμενα αυτά στο περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ του 1954. Τα αναδημοσίευσε επίσης στη Β? σειρά των Αφορισμών και Διαλογισμών του (Βιβλιοπωλείο της Εστίας β? έκδ. 1970 σελ.243 έπ.) με τον τίτλο «Οξυρρύγχειοι Πάπυροι».
Εκεί ο συγγραφέας περιγράφει ότι πέρασε τάχα από την Αθήνα ένας παλιός συμφοιτητής του τότε Καθηγητής Πανεπιστημίου σε χώρα του Βορρά που τον πληροφόρησε ότι κάπου στην Αίγυπτο στην αρχαία Οξύρρυγχο, το σημερινό Μπενεζέ, βρέθηκαν πάπυροι σε λατινική γλώσσα που περιείχαν απόψεις του εν λόγω Μενένιου για τους Έλληνες.
Το δημιούργημα της φαντασίας του Κ.Τ. υπήρξε εξαιρετικά πειστικό, έγινε δεκτό χωρίς επιφυλάξεις. Τριάντα χρόνια μετά, τον Μάϊο του 1983, προκλήθηκε μια έντονη αμφισβήτηση της γνησιότητας των Οξυρρύγχιων Παπύρων από τις στήλες της «Καθημερινής» και της «Εστίας» οπότε τότε παρενέβη ο Κ.Τσάτσος και ομολόγησε («Καθημερινή 27/5/1983) ότι οι «Οξυρρύγχειοι Πάπυροι» είναι «ολόκληρο κατασκεύασμα δικό του».
Προς παρηγορίαν σας, ακόμη και ο κορυφαίος ιστορικός του Νέου Ελληνισμού ο μακαρίτης Καθηγητής Απόστολος Βακαλόπουλος στο βιβλίο του «Ο Χαρακτήρας των Ελλήνων» είχε αποδεχθεί ως αληθινούς τους παπύρους και τον Μενένιο (πρβλ.την μαρτυρία του σε νεότερη έκδοση του «Χαρακτήρα των Ελλήνων» εκδόσεις ΗΡΟΔΟΤΟΣ χ.χ.σ.34 υποσ. 32).
Θεσσαλονίκη 30/10/08
Στέλιος Παπαθεμελής



Βεβαίως η ομολογία του Τσάτσου καθώς και η επιστολή Παπαθεμελή δεν έγιναν τόσο γνωστές όσο η ανακοίνωση περί Μενένιου Αππιου, ακόμα και σήμερα υπάρχει στο διαδίκτυο πληθώρα αναφορών που θεωρούν τις επιστολές αυθεντικό γεγονός, γράφονται άρθρα, γίνονται εργασίες κλπ κλπ.
Πώς όμως εμπνεύστηκε ο Τσάτσος το φανταστικό όνομα ;;
Υπάρχει ένα κείμενο του William Shakespeare γραμμένο μεταξύ 1605 και 1608 με τίτλο Coriolanus,στηριγμένο στη ζωή του Ρωμαίου στρατηγού Gaius Marcius Coriolanus. Ενας από τους πρωταγωνιστές είναι ο συγκλητικός Agrippa Menenius Lanatus, ο οποίος, μεταξύ των άλλων, είχε σαν σύμβουλο τον κακότροπο  Appius Claudius Sabinus.
Ενδεχομένως λοιπόν ο Τσάτσος διάλεξε μέσα από αυτή την ιστορία το αληθοφανές όνομα του φανταστικού του ήρωα και έφτιαξε μία από τις ευφυέστερες εξαπατήσεις όλων των εποχών.
File:Gavin Hamilton - Coriolanus Act V, Scene III edit2.jpg
(Coriolanus, Act V, Scene III. Engraved by James Caldwell)

Για την επαλήθευση των παραπάνω δείτε και στο τεύχος 1691 (Χριστούγεννα 1997) της Νέας Εστίας την αναφορά του Αντώνιου Γ. Δροσόπουλου "Δύο ανθύπατοι για τους Ελληνες και τους πολιτικούς τους"