Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Απάντηση στην Παπική Ζηζιούλιο «θεολογία» του Επισκόπου Περγάμου

Την 28ην Νοεμβρίου ημέραν δευτέραν πραγματοποιήθηκε ομιλία από τον Ιατρό και Καθηγητή  Γεώργιο Κάραλη, με το θέμα: «Η Θεοπτία κατά τον Άγιον Γρηγόριον τον Παλαμάν».
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ
 



Είπε Γέρων:Μερικά πράγματα,
καλό είναι να μην τα ξέρεις.
Ειδικά,
όταν δεν σε αφορούν άμεσα.

Γλιτώνεις πολλά.
Κυρίως γλιτώνεις
ψυχική φθορά,
ταραχή
και αναστάτωση.

Δεν θέλω να ξέρω
παρασκήνια,
τι είπε ο ένας,
τι έκανε ύπουλα ο άλλος,
πώς εκλέχτηκε στην τάδε θέση ο παράλλος,
τις ραδιούργιες της άλλης κλπ.

Δεν μας αφορά τίποτε απ’ αυτά.

Ούτε βοηθά κάπου.
Λέει κάπου ο απόστολος Παύλος,
¨Δεν θέλω να ξέρω τίποτε άλλο,
παρά μόνο το Χριστό!¨

Αρκεί η γνώση Του
για να χορτάσεις,
να γαληνέψεις,
και να το.. βουλώσεις.

Μένοντας
σε μια εσωτερική
κι εξωτερική
ησυχία.

Για όσο περισσότερο γίνεται.

Ο παπά-Τσιάφης!

Οι ενέργειες για την επιβίωση της Εκκλησίας μετά την άλωση

Xαλίφης αυτοκράτορας – Pωμιός πατριάρχης 


Πώς μπόρεσαν να επιβιώσουν οι Ορθόδοξοι χριστιανοί που βρέθηκαν μετά την Άλωση στον κλοιό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας



Δημοσιεύσαμε το άρθρο αυτό, ως μικρή ΠΡΟΓΕΥΣΗ του άρθρου μας για τους Έλληνες στην Τουρκοκρατία, για την κατάσταση της Εκκλησίας στα χρόνια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ένα θέμα, που γίνεται συχνά στόχος διαστρέβλωσης από επιτήδειους, που στηρίζονται στην ιστορική άγνοια των άλλων. Δείτε λοιπόν ως αρχή, το παρακάτω άρθρο που συλλέξαμε από την εφημερίδα Καθημερινή (29-5-2005), για να πάρετε μια γεύση τού πώς η Εκκλησία ελίχθηκε για να μπορέσει να διασώσει τους Ρωμηούς από την Ισλαμική αφομοίωση.



Tου Δ. Γ. Aποστολόπουλου*

Στην επέτειο ενός γεγονότος, το οποίο χαρακτηρίστηκε τομή όχι μόνο για την ελληνική αλλά και για την παγκόσμια ιστορία, ο λόγος δεν θα είναι για το γεγονός και για όσα το προκάλεσαν, αλλά για όσα ακολούθησαν. Δεν θα μιλήσουμε δηλαδή για την Aλωση· πρώτα, επειδή έχουν γραφτεί πολλά και καθώς δεν υπάρχει για το θέμα νεότερο πραγματολογικό υλικό ο λόγος θα ήταν μια επανάληψη γνωστών· έπειτα, επειδή νομίζω πως είναι καιρός να αρχίσουν να γίνονται γνωστά και στο ευρύτερο κοινό συμπεράσματα πρόσφατων σχετικά ερευνών για μιαν άλλη πτυχή της ιστορίας μας, λιγότερο γνωστή, που αφορά τους όρους αναδιοργάνωσης των χριστιανών που βρέθηκαν στον κλοιό της οθωμανικής αυτοκρατορίας: Πώς άραγε μπόρεσαν να επιβιώσουν οι ορθόδοξοι χριστιανοί Pωμιοί μετά την Aλωση, πώς μπόρεσαν να ξαναπλάσουν ζωή μέσα από τα ερείπια;

Oι θρήνοι για ό,τι χάθηκε δεν ήταν προφανώς αρκετό ιδεολογικό υπόβαθρο για να συντηρήσουν, μόνοι αυτοί, την ιστορική μνήμη και να σφυρηλατήσουν τη συνοχή στην κοινωνία των χριστιανών· χρειαζόταν μια ικανότητα προσαρμογής στα νέα πολιτικά δεδομένα, και παράλληλα πρωτοβουλίες για να αξιοποιηθούν όσες δυνατότητες προσέφεραν οι νέοι καιροί.


Eλπίδες μέσα από τα ερείπια
Iούνιος του 1453. Tίποτε δεν ήταν εύκολο για τους ηττημένους στις πολεμικές επιχειρήσεις χριστιανούς του βυζαντινού κράτους. H Πόλη είχε αλωθεί, δεν είχε παραδοθεί, ώστε να υπήρχε η δυνατότητα παροχής από τους κατακτητές κάποιων προνομίων, ενώ οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, σε περιουσίες αλλά και πολιτισμικά υλικά έμοιαζαν ανυπολόγιστες.
Oσοι ωστόσο ήταν προικισμένοι με ένα πολιτικό αισθητήριο μπορούσαν να ελπίζουν ότι τα πράγματα δεν θα έμεναν για καιρό έτσι: αν ο σκοπός των κατακτητών ήταν να εκμεταλλευτούν όχι μόνο τα εδάφη και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των χωρών που κατέλαβαν με τη δύναμη των όπλων, αλλά να εκμεταλλευτούν και τους ανθρώπους που τα κατοικούσαν, μπορούσαν να ελπίζουν πως η πολιτική εξουσία των κατακτητών θα αναζητούσε τρόπους να ενσωματώσει τους χριστιανικούς πληθυσμούς. Kαι όσοι ήταν προικισμένοι και με πολιτική οξύνοια μπορούσαν ίσως να διακρίνουν τις δύο χαραμάδες από τις οποίες μπορούσε να περάσει λίγο περισσότερο φως για αυτούς: η πρώτη ήταν οι πολιτικές φιλοδοξίες του Πορθητή να παίξει το ρόλο του αυτοκράτορα στο έκδηλα πλέον πολυεθνικό κράτος που σχηματιζόταν στην Aνατολή· δεύτερη χαραμάδα, οι κοινωνικές φιλοδοξίες των χριστιανών εκείνων που είχαν ενσωματωθεί πριν από την Aλωση στο κράτος των Oθωμανών, εκείνων που τα γεγονότα του 1453 δεν τους βρήκαν από τη πλευρά των ηττημένων.

Πολιτική απόφαση
Λίγους μόνο μήνες μετά την Aλωση ήρθε το πρώτο νέο: ο Πορθητής αποφάσισε να επιτρέψει, κατά παράβαση των αρχών που το μουσουλμανικό δίκαιο προέβλεπε για τις πόλεις που δεν παραδίδονταν, όχι απλώς τον διορισμό ενός ορθόδοξου χριστιανού ιερέα ή ενός αρχιερέα που θα φρόντιζε για τις πνευματικές ανάγκες των κατοίκων -όσων είχαν μείνει στην αλωμένη Πόλη- αλλά να επιτρέψει την ανασύσταση του Πατριαρχείου Kωνσταντινουπόλεως στο πλαίσιο του κράτους του. Nα επιτρέψει με άλλα λόγια την επαναλειτουργία, με όλες τις αρμοδιότητές του, του δεύτερου σε σημασία θεσμού της βυζαντινής αυτοκρατορίας στο πλαίσιο του κράτους του Oθωμανού μονάρχη. Γιατί άραγε;
Tο ότι ήταν μια πολιτική απόφαση, νομίζω πως δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε για να πείσουμε. Πρέπει να αναζητήσουμε τα πολιτικά οφέλη στα οποία απέβλεπε, ώστε να προβεί ο πανίσχυρος Πορθητής, λίγους μάλιστα μήνες μετά την Aλωση, σε αυτήν την πράξη.

O ανασυνοικισμός
Eίχε παλαιότερα θεωρηθεί πως το πολιτικό περιεχόμενο της απόφασης άρχιζε και τελείωνε στην προσπάθειά του να προκαλέσει τον ανασυνοικισμό της Πόλης. Aνασυνοικισμό προφανώς από ορθόδοξους χριστιανούς, διότι η επαναλειτουργία του Πατριαρχείου δεν αποτελούσε κανενός είδους δέλεαρ για τους μουσουλμάνους υπηκόους του. Γιατί όμως να θέλει χριστιανούς κατοίκους σε μια πόλη που την προόριζε μάλιστα για τη νέα πρωτεύουσα του κράτους του;
Tο γενικότερο πολιτικό σχέδιο, που ένα μέρος του μόνο είναι η ανασύσταση του Πατριαρχείου Kωνσταντινουπόλεως και η προσπάθεια ανασυνοικισμού της Πόλης, ήταν να μπορέσει ο Πορθητής να παίξει τον ρόλο του αυτοκράτορα, να εμφανιστεί στους χριστιανούς υπηκόους σαν διάδοχος των βυζαντινών βασιλέων, χωρίς όμως παράλληλα να χάσει το θρήσκευμά του. Δεν ήταν ασφαλώς η ευσέβεια και η προσκόλλησή του στη μουσουλμανική θρησκεία που τον οδηγούσε στη στάση αυτή -όλες οι πηγές μαρτυρούν τη μικρή σχέση που είχε με τη θρησκεία- αλλά ένα μείζον πολιτικό αίτημα. Eπρεπε να μη χάσει την ιδιότητα του μουσουλμάνου, διότι η εξουσία του είχε νομιμοποιητική βάση στις συνειδήσεις των μουσουλμάνων υπηκόων του όντας χαλίφης και διάδοχος του Προφήτη. Tο ιδεολόγημα, όμως, αυτό δεν μπορούσε να λειτουργήσει για τις συνειδήσεις των χριστιανών υπηκόων του, που με τις επάλληλες κατακτήσεις ήταν τόσοι όσοι περίπου και οι μουσουλμάνοι υπήκοοοι. Γι’ αυτούς, τους χριστιανούς, έπρεπε να εφευρεθεί μια παρόμοια διαδικασία, αφού στα πολιτικά σχέδια του Πορθητή ήταν να παίζει τον ρόλο του αυτοκράτορα και όχι πια του χαλίφη.

Iδέα και εμπνευστές
H εμπλοκή του στον κόσμο της Oρθόδοξης Eκκλησίας θεωρήθηκε ότι θα μπορούσε να αποδώσει παρόμοιους ιδεολογικούς καρπούς: να ήταν αυτός που θα επιτρέψει την εκλογή νέου Πατριάρχη Kωνσταντινουπόλεως, αυτός που θα δώσει στον νεοεκλεγέντα Πατριάρχη τη ράβδο όπως προέβλεπε το βυζαντινό τυπικό της προβλήσεως του Πατριάρχη, αυτός που θα εμφανιστεί αν όχι προστάτης, πάντως ανάχωμα στις βλέψεις της Kαθολικής Eκκλησίας έναντι της Eκκλησίας της Aνατολής. Kαι η Eκκλησία, έχοντας ως σύστημα δικαίου το βυζαντινό, να ταυτίζει τον αλλόθρησκο μονάρχη με τον χριστιανό «βασιλέα» εκεί όπου οι ισχύουσες διατάξεις το απαιτούσαν.
Στο ερώτημα, ποιος εμπνεύστηκε αυτό το πραγματικά ιδιοφυές σχέδιο, ο ίδιος ο Πορθητής ή κάποιοι από τους σύμβουλους του, νομίζω ότι δεν θα έχουμε ποτέ πλήρη απάντηση. Kάποιοι πάντως από τους Pωμιούς χριστιανούς, που ήταν στην υπηρεσία του και πριν από την Aλωση, ισχυρίζονταν, κατά τη μαρτυρία ενός αξιωματούχου του μεταβυζαντινού Πατριαρχείου, του Θεόδωρου Aγαλλιανού, πως με τη δική τους συμβολή έγινε ό,τι έγινε. Aν προς στιγμήν δεχτούμε τη μαρτυρία τους, μπορούμε να φανταστούμε τι έκαναν: παρουσίασαν ισχυρά επιχειρήματα στον Πορθητή πως μια τέτοια πράξη του θα ήταν προς το συμφέρον του. Eκείνο που ίσως του απέκρυψαν ήταν πως η πράξη αυτή θα εξυπηρετούσε και τις δικές τους κοινωνικές φιλοδοξίες.

Tα σχέδια των ισχυρών χριστιανών
Oκτώβριος του 1453. Eνας από τους Pωμιούς χριστιανούς, που είχε σχέσεις και ήταν στην υπηρεσία του οθωμανικού κράτους και πριν από την Aλωση, στέλνει χρήματα για να γίνει με λαμπρότητα μια λειτουργία στον ναό του Aγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη. Aπό την προσωπική αλληλογραφία του προσώπου αυτού, που είχαμε την τύχη να εντοπιστεί και να έρθει στο φως της δημοσιότητας μόλις το 1964, ένα στοιχείο πρέπει εδώ να συγκρατήσουμε: την έγνοια η χειρονομία του να γίνει γνωστή στο χριστιανικό πλήρωμα.
Iδιας ποιότητας έγνοια είχαν, νομίζω, και οι χριστιανοί σύμβουλοι του Πορθητή, εκείνοι που κατά το λέγειν τους συνέβαλαν στην απόφαση της ανασύστασης του Πατριαρχείου Kωνσταντινουπόλεως λίγους μόνο μήνες μετά την Aλωση: το Πατριαρχείο όφειλε, κατά τη μαρτυρία πάντα του Aγαλλιανού, να τους θεωρεί ευεργέτες του.
Γιατί άραγε αυτοί οι ισχυροί, λόγω των διασυνδέσεών τους με την οθωμανική πολιτική εξουσία, χριστιανοί επιζητούσαν να φανούν αρεστοί στα μάτια των ομοθρήσκων τους, υπηρετώντας αξίες που ήταν οικείες και αποδεκτές στην κοινωνία των χριστιανών;
Για να κατανοήσουμε αυτές τις συμπεριφορές θα πρέπει, νομίζω, να λάβουμε υπόψη μας ένα άλλο γεγονός που συνέβη μετά την Aλωση: τον αποδεκατισμό της βυζαντινής αριστοκρατίας. Tο πλήθος των χριστιανών που θα ζούσε πλέον στον κλοιό της οθωμανικής αυτοκρατορίας είχε δύο δρόμους να επιλέξει: είτε να ζήσει σε διάσπαρτες χριστιανικές κοινότητες, έχοντας επικεφαλής κάποιον κληρικό, είτε να ανασυγκροτήσει την κοινωνική του δομή, μέσα βέβαια από μια διαδικασία αναστρωμάτωσης, έχοντας μια κεντρική θεσμική αρτηρία. Oι χριστιανοί που είχαν συμπορευτεί με τους Oθωμανούς πριν από την Aλωση φαίνεται πως απέβλεπαν στη δεύτερη εκδοχή, επιφυλάσσοντας βέβαια για τον εαυτό τους τη θέση που είχε η βυζαντινή αριστοκρατία. Mέσα σε αυτήν την προοπτική, η ανασύσταση του Πατριαρχείου ως κεντρικού θεσμού της υπό ανασυγκρότησιν κοινωνίας, και μέσω αυτού η νομιμοποίησή τους στις συνειδήσεις των χριστιανών ως ευεργετών, ήταν ένας παράπλευρος πολιτικός σχεδιασμός που δεν βρισκόταν σε αντίθεση με τα πολιτικά σχέδια του Πορθητή.




 

Στοχαστικές προσαρμογές

Πρέπει να αναγνωρίσουμε πως η ευεργετική για τους χριστιανούς απόφαση για ανασύσταση του Πατριαρχείου είχε –μπορούσε να έχει– ημερομηνία λήξης· διότι, αν την απόφαση την πήρε η οθωμανική πολιτική εξουσία με γνώμονα το συμφέρον της ίδιας, οποιαδήποτε στιγμή θεωρούσε ότι εξέλιπαν οι λόγοι που την οδήγησαν σε αυτή, μπορούσε να την αναιρέσει. Έπρεπε λοιπόν να βρεθεί από τους χριστιανούς τρόπος να εξασφαλιστεί ο θεσμός. Για να υπηρετηθεί αυτός ο στόχος αλλά και για να επιλυθούν οριστικά διαμάχες για τη δομή της εξουσίας στο εσωτερικό της κοινωνίας των χριστιανών, εμφανίζεται το 1474 μια ελληνική πρωτοβουλία: ο Πατριάρχης των χριστιανών υπηκόων της αυτοκρατορίας να αναλάβει εφεξής την υποχρέωση να εισπράττει και να αποδίδει στην Πύλη, στο οθωμανικό δημόσιο, ένα φόρο κάθε χρόνο.

H πρωτοβουλία γίνεται αποδεκτή από την Πύλη, με άμεσο πολιτικό αποτέλεσμα, ο θεσμός του Πατριαρχείου να προσδεθεί στον πιο ισχυρό μηχανισμό του οθωμανικού δημοσίου, τον φορολογικό. Mε την πρόσδεση όμως αυτή θα δοθεί ταυτόχρονα λύση και στο ζήτημα της μορφής που θα είχε η κοινωνική οργάνωση των χριστιανών, θρησκευτική κοινότητα ή πολιτική κοινωνία, καθώς οι κληρικοί με την ετήσια φορολογική υποχρέωση που ανέλαβαν έναντι της Πύλης βρέθηκαν να εξαρτώνται οργανικά από την κοινωνία των χριστιανών, αφού από αυτούς θα εξασφάλιζαν τα χρήματα που ήταν υπόχρεοι να καταβάλλουν κάθε χρόνο, με τρόπο απαρέγκλιτο.

Eίκοσι χρόνια μετά την Aλωση, οι ορθόδοξοι χριστιανοί Pωμηοί είχαν αποκτήσει ένα θεσμό που με την εμβέλειά του στο σύνολο σχεδόν της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας, όπου υπήρχαν χριστιανοί, τους επέτρεπε να οργανώσουν καλύτερα και την κοινωνική τους ζωή. Eίχαν δηλαδή κάνει ένα αποφασιστικό βήμα, που τους έφερνε πιο πέρα από εκεί που τους είχε αφήσει μια κατάκτηση.
Γιατί υποστήριξαν τους ανθενωτικούς 
 Kαλά όμως όλα αυτά, άριστοι οι επί χάρτου σχεδιασμοί· αλλά για να γίνουν πράξη, έπρεπε να βρεθεί το κατάλληλο προσωπικό που θα επάνδρωνε το Πατριαρχείο και θα υπηρετούσε τους στόχους. Kαι αυτοί δεν ήταν άλλοι από τους ανθενωτικούς, εκείνοι που και πριν από την Aλωση, πίστευαν πως το χειρότερο που μπορούσε να συμβεί στους χριστιανικούς πληθυσμούς της Aνατολής ήταν να υποταγούν στην Kαθολική[*] Eκκλησία. Δεν πρέπει λοιπόν να προκαλεί έκπληξη γιατί ο Γεννάδιος Σχολάριος, ο επικεφαλής των ανθενωτικών, επελέγη για Πατριάρχης του ανασυσταθέντος Πατριαρχείου. Eκπληξη προκαλεί πώς ο Γεννάδιος δεν κατανόησε αμέσως το άλλο σχέδιο εκείνων των χριστιανών που τον επέλεξαν και τον στήριξαν: εκείνος νόμισε πως θα τον άφηναν να είναι ο πνευματικός ηγέτης των χριστιανών, ο «επί γης πατέρας και μεσίτης» του Θεού· εκείνοι τον ήθελαν για να υπηρετήσει και τους δικούς τους «κοσμικούς» στόχους. O Γεννάδιος όταν το κατανόησε ζήτησε να απομακρυνθεί από τη θέση του. Πέρα όμως από αυτή τη διαφορετική εκτίμηση που παρουσιάστηκε στο περιεχόμενο των ρόλων, κανείς δεν μπορούσε να μην αναγνωρίσει πως ένα μεγάλο βήμα είχε συντελεστεί στο επίπεδο των θεσμών, που θα βοηθούσε όχι μόνο τις πνευματικές ανάγκες των χριστιανών αλλά και την αναδιοργάνωση των ηττημένων στις πολεμικές επιχειρήσεις χριστιανών Pωμιών. Aποτελούσε, πάντως, μια παρηγοριά για τους ανθενωτικούς η διαπίστωση πως, μολονότι συναντούσε δυσκολίες για να εφαρμοστεί το δικό τους όραμα, έβλεπαν τη σημαία του ανθενωτισμού να κυματίζει ψηλά.

Σημειώσεις * O Δημήτρης Γ. Aποστολόπουλος είναι διευθυντής Eρευνών στο Eθνικό Iδρυμα Eρευνών, αντιπρόεδρος της «Διεθνούς Eταιρείας Mελέτης του 18ου αιώνα» (ISECS). 

[*] O συγγραφέας με τον συνήθη όρο: "Καθολική" εννοεί την Παπική εκκλησία.
πηγή 
Αποτέλεσμα εικόνας για χασμουρητα


Με συγκινούν οι άνθρωποι
που απεχθάνονται τα κουτσομπολιά,
και χασμουριούνται απίστευτα
όταν οι διπλανοί τους

αρχίζουν την κατάκριση.

Χειρότερα κι ἀπὸ τὸν Μεσαίωνα!!!



Ὅποτε περνῶ ἀπὸ τὸ κέντρο τῶν Ἀθηνῶν πρὸς τὴν Ὁμόνοια, τὰ στενὰ εἶναι γεμάτα ἀπὸ μυσουλμάνους. Τὰ  ῥοῦχα ποὺ ἐνδύονται, βάσει τῶν δικῶν τους παραδόσεων, ὁμοιάζουν μὲ αὐτὰ τοῦ ἰμάμη τους.
Ὅλοι ἐνδύονται ὅμοια… Κι αὐτὸ τὸ «ἔθιμο» τὸ δέχονται οἱ «ἀνθρωπιστές» μὲ τὶς Μ.Κ.Ο., ἐνᾦ τὰ δικά μας ὄχι!
Μέχρι καὶ τὰ μικρὰ ἀγόρια, ἡλικίας περίπου μεταξὺ 12 καὶ 14, αὐτὰ τὰ ῥοῦχα φοροῦν.

Κατὰ τὴν περίοδο δὲ ποὺ ἔχουν τὸ ῥαμαζάνι τους, προσεύχονται στὰ πεζοδρόμια!
Ἐὰν περάσουμε ἀνάμεσά τους, θὰ λερωθοῦν ἀπὸ ἐμὰς, διότι (γιὰ αὐτούς) εἴμαστε ἄπιστοι!!!

Ἄρα εἶναι ἄνθρωποι τοῦ Μεσαίωνος!

Ὅταν βλέπω τὶς γυναῖκες τους στὸν δρόμο μὲ τὴν μπούρκα, τὸ χιτζὰμπ ἢ τὸ νικάμπ, ἁπλᾶ αἰσθάνομαι ἀηδία γιὰ τὸν ῥατσισμὸ καὶ τὴν μεγάλη ὑποτίμηση κατὰ τῶν γυναικῶν.
Δὲν τὸ ἀντέχω αὐτὸ ποὺ βλέπω… Ἀκόμη καὶ μικρὰ κοριτσάκια…!!!

Καὶ τὸ ἀστεῖο εἶναι, ὅπως μᾶς λέν, πὼς ὅλοι αὐτοὶ πρέπει νὰ πᾷν στὸ σχολεῖο, γιὰ νὰ μάθουν γράμματα καὶ νὰ διαβάζουν!!! Ὄχι δά!!!
Πηγαίνουν γιὰ νὰ πάρουν τὴν Ἑλληνικὴ Ἰθαγένεια τὰ μικρὰ παιδιά, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ οἱ γονεῖς τους!!!
Ἄρα τὸ παιδὶ [κορίτσι/ἀγόρι] δὲν πρόκειται νὰ πάρῃ κάτι ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Παιδεαί, μέσα στὰ σχολεῖα.
Τὴν παιδεία τους θὰ τὴν πάρουν ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους.

Ὅπότε ἔβγαλα συμπέρασμα:
Δὲν πρόκειται νὰ συμπράξουν μὲ τὴν δική μας κοινωνία, ὡς μέρος μίας πολυπολιτισμικότητος.
Ὁ κάθε ἕνας κυττᾶ τὴν φυλή του, ὡς ῥάτσα καὶ δὲν θέλει νὰ τὴν χάσῃ. Γιὰ αὐτὸ ἀκόμη τηροῦν τόσο πιστὰ τὶς παραδόσεις τους καὶ τὰ ἔθιμά τους οἱ μουσουλμάνοι.

Μὲ ἁπλᾶ λόγια ἕναπαράδειγμα:
Δὲν μποροῦν οἱ φακὲς μὲ τὰ ῥεβύθια νὰ ἀνακατευθοῦν, γιατὶ δὲν ταιριάζουν.
Ἔτσι γίνεται καὶ μὲ τὶς διαφορετικὲς ῥάτσες σὲ κάθε Ἔθνος, ποὺ σέβεται τὴν δική του κουλτούρα. Ἀρκεῖ μόνον νὰ ὑπάρχῃ σεβασμός.
Δυστυχῶς ὅμως οἱ μουσουλμάνοι δὲν σέβονται κάτι…!!!

Ἐὰν εἶναι δυνατόν!!
Πατρίδα μας εἶναι ῥὲ γαμῶτο!!!
Δὲν ἦλθαν αὐτοὶ πρῶτοι στὴν χώρα μας!!!
Ἐμεῖς εἴμαστε ποὺ ἤλθαμε πρῶτοι ἐδῶ, πρὶν ἀπὸ χιλιάδες χρόνια…

Θὰ σᾶς τὸ πῶ  ἁπλᾶ: Ἢ γυρίζετε στὴν χώρα σᾶς μὲ τὴν δική σας κουλτούρα ἢ τηρεῖστε τοὺς  δικούς μας νόμους στὴν δική μας χώρα  κι ὄχι τὸν Νόμο τῆς Σαρίας καὶ τὸ Κοράνι σας σὲ Δημόσιο χῶρο…
Ἀὐτὰ στὴν πατρίδα σας!!!

Σταματόπουλος Δημήτρης

Τῆς γῆς συνταρασσομένης τῷ τῆς ὀργῆς σου φόβῳ, βουνοὶ καὶ τὰ ὄρη συσσείονται Κύριε, ἀλλ' εὐσπλαγχνίας ὄμματι ἐφ' ἡμᾶς ἐπιβλέψας, μὴ τῷ θυμῷ σου ὀργισθῇς ἡμῖν, ἀλλὰ σπλαγχνισθεὶς ἐπὶ τὸ πλάσμα τῶν χειρῶν σου, τῆς φοβερᾶς ἡμᾶς τοῦ σεισμοῦ ἀπειλῆς ἐλευθέρωσον, ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος.



 
Ἦχος πλ. β'
Στίχ. Συνέσεισας τὴν γῆν, καὶ συνετάραξας αὐτήν.
Φοβερὸς εἶ Κύριε, καὶ τὶς ὑποστήσεται τὴν δικαίαν σου ὀργήν, ἢ τὶς σὲ δυσωπήσει, ἢ τὶς παρακαλέσει ἀγαθέ, ὑπὲρ λαοῦ ἡμαρτηκότος καὶ ἀπεγνωσμένου; τὰ οὐράνια τάγματα Ἄγγελοι, Ἀρχαὶ καὶ Ἐξουσίαι, θρόνοι, Κυριότητες, τὰ Χερουβὶμ καὶ τὰ Σεραφίμ, ὑπὲρ ἡμῶν σοὶ βοῶσιν· Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος, εἶ Κύριε, τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου μὴ παρίδῃς ἀγαθέ, διὰ σπλάγχνα ἐλέους, σῷζε πόλιν κινδυνεύουσαν.
 
 
Στίχ. Ὁ ἐπιβλέπων ἐπὶ τὴν γῆν.
Νινευῖται τοῖς παραπτώμασι, τὴν διὰ τῆς τοῦ σεισμοῦ ἀπειλῆς κατάχωσιν ἤκουον· ἐν δὲ τῷ μεσιτεύοντι σημείῳ τοῦ κήτους, τὴν διά του Ἰωνᾶ ἀνάστασιν, ἡ μετάνοια παρακαλεῖ, ἀλλ' ὡς ἐκείνους, βοῇ λαοῦ σου μετὰ νηπίων καὶ κτηνῶν, οἰκτείρας προσεδέξω, καὶ ἡμᾶς παιδευομένους, διὰ τῆς τριημέρου Ἀναστάσεως, φεῖσαι καὶ ἐλέησον.

Oσία Μητέρα Μαρία του Παρισιού(Μαρία Σκόμπτσοβα).Μία εν Χριστώ Σαλή στους μοντέρνους καιρούς.





 
 
Η Μητέρα Μαρία Σκόμπτσοβα απεβίωσε την Μεγάλη Παρασκευή του έτους 1945, στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως τουRavensbrück, κοντά στο Βερολίνο. Το “έγκλημα” αυτής της Ορθόδοξης μοναχής και Ρωσίδας πρόσφυγος ήταν η προσπάθειά της να σώζει Εβραίους και άλλους που εδιώκοντο από τους Ναζί στην υιοθετημένη πόλη της, το Παρίσι, όπου το 1932 είχε ιδρύσει έναν οίκο φιλοξενίας. Η ακόλουθη μελέτη γράφτηκε το 1937 και ανακαλύφθηκε το 1996 από την ΕλένηKlepinin-Arjakovsky, στο αρχείο του S. B. Pilenko. Το Ρωσικό κείμενο δημοσιεύθηκε το καλοκαίρι του 1998 από το περιοδικό “ΒΕΣΤΝΙΚ” που έχει την έδρα του στο Παρίσι, Φύλλο Νο.176 (II-III 1997), σελ. 5-50, και είναι επίσης αναρτημένο στην ιστοσελίδα Άγιος Φιλάρετος της Μόσχας, 
 
ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΒΙΟΥ
 Όταν, την Μεγάλη Τεσσαρακοστή του 1932, ο Μητροπολίτης Ευλόγιος δέχθηκε τους μοναχικούς όρκους της Ελισαβέτας Σκόμπτσοβα στην εκκλησία του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι, πολλοί σκανδαλίσθηκαν. Στο κάτω-κάτω, αυτή η γυναίκα ήταν δύο φορές διαζευγμένη, είχε αποκτήσει ένα νόθο παιδί από άλλον άνδρα, είχε αριστερές πολιτικές συμπάθειες και γενικά, όπως και να το εξέταζε κανείς, ήταν μοναδική περίπτωση. Κατά την ομολογία της, έλαβε το όνομα Μαρία σε ανάμνηση της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας, μιας πόρνης που έγινε ερημίτισσα και άκρως ασκητική. Ως θρησκευόμενο πρόσωπο, η Μητέρα Μαρία συνέχισε να σκανδαλίζει, σαν γνήσια “δια Χριστόν Σαλή”. Το “αγγελικό σχήμα” της ήταν συνήθως γεμάτο λεκέδες από τα λίπη της κουζίνας και τις μπογιές από το εργαστήρι της. Σύχναζε σε μπαράκια αργά την νύχτα. Φαινόταν να έχει ελάχιστη υπομονή με τις μακροσκελείς Ορθόδοξες λειτουργίες, και τις αυστηρές και συχνές νηστείες έμοιαζε να τις θεωρεί βαρύ φορτίο. Και – τι φρίκη! – κάπνιζε και δημοσίως, φορώντας το ράσο!
 Γόνος ευκατάστατης οικογένειας της καλής κοινωνίας το 1871 στη Λετονία, της είχε δοθεί το όνομα Ελισαβέτα Πιλένκο. Ο πατέρας της απεβίωσε όταν εκείνη ήταν στην εφηβεία, και έκτοτε ενστερνίστηκε τον αθεϊσμό. Το 1906 η μητέρα της πήρε την οικογένεια στην Αγία Πετρούπολη. Εκεί συνδέθηκε με ριζοσπαστικούς κύκλους διανοουμένων. Το 1910 παντρεύτηκε ένα Μπολσεβίκο ονόματι Ντιμίτρι Κουζμίν-Καράβιεφ. Κατά το διάστημα αυτό της ζωής της ασχολήθηκε ενεργά με τους λογοτεχνικούς κύκλους και έγραψε αρκετή ποίηση. Το πρώτο της βιβλίο, “Σκυθικά Θραύσματα”, ήταν μια συλλογή ποιημάτων αυτής της περιόδου. Μέχρι να έρθει το 1913, ο γάμος της με τον Ντιμίτρι είχε τελειώσει. Μέσω της μελέτης της ανθρώπινης φύσης τού Ιησού, άρχισε να έλκεται πίσω στον Χριστιανισμό. Μετακόμισε – τώρα πλέον με την κόρη της την Γκαϊάνα – στον Νότο της Ρωσίας, όπου αυξήθηκε και η θρησκευτική της προσήλωση. Το 1918, μετά την Επανάσταση των Μπολσεβίκων, εξελέγη Αντιδήμαρχος της πόλεως Ανάπα στην Νότια Ρωσία. Όταν ο Λευκός Στρατός κατέλαβε την Ανάπα, ο Δήμαρχος έφυγε εσπευσμένα και εκείνη έγινε Δήμαρχος της πόλεως. Ο Λευκός Στρατός την δίκασε επειδή είχε υπάρξει Μπολσεβίκα. Όμως ο δικαστής ήταν ένας παλιός της καθηγητής, ο Δανιήλ Σκόμπτσοβ, και έτσι απαλλάχθηκε. Σύντομα οι δυο τους ερωτεύθηκαν και παντρεύτηκαν. Σύντομα όμως άρχισε πάλι να αλλάζει το πολιτικό ρεύμα. Για να αποφύγει τον κίνδυνο, η Ελισαβέτα, ο Δανιήλ, η Γκαϊάνα και η μητέρα της Ελισαβέτα, Σοφία, έφυγαν από την χώρα. Η Ελισαβέτα ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί της. Ταξίδεψαν πρώτα στην Γεωργία (όπου γεννήθηκε ο γιος της ο Γιούρι) και μετά στην Γιουγκοσλαβία (όπου γεννήθηκε η κόρη της Αναστασία). Τελικά έφθασαν στο Παρίσι το 1923. Σύντομα η Ελισαβέτα αφιερώθηκε σε θεολογικές σπουδές και κοινωνικά έργα. Το 1926, η Αναστασία πέθανε από γρίπη – γεγονός που ράγισε την καρδιά της οικογένειας. Την Γκαϊάνα την έστειλαν σε σχολείο του Βελγίου, εσώκλειστη. Σύντομα μετά, ο γάμος του Δανιήλ και της Ελισαβέτα άρχισε να διαλύεται. Ο Γιούρι κατέληξε να ζει με τον Δανιήλ, ενώ η Ελισαβέτα μετακόμισε στο κέντρο του Παρισιού, για να εργασθεί πιο άμεσα με εκείνους που είχαν περισσότερη ανάγκη. Ο επίσκοπός της την ενθάρρυνε να δώσει τους μοναχικούς όρκους για να γίνει μοναχή. Το 1932, με την έγκριση του Δανιήλ Σκόμπτσοβ, εγκρίθηκε η “Εκκλησιαστική Πράξη χωρισμού”, και τελικά πήρε τους μοναχικούς όρκους. Το όνομα που πήρε στην κουρά της ήταν Μαρία. Αργότερα, έστειλαν τον π. Δημήτριο Κλεπίνιν να γίνει προϊστάμενος του ιδρύματος εκείνου.
 Στα γραπτά της η Μητέρα Μαρία εκφράζει εκείνο που προσπαθούσε να βιώσει. Έχοντας πάρει τους μοναχικούς όρκους – που τους θεωρούσε ένα μέσον για να προσηλωθεί αμετάκλητα στην κλήση της μέσα στην Εκκλησία – ενοικίασε ένα κτίριο που έγινε το μοναστήρι της, και καταφύγιο για τους απόβλητους της κοινωνίας. Ήταν ένας τόπος με πόρτα ανοιχτή για τους πρόσφυγες, τους ενδεείς και τους μοναχικούς. Σύντομα έγινε και κέντρο για πνευματική και θεολογική συζήτηση. Για την Μητέρα Μαρία, αυτά τα δυο στοιχεία – διακονία των φτωχών και θεολογία – πήγαιναν χέρι-χέρι. Ένας παρατηρητής είχε περιγράψει αυτό το “μοναστήρι” ως “ένα περίεργο πανδαιμόνιο: ‘…έχουμε νεαρά κορίτσια, τρελούς, εξόριστους, άνεργους εργάτες, και, αυτή τη στιγμή, την χορωδία της Ρωσικής Όπερας και την Γρηγοριανή χορωδία του Dom Malherbe, ενός ιεραποστολικού κέντρου, και τώρα, έχουμε και λειτουργίες μέρα-νύχτα στο παρεκκλήσι….’ Το Μοναστήρι φιλοξενούσε ομιλίες και συζητήσεις, με ομιλητές από το Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου. Οι πολύ έντονες πνευματικές πεποιθήσεις της Μητέρας Μαρίας δεν την εμπόδισαν να οργανώνει και σε μεγάλη κλίμακα. Ίδρυσε ένα σανατόριο για στερημένους ανθρώπους που υπέφεραν από φυματίωση, και υπήρξε καθοριστικός παράγοντας για την εκκίνηση της “Orthodox Action” (Ορθόδοξη Δράση), μια οργάνωση με πολλαπλές αγαθοεργίες.
 Όταν τα Γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν το Παρίσι, το μοναστήρι της Μητέρας Μαρίας έγινε καταφύγιο για διωχθέντες Εβραίους, μέχρι να βρεθούν διαδρομές διαφυγής για αυτούς. Σε όσους το ζητούσαν, τους προμήθευε με πλαστά πιστοποιητικά Βαπτίσεως. Οι Ναζί κάποτε ανακάλυψαν τι γινόταν. Η Μητέρα Μαρία, ο γιος της Γιούρι, ο προϊστάμενος Ιερέας του παρεκκλησίου και ο λαϊκός διαχειριστής τέθηκαν υπό κράτηση και τους έστειλαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μόνο ο λαϊκός επιβίωσε. Όσοι γνώρισαν την Μητέρα Μαρία στα στρατόπεδα ήσαν μάρτυρες του κουράγιου, της ελπίδας και της αισιοδοξίας που μετέδιδε στους άλλους, κάτω από τις χειρότερες δυνατόν συνθήκες. Η ημερομηνία και οι συνθήκες του θανάτου της δεν είναι βέβαιες. Υπάρχουν αναφορές πως το όνομά της εμφανίσθηκε σε κατάλογο εκείνων που οδηγήθηκαν στους θαλάμους αερίων την 31η Απριλίου 1945, και πως η ίδια είχε προσφερθεί να πάρει την θέση μιας νεαρής Πολωνής, όμως αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί πλήρως.
 Η Μαρία Σκόμπτσοβα ανήκει όντως σύμφωνα με την παράδοση σε εκείνους τους  “δια Χριστόν Σαλούς”, οι οποίοι καλούν την Εκκλησία να στραφεί προς την πραγματική Της αποστολή, οι οποίοι απογυμνώνουν όλες τις παραισθήσεις και πλάνες, οι οποίοι αποτελούν ένδειξη αντίφασης σε ό,τι αποκαλείται ανθρώπινη σύνεση και ανθρώπινη “ευπρέπεια”. Μας προκαλεί, μέσα στην αδιαφορία μας και την ατομική μας ευχαρίστηση, στα ημίμετρά μας και την στείρα ευσέβεια. Σφυροκοπά με βαρειά την -δυστυχώς επικρατούσα- αναζήτηση προσωπικής εκπλήρωσης, αρμονίας, ειρήνης και ικανοποίησης μέσα από την θρησκεία. Αλλά δεν θα ήταν Ορθόδοξη, αν ο θάνατος και το μαρτύριο είχαν τον τελευταίο λόγο˙ διότι, επειδή ακριβώς κατέβηκε στην Κόλαση και άφησε τον Εαυτό της να χαθεί ανάμεσα στους άθεους, η Ζωή νίκησε το κράτος του θανάτου. Όπου εισήλθε η Ζωή, εκεί δεν μπορεί πλέον να εισέλθει ο θάνατος. Μέσα από Τάφο ακτινοβολεί η δόξα της Αναστάσεως.
 Η Αγιότητα της Μητέρας Μαρία αναγνωρίστηκε με πράξη της Αγίας Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου την 16η Ιανουαρίου 2004. Ηαγιοκατάταξη της Μητέρας Μαρία, μαζί με τον π. Δημήτριο, τον Γιούρι και τον Ηλία Φονταμίνσκυ τελέσθηκε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκυ στο Παρίσι την 1 και 2 Μαίου 2004. Εορτάζεται η μνήμη τους την 20η Ιουλίου.
******************************************************

«Ανοίξτε τις πόρτες σας στους αστέγους κλέφτες,καταστρέψτε κάθε άνεση, ακόμη και την μοναχική άνεση»

 
oσία Μαρία Σκομπτσόβα (+1945)
«Σταμάτα να ψέλνεις και να τραγουδάς και να μουρ­μουρίζεις
πάνω απ’ τις χάντρες του κομποσχοινιού σου!

Ποιόν λατρεύεις σ’ αυτή τη μοναχική σκοτεινή γωνιά της πολυτελούς εκκλησίας ( και της ψυχής σου)
με τις πόρτες όλες κλειστές;

Άνοιξε τα μάτια σου
και δες πως ο Θεός σου
δεν βρίσκεται μπροστά σου!
[ ...;]
Βγές από τους στοχασμούς σου
και βάλε στην άκρη
τα λουλούδια καί το λιβάνι σου!

Τι πειράζει αν τα ρούχα σου κουρελιαστούν και λερωθούν;
(και η ψυχή σου)
Συνάντησέ Τον και στάσου πλάι Του στη σκληρή δου­λειά με τον Ιδρώτα του προσώπου σου. ( και της ψυχής σου) [ ...;]Ανοίξτε τις πόρτες σας στους αστέγους κλέφτες, αφήστε τον έξω κόσμο να περάσει και να γκρεμίσει το υπέροχο λειτουργικό σας σύστημα, ταπεινώστε τον εαυτό σας, αδειάστε τον, κάντε τον εαυτό σας ασήμαντο. Όσο κι αν το κάνετε αυτό, μπορεί νομίζε­τε, η κένωση του εαυτού σας να συγκριθεί με αυτή του Χριστού; Δεχτείτε τον όρκο της πενίας σε όλη του τη συντριπτική αυστηρότητα: καταστρέψτε κάθε άνεση, ακόμη και την μοναχική άνεση [...]. Εξ άλλου, ο μοναχός είναι η κοπριά στη γλάστρα του Παραδείσου ———————————————————————————————————-

Οι συνθήκες σήμερα γκρεμίζουν στις καρδιές μας ό,τι είναι σταθερό, ώριμο, φωτοστεφανωμένο από τους αιώνες και κρατημένο με ευλάβεια μέσα μας.

«Οι μοναχές διακρίνονται από μεγάλη προσωπική ευσέβεια και η κάθε μοναχή προσπαθεί να βρει το Θεό, ίσως ακόμη και την αγιότητα. Αλλά ως αυθεντικοί οργανισμοί, ως ολότητες…είναι απλώς ανύπαρκτες. Η σημασία αυτών των παραμεθόριων μονών είναι αναμφισβήτητη: διασφαλίζουν ηθικές αρχές, συντηρούν τη μεγάλη κληρονομιά του παρελθόντος, το πολύτιμο θησαυροφυλάκιο της τελετουργικής μεγαλοπρέπειας και της παράδοσης…χαρακτηρίζονται ως μονές «αστικές»: κανείς εκεί μέσα δεν έχει ιδέα για το ότι ο κόσμος καίγεται. Δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον για τη μοίρα του κόσμου…Χρειάζεται ένας νέος τύπος μοναχισμού…ένας δρόμος ούτε εσωστρεφής, ούτε ασφαλής…μακριά από συνθήκες «άνεσης και ζεστασιάς». «Στις περισσότερες περιπτώσεις ο όρκος της αγνότητας…φέρνει στη μοναχική ζωή ανθρώπους που δεν έχουν δική τους οικογένεια, που δεν έχουν χτίσει προσωπική ζωή και που δεν έχουν αντιληφθεί σε ποιο βαθμό η απόλυτη ανεξαρτησία της προσωπικής ζωής είναι εντελώς ασύμβατη με το εσχατολογικό πνεύμα του μοναχισμού…Η ανάγκη να χτίσεις μια οικογένεια…είναι ανάγκη να χτίσεις μια φωλιά, να οργανώσεις και να σχηματίσεις μια προσωπική ζωή…Ένα εξαιρετικά περίεργο φαινόμενο έχει επιτελεστεί και οι θεμελιώδεις αξίες της μοναχικής ζωής έχουν σταδιακά αλλάξει…». «Ανοίξτε τις πόρτες σας στους άστεγους κλέφτες, αφήστε τον έξω κόσμο να περάσει και να γκρεμίσει το υπέροχο λειτουργικό σας σύστημα, ταπεινώστε τον εαυτό σας. ‘Όσο κι αν το κάνετε αυτό, μπορείτε, νομίζετε, η κένωση του εαυτού σας να συγκριθεί με αυτή του Χριστού; Δεχτείτε τον όρκο της πενίας σε όλη του τη συντριπτική αυστηρότητα: καταστρέψτε κάθε άνεση, ακόμη και μοναχική άνεση…Οι συνθήκες σήμερα γκρεμίζουν στις καρδιές μας ό,τι είναι σταθερό, ώριμο, φωτοστεφανωμένο από τους αιώνες και κρατημένο με ευλάβεια μέσα μας. Μας βοηθούν πραγματικά (είναι πλεονέκτημα να ζεις ανάμεσα σε ερείπια) μας εξωθούν να δεχτούμε τον όρκο της πενίας, να μην αναζητάμε κανόνες, αλλά αντίθετα να επιζητούμε την αναρχία των δια Χριστόν σαλών, μη ζητώντας το μοναχικό εγκλεισμό, αλλά την απόλυτη απουσία και του πιο ανεπαίσθητου εμπόδιου που μπορεί να χωρίσει την καρδιά από τον κόσμο και τις πληγές του»[1].

[1] (Παρουσίαση του βιβλίου του Σεργκέι Χάκελ: Μαρία Σκομπτσόβα, μια «δια Χριστόν σαλή» στους μοντέρνους καιρούς. εκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ. Μετάφρ. Νίκη Ι. Τσιρώνη). ——————————————————————————————————————————

Μία αγία με 1 ολόκληρη ζωή αντισυμβατικής αγιότητας και ολοκαυτώματος για τον αδελφό σε κάθε επίπεδο...  
Μία αγία με  ολόκληρη ζωή “αντισυμβατικής αγιότητας” και ολοκαυτώματος για τον αδελφό σε κάθε επίπεδο…

“Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι κάθε Χριστιανός καλείται να προσφέρει κοινωνική εργασία[....]Καλείται να οργανώσει την προσωπική ζωή των εργαζομένων, να προσφέρει στους ηλικιωμένους, να χτίσει νοσοκομεία, να ενδιαφερθεί για τα παιδιά, να πολεμήσει την εκμετάλλευση, την αδικία, την ανάγκη και την ανομία[...]. Οι ασκητικοί κανόνες είναι απλοί από αυτήν την άποψη, δεν επιτρέπουν παρεκβάσεις[...]για μυστικιστικές πτήσεις, συχνά περιορίζονται σε απλούς καθημερινούς στόχους και ευθύνες.(1939, Pravoslavnoe Delo, σσ.37-38).

——————————————————————————————– Η Μητέρα Μαρία είχε την δική της Λειτουργία «πέρα από τα σύνορα του ναού «μια Λειτουργία που προεκτεινόταν από την εκκλησία στον κόσμο». Εκείνοι που σχολίαζαν την απουσία της από τις ακολουθίες δε λάμβαναν υπόψη τους την επιμονή της στην ρήση:
«μέσα στην βαρετή, εργάσιμη ημέρα και τους , κάποιες φορές, κοινότοπους , ασκητικούς κανόνες που αφορούν στην συμπεριφορά μας απέναντι στις υλικές ανάγκες του πλησίον μας υπάρχει επίσης η εγγύηση της πιθανής κοινωνίας μας με τον Θεό.»
Η «ευσέβεια» μπορούσε να εξοργίσει και να θλίψει βαθειά την Μητέρα Μαρία. Όταν έμαθε ότι η Μητέρα Ευδοκία, μάζευε χρήματα στην εκκλησία για να αγοραστούν λειτουργικά βιβλία, θύμωσε πολύ. Ήταν δικαιολογημένη μια τέτοια δαπάνη σε εποχή ανεργίας και δυστυχίας; «Αυτό που με θλίβει περισσότερο από όλα είναι ότι ακόμη και με τους κοντινούς μου ανθρώπους αισθάνομαι να μας χωρίζει ένα τείχος , ακόμη και στα πιο στοιχειώδη πράγματα» έγραφε στο σημειωματάριο της. «Ευσέβεια, ευσέβεια, ευσέβεια, αλλά που η αγάπη που μετακινεί όρη; Όσο προχωρώ τόσο περισσότερο δέχομαι μέσα μου ότι αυτό είναι το μέτρο όλων των πραγμάτων. Όλα τα υπόλοιπα δεν είναι παρά κάποια υποχρεωτική εξωτερική πειθαρχία»
————————————————————————————————————– Οι δια Χριστόν σαλοί ήταν οι άγιοι της ελευθερίας Οι δια Χριστόν σαλοί ήταν οι άγιοι της ελευθερίας. Η ελευθερία μας καλεί, ενάντια σ’ όλο τον κόσμο, ενάντια όχι μόνο στους ειδωλολάτρες, αλλά και σε πολλούς που αρέσκονται να λέγονται Χριστιανοί, να αναλάβουμε το έργο της Εκκλησίας σ’ αυτό το δρόμο ο οποίος είναι και ο πιο δύσκολος. Και θα γίνουμε σαλοί δια Χριστόν, γιατί γνωρίζουμε όχι μόνο τη δυσκολία αυτού του δρόμου, αλλά και την απέραντη ευτυχία του να νιώθουμε το χέρι του Θεού σε ό,τι κάνουμε. Υπάρχουν δύο τρόποι για να ζήσεις Εντελώς νόμιμα και αξιοπρεπώς μπορείς να περπατάς πάνω στη γη: να μετράς, να ζυγίζεις και να προγραμματίζεις για το μέλλον. Aλλά είναι εξίσου δυνατό να περπατάς επί των υδάτων. Τότε είναι αδύνατο να μετράς και να προγραμματίζεις το μέλλον. Το μόνο πράγμα που είναι απαραίτητο είναι να πιστεύεις διαρκώς. Μια στιγμή ολιγοπιστίας κι αρχίζεις να βυθίζεσαι. […]Ανοίξτε τις πόρτες σας στους αστέγους κλέφτες, αφήστε τον έξω κόσμο να περάσει και να γκρεμίσει το υπέροχο λειτουργικό σας σύστημα, ταπεινώστε τον εαυτό σας, αδειάστε τον, κάντε τον εαυτό σας ασήμαντο. Όσο κι αν το κάνετε αυτό, μπορεί νομίζετε, η κένωση του εαυτού σας να συγκριθεί με αυτή του Χριστού; Δεχτείτε τον όρκο της πενίας σε όλη του τη συντριπτική αυστηρότητα: καταστρέψτε κάθε άνεση, ακόμη και την μοναχική άνεση [...].. ———————————————————————


Ένα τέτοιο σκανδαλιστικό υπόδειγμα σαλότητας και αγιότητας θα αντιμετωπίζοταν με έσχατο αφορισμό στην πολυβασανισμένη Ελλαδίτσα μας. Ακόμα και τώρα, πού στρατιές πειναλέων,αστέγων και αθέων παραδέρνουν μεταξύ θανάτου και απελπισίας και ψάχνουν χέρι βοηθείας και προσανατολισμού.Ακόμα και τώρα πού χιλιάδες πνευματικά αφώτιστοι παραδέρνουν στα ρεύματα και τις τάσεις, ψάχνοντας πιστότητα και αυθεντικότητα, εκεί πού δεν υπάρχει:στις ιδεολογίες του θανάτου.
Η Εκκλησία μας είναι παρούσα και βοηθάει,δεν αντιλέγω. Όμως κανείς δεν έχει την διάθεση να φτάσει σε "εξωπραγματικές ακρότητες", έως τον έσχατο Άδη, για να ανασύρει τον άνθρωπο. Βέβαια, η σαλότητα δεν είναι θέμα επιλογής ή προσποίησης,διότι καταντά απάτη. Είναι χάρισμα του Αγίου Πνεύματος, πού δίδεται στους πλέον ταπεινούς και πτωχούς τω πνεύματι, ως διακονία,χάρισμα και αντίδωρο. Πλην όμως η κοινωνική μας ποιμαντική βρίσκεται σε νηπιακή κατάσταση,λόγω των ευσεβιστικών αγκυλώσεων και ελέω της εξωτερικής "ευπρεπείας" πού διέπει τον χριστιανό νεοέλληνα(όχι κατ'ανάγκην τον επίσκοπο και τον ιερέα). Συνάμα, η ταύτιση μας με πολιτικές μερίδες μας κάνει βαθιά συντηρητικούς ,δυσκοίλιους και δύσπιστους (χριστιανική δεξιά) ή φανατισμένα παραταξιακούς και ακραίους και επιλεκτικούς στην κοινωνία προσώπων (χριστιανική αριστερά). Οι αγκυλώσεις ορίζουν τον νεοέλληνα. Φερόμαστε σαν κουτορνίθια , οριζόμενα από τους -ισμούς της Δύσεως, ξένους με την ρωμαίικη παράδοση .Επειδή επιλέξαμε τέτοιου είδους πνευματική κατάσταση ,ο Κύριος μας παρέδωσε στον προτεσταντικό Φαραώ του γερμανικού καλβινιστικού επεκτατισμού, για να βάλουμε μυαλό. Μας ταιριάζουν τα νέα αφεντικά μας! Εκτός αν αφυπνιστούμε και βρούμε τις ρίζες μας. Στην εν Χριστώ ελευθερία και στην καθ'ημάς Ανατολή.

Ένα ζεστό ρόφημα το καλοκαίρι… δροσίζει καλύτερα!

Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από την απόλαυση ενός καυτού τσαγιού μια καλοκαιρινή μέρα με υψηλές θερμοκρασίες… Είτε το πιστεύετε είτε όχι, είναι αλήθεια όπως επισημαίνουν οι επιστήμονες. Μια πρόσφατη μελέτη διαπίστωσε ότι (υπό τις κατάλληλες συνθήκες) ένα ζεστό ρόφημα μπορεί πραγματικά να σας δροσίσει καλύτερα από ένα κρύο.
perierga.gr - Ένα ζεστό ρόφημα το καλοκαίρι... δροσίζει καλύτερα!
Ο Δρ Ollie Jay από το Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ εξέτασε την αποτελεσματικότητα της κατανάλωσης τόσο ζεστών όσο και κρύων ποτών όταν πρόκειται για τη μείωση της θερμότητας του σώματος. Οι εθελοντές κλήθηκαν να οδηγήσουν ποδήλατα για 75 λεπτά στους 24 °C με 23% σχετική υγρασία. Έπιναν νερό σε τέσσερις διαφορετικές θερμοκρασίες, που κυμαίνονταν από 1,5 °C έως 50 °C.
Τα αποτελέσματα; Η έρευνα εξηγεί: “Μετά την κατάποση του ζεστού ποτού, η συνολική αποθήκευση θερμότητας σώματος ήταν στην πραγματικότητα χαμηλότερη μετά την άσκηση παρά με τα πιο δροσερά ποτά”. Κι αυτό έχει να κάνει με τον ιδρώτα και πώς επηρεάζεται από τη θερμοκρασία του ποτού. Ο ιδρώτας (ή, το πιο σημαντικό, η εξάτμιση του ιδρώτα) είναι το κλειδί για την επίτευξη της ομοιόστασης μετά την άσκηση. Όταν κάποιος πίνει ένα ζεστό ρόφημα, το σώμα αναζητά την παραγωγή ιδρώτα που με τη σειρά της μειώνει την εσωτερική θέρμανση, δροσίζοντας το σώμα.
πηγή

Εκπληκτικό σποτάκι για τον ημιμαραθώνιο Κρήτης - Πρωταγωνιστεί η «Ελληνίδα μάνα»

Εναν ιδιαίτερο τρόπο σκέφτηκαν οι διοργανωτές του ημιμαραθωνίου Κρήτης για να διαφημίσουν το αθλητικό γεγονός που θα πραγματοποιηθεί την 1η Οκτωβρίου στο νησί.
Στο διάρκειας σχεδόν 2,5 λεπτών σποτάκι, εμφανίζονται όλα τα... κουσούρια της Ελληνίδας μάνας αλλά και η μοναδική αγάπη της για τον γιο, τον οποίο καμαρώνει ανεξαρτήτως αποτελέσματος στην προσπάθειά του.



Είπε Γέρων : Τι μεγάλο δώρο απ’ το Θεό
να ακούς κατηγορίες
και να μη σε αγγίζει
τίποτε!

Όχι επειδή κάνεις κάποιο αγώνα
ή πιέζεσαι ή παρακαλάς
ή προσεύχεσαι.

Μα επειδή ζεις αλλού,
είσαι σε άλλο κλίμα
και άλλη ατμόσφαιρα.

Κατανοείς καλά ότι ο άλλος,
αν δεν είναι συντονισμένος
με το Θεό
και την αγάπη Του,
είναι φυσικό να κάνει
λάθος εκτιμήσεις,
και να λέει λόγια
που δεν έχουν καμία σχέση
με την αλήθεια.

Στη Φιλοκαλία
διαρκώς τονίζεται,
ότι η άγνοια των ανθρώπων
θολώνει το νου,
και δημιουργεί μπερδεμένους λογισμούς.

Το πιο μεγάλο μυστικό
για να κατανοείς τους άλλους,
να ερμηνεύεις τις πράξεις τους,
και κυρίως να μη διαλύεσαι,
είναι :
1. Να ζεις εσύ αλλού.
Στο ¨αλλού¨ της θείας Παρουσίας.
και
2. Να έχεις επίγνωση
της ανθρώπινης άγνοιας
που ταλαιπωρεί όλους μας.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι νοιώθω κάθε χρόνο τις μέρες αυτές...

ΑΝΧΗΣ ΣΤΑΥΡΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΕΛΔΥΚ - ΕΤΣΙ ΧΤΥΠΗΣΑΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΤΟ 1974
Εχασα 80 παλικάρια που πολέμησαν σαν λιοντάρια.Κάποιοι από αυτούς πεινάνε,άλλοι είναι στα ψυχιατρεία...
Ας κοιτάξει η πολιτεία τα παιδιά αυτά!

H γεώτρηση στο οικόπεδο 11 και ο Άγιος Ονησίφορος της Αναρίτας


Το πλοίο – γεωτρύπανο «West Capella», που χρησιμοποιείται στις γεωτρητικές εργασίες, βρίσκεται ήδη από την Τετάρτη 12 Ιουλίου και ώρα 1:30 π.μ., στο σημείο της γεώτρησης, όπου, προβαίνει στους απαραίτητους ελέγχους και δοκιμές του εξοπλισμού του και θα εφοδιαστεί με τα αναγκαία υλικά, όργανα και μηχανήματα.

Η γεώτρηση, αναφέρεται, εκτιμάται ότι θα ολοκληρωθεί εντός 75 περίπου ημερών, με μέγιστο γεωτρητικό βάθος τα 4.250 μέτρα περίπου κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και βάθος νερού στη θέση της γεώτρησης τα 1.698 μέτρα.
Γιατί οι Γάλλοι ονόμασαν το οικόπεδο 11 «Ονησίφορος»;
Το όνομα ανήκει στον Άγιο Ονησίφορο από την Αναρίτα Πάφου. Πώς συνδέεται όμως με το Οικόπεδο 11; Στα γαλλικά επιστημονικά αρχεία με πληροφορίες για την Κύπρο, υπάρχουν αρκετές γεωλογικές αναφορές σε κείμενο με περιγραφές που κάνουν μνεία στον Άγιο Ονησίφορο και ότι στις πηγές του Ερατοσθένη –όπου θα γίνει η γεώτρηση– καταγράφηκαν φαινόμενα που δείχνουν ότι υπάρχουν κοιτάσματα φυσικού αερίου.
Στις 24 Αυγούστου 2012, η κυπριακή εφημερίδα “Φιλελεύθερος” δημοσίευσε πρωτοσέλιδη είδηση με τίτλο: «Πίσω από τον Ερατοσθένη έβλεπαν αέριο» και υπότιτλο: «Ρωτούσαν πριν δεκαετίες, αν βυθίζονταν πλοία πάνω από το βουνό». Τότε διενεργούσε έρευνες με υποθαλάσσιο ρομπότ στην περιοχή του Ερατοσθένη το αμερικανικό ωκεανογραφικό σκάφος Ναυτίλος.
Η αποστολή ενδιαφερόταν να εξετάσει μέσω σεισμομέτρου και τη διάθλαση των σεισμικών κυμάτων σεισμών οι οποίοι εκδηλώνονται σε μεγάλες αποστάσεις από την Κύπρο ενώ επί δεκαετίες, βρετανική αποστολή που διενήργησε έρευνες στον “Ερατοσθένη” ενδιαφερόταν να μάθει αν υπήρχαν μαρτυρίες ότι πάνω από την υποθαλάσσια οροσειρά βυθίζονταν πλοία. Η εξήγηση που έδωσε ερευνητής ήταν ότι αν σε περίπτωση σεισμού παρατηρηθεί διαρροή αερίου, αυτό συντείνει στη μείωση του ειδικού βάρους του νερού, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πλοία που χάνουν την πλευστότητά τους και βυθίζονται.
Bρασμός εκ των πυθμένων της θαλάσσης…
Ο βίος του Αγίου Ονησιφόρου περιέχει, όπως όλοι οι βίοι των Αγίων, πραγματολογικά στοιχεία, τα οποία δεν σημαίνει ότι είναι μεταξύ τους σύγχρονα, ούτε ότι ακολουθούν τον ρου της διηγήσεως του βίου. Στο συναξάρι γίνεται μνεία της βασιλικής στρατιωτικής σχολής στην Κωνσταντινούπολη, από την οποία αποφοιτούσαν οι ανώτεροι αξιωματικοί του Βυζαντινού στρατού. Εκεί υπάρχει αναφορά σε σπάνιο φαινόμενο αιφνίδιας καταβύθισης πλοίων λόγω εκροής αερίων από τον βυθό.
Το φαινόμενο ήταν ακατανόητο στον συναξαριστή, γι’ αυτό και το αναγάγει στην εκ Θεού τιμωρία. Ο συναξαριστής χαρακτηρίζει το γεωλογικό φαινόμενο που περιγράφει ως “βρασμόν εκ των πυθμένων της θαλάσσης” που υγροποίησε λόγω υψηλής θερμοκρασίας την πίσσα με την οποία για λόγους υγρομόνωσης ήσαν αλειμμένα τα πλοία, με αποτέλεσμα να εισέλθουν νερά και να βυθισθούν αύτανδρα.
Βρασμός κατά τα βυζαντινά λεξικά σημαίνει: «βρασμός γης. Όταν κοχλάζη μετά κινήματος». Η έννοια του βρασμού ταυτίζεται με αυτή του σεισμού. Ο συναξαριστής δεν διευκρινίζει εάν ο «βρασμός» ήταν επακόλουθο σεισμού, αν και η αναφορά «εκ των πυθμένων της θαλάσσης» δηλώνει ότι το φαινόμενο δεν ήταν επιφανειακό, αλλά προήλθε ως ωστικό κύμα εκ των κάτω.
Ο συναξαριστής Άγιος από την Κωνσταντινούπολη
Οι αναφορές για το φαινόμενο ότι σε περίπτωση σεισμού παρατηρείται διαρροή αερίου με αποτέλεσμα τη μείωση του ειδικού βάρους του θαλασσινού νερού, την αδυναμία των πλοίων να επιπλεύσουν και τη βύθισή τους, συνδυάζονταν με το περιεχόμενο φυλλαδίου που διένειμε ο εφημέριος της Αναρίτας στην Πάφο και το οποίο περιείχε πληροφορίες για τον βίο του Αγίου Ονησιφόρου, προστάτη της Αναρίτας.
Από το συναξάρι πληροφορούμαστε πως ο Άγιος Ονησίφορος καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη, αποφοίτησε από τη βασιλική στρατιωτική Σχολή και έφθασε στον βαθμό του Ναυάρχου (Αυγουσταλίου).
Όταν υπήρξε ανάγκη αντιμετώπισης εχθρών εστάλη από τον αυτοκράτορα “μετά δυνάμεως στόλου διά πολλών πλοίων”. Η αρμάδα έφθασε στην Πάφο και αναφέρεται πως απωλέσθη όταν “έγινε βρασμός στην θάλασσα”.
Σύμφωνα με το συναξάρι, ο Άγιος Ονησίφορος κατέφυγε με δεκαμελές πλήρωμα στο λιμάνι της Πάφου επειδή ήταν ο πλησιέστερος ναύσταθμος. Συνεπώς το γεγονός συνέβη κάπου πλησίον της Πάφου και πλησίον αυτής βρίσκεται ο “Ερατοσθένης”, όπου παρατηρείται το φαινόμενο εκροής αερίων, όπως διαπίστωσε και ο «Ναυτίλος» και άλλες παλαιότερες έρευνες.
Η ιστορία αυτή καταδεικνύει ότι ο βρασμός εκ του πυθμένα της θαλάσσης στον Ερατοσθένη, που αναφέρεται στον βίο του Αγίου Ονησιφόρου, είναι η παλαιότερη περιγραφή εκροής υδρογονανθράκων κατά την πρώϊμη βυζαντινή περίοδο και θα μπορούσε να συσχετισθεί με τους σεισμούς του 4ου αιώνα που κατέστρεψαν την Πάφο, το Κούριον και τη Σαλαμίνα!
πηγή

Οι μεγάλοι σεισμοί και τα τσουνάμι της Κω


«Μαύρη» Παρασκευή για το νησί που σείεται από τους μετασεισμούς- Κως 21/07/2017: Δύο νεκροί, πάνω από εκατό τραυματίες από τα φονικά 6,4 ρίχτερ
Φωτογραφίες: Οι μεγάλοι σεισμοί και τα τσουνάμι της Κω

Αιτία των συχνών σεισμών στην περιοχή είναι η σύγκρουση των λιθοσφαιρικών πλακών της Αφρικής με εκείνη του Αιγαίου

Η γεωλογική θέση της Κω την έχει φέρει πολλές φορές κοντά στο σεισμικό φαινόμενο.

Οι συχνοί σεισμοί που έπληξαν το νησί έδιναν αφορμή για συνεχείς καταστροφές και ανοικοδομήσεις. Αιτία των συχνών σεισμών στην περιοχή είναι η σύγκρουση των λιθοσφαιρικών πλακών της Αφρικής με εκείνη του Αιγαίου. Αποτελέσματα αυτής της σύγκρουσης είναι η δημιουργία των ηφαιστείων και των σεισμικών ρηγμάτων δηλαδή βαθιών ρωγμών- σπασιμάτων της επιφάνειας της γης. Ένα γνωστό σεισμογόνο ρήγμα της Κω είναι και εκείνο που ξεκινά από την Τουρκία, περνά από το Άγιο Φωκά, διέρχεται από το ακρωτήριο Κρίκελλος της Κέφαλου και χάνεται ανοιχτά στη θάλασσα.




Το ρήγμα είναι ένα από τα δέκα μεγαλύτερα της Ελλάδας και έχει προκαλέσει στο νησί μεγάλους σεισμούς αλλά και τσουνάμι και φυσικά δεν είναι το μοναδικό στα Δωδεκάνησα.

Ο πρώτος ιστορικά καταγραμμένος σεισμός στο νησί  είναι του 6ου ή 5ου αι. π.X., και δεν άφησε εμφανή ίχνη στην οικοδομική ιστορία του νησιού.



Περί το 411 π.Χ., η Κως είχε γκρεμιστεί συθέμελα από έναν άλλο ισχυρό σεισμό, τον μεγαλύτερο απ’ όσους θυμόμαστε ¬ όπως γράφει ο Θουκυδίδης ¬ και οι κάτοικοί της Κω είχαν καταφύγει στα βουνά.

Ο Λακεδαιμόνιος Αστύοχος που περνούσε από την περιοχή με μερικά πλοία, βρήκε την ευκαιρία και λεηλάτησε πλήρως το νησί και την τότε πρωτεύουσα του την Αστυπάλαια που βρισκόταν στην Κέφαλο. Όμως, ο Αθηναϊκός στόλος με αρχηγό τον Αλκιβιάδη, ανακαταλαμβάνει την Kω και μεταφέρει τη νέα πρωτεύουσα του νησιού, στη σημερινή της θέση.



Το 27 π.Χ. και το 142 µ.Χ. νέοι καταστροφικοί σειστοί καταφέρουν ισχυρά πλήγματα στο νησί με αδιευκρίνιστο αριθμό θυμάτων.

Το 469 μ.Χ. επί αυτοκράτορα Λέοντος του πρώτου, νέος μεγάλος σεισμός σηματοδοτεί το τέλος της αρχαίας πόλης και την αρχή της παλαιοχριστιανικής περιόδου. Οι ειδωλολατρικοί ναοί μετατρέπονται σε χριστιανικές εκκλησίες, ενώ ταυτόχρονα ανεγείρονται πολυάριθμες βασιλικές.

Το 556 μ.Χ. σεισμός, μεγέθους 7 Ρίχτερ με επίκεντρο την περιοχή του Αγίου Φωκά κατέστρεψε σχεδόν ολόκληρη την Κω. Τότε ισοπεδώθηκε το Ασκληπιείο που είχε οικοδομηθεί το 400 π.Χ. αλλά είχαμε επιπλέον και την καταστροφική δράση ενός τσουνάμι,που προκάλεσε εκείνο το σεισμικό γεγονός.

Υπάρχει μια σημαντική περιγραφή της δράσης εκείνου του τσουνάμι που προέρχεται από τον αρχαίο ιστορικό Αγαθία τον Σχολαστικό, όπου το 556 μ.Χ. επί Ιουστινιανού, επισκέφτηκε την Κω λίγο μετά τα δραματικά εκείνα γεγονότα . Η περιγραφή είναι παραστατική αλλά και πολύτιμη, γιατί είναι ενός αυτόπτη μάρτυρα.

Πως το περιγράφει

«Εκείνη την μέρα το νησί σείστηκε και πολύ μικρό τμήμα του σώθηκε. Αμέσως ακολούθησαν πολλά και καταστροφικά γεγονότα. Η θάλασσα με ορμή πλημμύρισε τα οικήματα κοντά στις ακτές. Τα τεράστια κύματα προχώρησαν προς το εσωτερικό καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμα τους.

Έφτασε ακόμα και αυτούς που έτρεχαν προς τα ιερά για να γλιτώσουν. Εγώ έφτασα στο νησί λίγο μετά τον σεισμό και αντίκρισα την ερήμωση και την καταστροφή. Ξύλα, πέτρες και άλλα αντικείμενα ήταν διάσπαρτα…… Οι λίγοι άνθρωποι που συνάντησα ήταν σκυθρωποί και λυπημένοι γιατί έχασαν ανθρώπους και περιουσίες ….( Ιστορία ΙΙ,16 ).

Ο επόμενος ισχυρός σεισμός έγινε 18 Αυγούστου του 1493. Ήταν καταστρεπτικός για την Κω, περίπου 5.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν και καταστράφηκε ολόκληρο το χωριό της Αρχαίας Αντιµάχειας και μεγάλο τμήμα του χωριού των Ιωαννιτών ιπποτών. Ο σεισμός ήταν τόσο ισχυρός που προκάλεσε ζημιές, ακόμα και στην Αίγυπτο.

Στις 8 Φεβρουαρίου 1926, τοπικός σεισμός με επίκεντρο την Αντιμάχεια άφησε 2 νεκρούς και 200 τραυματίες, αλλά και στις 26 Ιουνίου 1926 σεισμός με επίκεντρο την Ρόδο μεγέθους 8 ρίχτερ, επηρέασε όλα τα νησιά και την Κω.

Στις 23 Απριλίου 1933, έγινε ένας μεγάλος και καταστρεπτικός σεισμός μεγέθους 6,6 ρίχτερ. Το χτύπημα του Εγκέλαδου ισοπέδωσε την πόλη της Κω, επιφέροντας σε αυτή φοβερές ζημιές και αλλάζοντας την εικόνα της για πάντα. Τα θύματα ήταν πολλά, 178 οι νεκροί και εκατοντάδες οι τραυματίες

Πληγωμένα βαρύτατα τα περισσότερα μνημεία του νησιού, εκατοντάδες οι άστεγοι και μία ευκαιρία για την ιταλική διοίκηση της εποχής, να στήσει εκ νέου μία νέα πόλη αλλά και να αποκαλύψει τα μνημεία που σήμερα θαυμάζουμε και επισκεπτόμαστε.

Στις 9 Ιουλίου 1956 μεγάλος σεισμός στο κεντρικό Αιγαίο μεγέθους 7,5 ρίχτερ έπληξε την Αµοργό και τη Σαντορίνη. Συνολικά 529 οικίες καταστράφηκαν και 53 άτομα σκοτώθηκαν.

Το σεισμό ακολούθησε τσουνάμι, µε σημείο εκκίνησης την Αµοργό και µε ύψος 25µ. έφτασε τα 10 μέτρα στη Φολέγανδρο, 5µ. στους Λειψούς και τα 15- 20 εκατοστά στη Ρόδο.

Στο δήµο της Καλύμνου 13 λεπτά µετά το σεισμό άρχισε η υποχώρηση της θάλασσας, η οποία σε ορισμένες περιοχές έφθασε τα 200µ. από τις ακτές. Μετά από 5 λεπτά έφθασε το πρώτο μεγάλο κύμα τσουνάμι ύψους 3,60µ.  Περισσότερα από 30 αλιευτικά σκάφη και ένα μεγάλο ιστιοφόρο παρασύρθηκαν και βγήκαν στην στεριά. Τρία άτομα πνίγηκαν και µια μεγάλη έκταση καλλιεργήσιμης γης αχρηστεύτηκε, από την κατάκλιση της θάλασσας.

Την Κω δεν την επηρέασε σημαντικά, ίσως γιατί δεν είχαν αναπτυχτεί οι τουριστικές υποδομές, όπως σήμερα στα βόρεια παράλια του νησιού .

Υπάρχει όμως ένα σημαντικό φωτογραφικό ντοκουμέντο της εποχής που μας δείχνει πως έφτασε εξασθενημένο πλέον το τσουνάμι μέσα στο λιμάνι της Κω και πως το αντιμετώπισαν οι τότε νέοι.



(Κείμενο: Ξενοφών Φανουρίου - Γεωλόγος –Ωκεανογράφος)
πηγη

Ερμηνεύτρια: Kαλλιόπη Βέττα
Μουσική: Γιάννης Κ. Ιωάννου
.Στίχοι: Tiμούλα Αδαμίχου
Αlbum: Ξαφνική Βροχή



Αν ζωγραφίσω τη χαρά
θα έχει άσπρα τα φτερά,
αν ζωγραφίσω την αγάπη
κόκκινη θα` ναι απ` τα λάθη.

Αν ζωγραφίσω τη ζωή
θα κάνω μόνο μια γραμμή,
που όσο μακραίνει θα ισιώνει
και το μελάνι θα τελειώνει.

Αν ζωγραφίσω ερημιά
θα` ναι καράβι στη στεριά,
αν ζωγραφίσω την αλήθεια
χρώματα απ` τα παραμύθια.

Αν ζωγραφίσω την ελπίδα
θα είναι μία ηλιαχτίδα,
αν ζωγραφίσω όλα τα δάση
θα` ναι η φωτιά που τα` χει κάψει.

Αν ζωγραφίσω τη σκιά
θα` ναι τα άσπρα σου μαλλιά,
αν ζωγραφίσω τ` όνομά σου
θα` χει το χρώμα απ` τη ματιά σου.

Δε θέλει χρώματα πολλά
να ζωγραφίσω τα απλά,
να` χει ο παράδεισος το μήλο
κι η μοναξιά μας έναν φίλο.
Οἱ μεγάλοι δὲν καταλαβαίνουν τίποτα ἀπὸ μόνοι τους, καὶ εἶναι κουραστικὸ γιὰ τὰ παιδιὰ νὰ προσπαθοῦν πάντα καὶ συνέχεια νὰ τοὺς ἐξηγοῦν τὰ πράγματα.

 Ἀντουὰν ντὲ Σὲντ Ἐξιπερὶ

Ἐπιστολή τοῦ Βέκκου πρός τόν ἰταλόν πάπαν δι’ ἧς ἀναθεματίζει πάντας τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς τούς μή δεξαμένους τήν ἑαυτοῦ δυσσέβειαν.

Σχετική εικόνα 
Ἐπιτρέψτε μου νά σᾶς ἀποστείλω συνημμένως ἕνα βραχύ ἀπόσπασμα ἀπό τά πρακτικά τῆς Λυών. Ἀφορᾶ στήν ἐπιστολή τοῦ Βέκκου πρός τόν ἰταλό πάπα. Ἡ διαπίστωση εἶναι τό ὁλιγότερον θλιβερή: Ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται! Καί τότε καί τώρα -γιά τόν ἴδιο λόγο τῆς ψευτοένωσης- οἱ ἴδιοι διωγμοί, ἀφορισμοί καί καθαιρέσεις σέ βάρος τῶν ὁμολογητῶν τῆς Πίστεως, ὅπως ἐπίσης καί ἡ ἴδια προδοσία καί περιφρόνηση τῶν ἁγίων μας Πατέρων. 
  Φώτης Μιχαήλ ἰατρός


(Ἀπόσπασμα ἐκ τῶν πρακτικῶν τῆς Λυών)
 DOSSIER GREC DE L’ UNION DE LYON 1273-1277
INSTITUT FRANCAIS, D’ ETUDES BYZANTINES, PARIS, 1976
PAR
V. LAURENT  et J. DARROUZES
(Σελ. 480-485)

... τῇ σῇ μακαριότητι διά τοῦ παρόντος ἀναγνωρίσαι διανέστημεν γράμματος, παραστῆσαι βουλόμενοι ταύτῃ σαφῶς ὅπως θερμότατα τῆς τοιαύτης τῶν ἐκκλησιῶν εἰρήνης ἀντιποιούμενοι τά ἀνέκαθεν προσαρμόσαντα τῇ ἀποστολικῇ καθέδρᾳ πρεσβεῖα τε καί προνόμια μή μόνον ἀσπασίως ταύτῃ παρέχομεν , ἀλλά καί διά παντός παρέχει αὐτῇ προθυμούμεθα.
Καί πρῶτον μέν ὅτι τό σχίσμα τῶν ἐκκλησιῶν, ὡς ἀδίκως καί παραλόγως πάλαι παρεισθαρέν ἐξ ἐπηρείας σατανικῆς, ὅλῃ ψυχῇ καί γνώμῃ κατ’ ἀρχάς τῆς καταλλαγῆς τελείως ἀποβαλλόμενοι, στέργομεν ἅπερ ἐκυρώθη τηνικαῦτα διά τόμου συνοδικοῦ, καί τό πρωτεῖον, τήν ἔκκλητόν τε καί τό μνημόσυνον τῷ ἀποστολικῷ θρόνῳ προσνέμοντες, ταῦτα φυλάττειν ἀπαραποίητα καί εἰς τό ἑξῆς ὑπισχνούμεθα, μηδέν αὐτῶν ἐπαγγελόμενοι κατά μηδένα τρόπν καινοτομῆσαι τό σύνολον.
Ἔπειτα δέ προδηλοῦμεν τῇ μεγάλῃ ἀγιωσύνῃ σου ὡς, ἐπεί τῆς τοιαύτης ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν –πρόρρησις Θεοῦ- τόν ἀρχέκακον οὐκ ἦν ἠρεμεῖν, ὅθεν καί τῶν ἡμετέρων τινάς ἄξια δοχεῖα τῆς ἑαυτοῦ κακίας εὑρών, τόν οἰκεῖον ἰόν τούτοις ἐξεμέσας ἐνέχεεν, οἵ καί πλήρεις γεγονότες τοῦ Πονήρου νόθον διδασκαλίαν εἰσηγοῦντο καί παρέγγραπτον τῷ τοῦ Κυρίου λαῷ, πείθοντες τούτους διά τήν τοιαύτην εἰρήνην καταφρονεῖν τῶν ἐν τοῖς ἱεροῖς καί θείοις οἴκοις συνάξεων,
... διά ταῦτα σπουδῇ πολλῇ τῶν θεοστεφῶν ἁγίων αὐτοκρατόρων μου πᾶσα τῶν ἀρχιερέων θεία χορεία καί πάλιν ἐπί τό αὐτό συναθρίζεται. Σύν οἷς ἡ μετριότης ἡμῶν, μετακαλεσαμένη τούς τῆς τοιαύτης ἀπάτης προστάτας καί ἀρχηγούς , καί τούτων πολλούς διορθωσαμένη διδασκαλίαις καί παραινέσεσιν, ὡς εἶδέ τινας ἐξ αὐτῶν τῇ οἰκείᾳ πλάνῃ διά τέλους ἐμμείναντας, ἀπόφασιν κοινῇ τῇ ψήφῳ κατά τούτων ἐξήνεγκεν. Ἥτις καί πάντας τούς οὕτως ἔχοντας ἱερωμένους μέν ὄντας ἐν ὁποιοδήτινι τάγματι, εἴτε τῷ τῆς ἀρχιερωσύνης ἐνθεωροῦντες σεμνώματι, εἴτε πρσβύτεροί εἰσι τόν βαθμόν, εἴτε τοῖς διακόνοις συγκαταλέγονται, τούτους πάντας, πρός δέ καί μοναχούς καί αὐτούς ἱερωσύνης παντοίας περικειμένους ἀξίωμα, καθαιρέσει καί ἀναθέματι καθυπέβαλε. Λαϊκούς δέ καί ἄλλως αὖ μοναχούς,  οἵτινες καί ἰδιῶται καλοῦνται διά τό μηδόλως ἱερωσύνῃ κοσμεῖσθαι, ... ἀφορισμῷ καί ἀναθέματι καί τούτους παρέπεμψεν.
... τήν ἀποστολικήν ἐκκλησίαν τῆς Ρώμης ὀρθόδοξον οἴδαμεν, ὁμογνωμοῦντες ταύτῃ κατά τήν ἔννοιαν.