Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

ΚΑΠΟΤΕ ΗΣΟΥΝ ¨ΠΑΠΑΔΑΚΙ¨...

 
Είπε Γέρων :
Στο βιογραφικό μεγάλων άθεων,
διαβάζουμε φράσεις σαν αυτές:
Είχε πατέρα ιερέα.
Η θεία του ήταν μοναχή και τον είχε πολύ βοηθήσει.
Πήγε σε σχολείο εκκλησιαστικό.
Οι γονείς του ήταν πολύ πιστοί και αυστηροί
και τηρούσαν όλους τους εκκλησιαστικούς κανόνες.
Πρώτα σπούδασε θεολογία.
Κάθε χρόνο πήγαινε σε ιερά προσκυνήματα και μονές.
Ο θείος του φρόντισε να λάβει όλη την σωστή πνευματική αγωγή.
Και άλλα παρόμοια, που δείχνουν ένα ¨λαμπρό¨ πνευματικό ξεκίνημα,
που δεν προμήνυε με τίποτα τη μελλοντική ¨καταιγίδα¨.

Δεν είναι τυχαίο, επίσης,
ότι οι πιο πολλοί αντιδραστικοί
και σημαντικοί άνθρωποι του καιρού μας,
σε συνεντεύξεις που δίνουν στα μέσα επικοινωνίας,
ή σε παρέες που εμπιστεύονται,
αναφέρουν ότι στα παιδικά τους χρόνια
πήγαιναν κάπου κατηχητικό,
ότι ήταν ¨παπαδάκια¨ στο ιερό,
ότι πήγαιναν σε χριστιανικές κατασκηνώσεις,
νήστευαν, εξομολογούνταν, κοινωνούσαν,
και γενικώς ¨μύριζαν λιβάνι¨.

Όμως κάτι στράβωσε στην πορεία.

Για πολλούς,
όλα αυτά δείχνουν
πόσο πολύ χάλασαν αυτά τα παιδιά
στην πορεία του χρόνου.

Για άλλους
όλα αυτά είναι αφορμή για καθρέφτισμα,
αυτοκριτική κι αυτογνωσία,
ώστε να δούμε την ποιότητα του χριστιανισμού
που διδάσκουμε και διαδίδουμε.

Ο Χριστός σίγουρα είναι ένας.
Μα οι εικόνες για το Χριστό
που βγαίνουν προς τον κόσμο μας,
άπειρες!
Όσοι και οι άνθρωποι που τις διδάσκουν.
Άλλες υγιείς,
με οξυγόνο, ανάσα ζωής και χαρά.
Κατάφαση του κόσμου,
αποδοχή του όλου ανθρώπου,
χωρίς να ακρωτηριάζεται και να ευνουχίζεται
ούτε η ψυχή, μα ούτε το κορμί.
Άλλες εικόνες του Χριστού όμως,
πάσχουν εγκληματικά.
Και κάνουν ζημιά μεγάλη.

Όταν φυσικά κάποιος είναι νέος,
δεν μπορεί να κρίνει εύκολα τον μεγαλύτερο,
ούτε έχει την σιγουριά για τον εαυτό του,
ώστε να πιστέψει ότι έχει δίκιο,
ειδικά αν μιλά με ιερέα,
που έχει κάτι σαν ¨αλάθητο¨ σε κάθε λόγο του.

Όταν όμως αυτός ο νέος μεγαλώσει και ωριμάσει,
όταν σπουδάσει, διαβάσει, ταξιδέψει,
κι όταν δει λίγο πιο κει,
τότε ξυπνά και καταλαβαίνει.
Και τρελαίνεται.

Κι όλη αυτή η ¨πνευματικότητα¨
και ¨υπακοή¨ των παιδικών χρόνων,
μετά,
γίνεται θυμός, οργή, αντίδραση
και επανάσταση.

Γι’ αυτό σου λέω,
ο Χριστός σήμερα είναι αναγκαίος
πιο πολύ από κάθε άλλη εποχή.

Όμως ο Χριστός.
Όχι εγώ κι εσύ.

Ούτε οι ιδέες μας γι’ Αυτόν.
Μα η γεύση Του.
Η εμπειρία Του.
Η ανάσα Του.
Η Ζωή Του.
Το άγγιγμά Του.

Κύριε, φανερώσου.

Εμείς, η πλειοψηφία,
αποτύχαμε να Σε νιώσουμε,
να Σε διδάξουμε,
να Σε κηρύξουμε.

Μας νοιάζει βασικά η δόξα,
η εξουσία,
ο χειρισμός,
το χρύσωμα της ψευτιάς μας
με τη λάμψη του φωτοστέφανού Σου.

Ψεύτες.

( Θα ‘θελα πολύ να πω, ¨ων πρώτος ειμι εγώ¨,
μα καταντάει ψέμμα κι αυτό, κι υποκρισία.)

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

υπερβολικά "διδακτικό".

Ανώνυμος είπε...

Αυτά αγαπητοί αδελφοί ισχύουν ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ, όχι μόνο για τα εκκλησιαστικά πρόσωπα. Μπορεί να έχουμε καλή διάθεση, καλή προαίρεση, καλά κίνητρα, να θέλουμε να αγωνιστούμε για την αλήθεια, ΑΛΛΑ μέσα σε αυτά ΔΥΣΤΥΧΩΣ συμπλέκονται και άλλα πράγματα όπως η κατάκριση, η τάση να υπερισχύσει η γνώμη μας, η αυτοδικαίωση κ.α. Ίσως στην αρχή δεν το καταλαβαίνουμε αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα, γι΄αυτό πρέπει να αρχίσουμε όλοι λεπτομερή εξέταση του εαυτού μας.
Υπάρχει ένα ωραίο περιστατικό που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, ενός ανθρώπου που ήταν πολύ ευχαριστημένος με τον εαυτό του, γιατί θεωρούσε ότι αγωνίστηκε πολύ για τον Χριστό, για τα θέματα της πίστης.. Και τότε του παρουσιάστηκε ένας άγγελος και του είπε "για να δούμε λοιπόν το έργο σου.." Από το σύνολό του, μόνο ένα πολύ μικρό μονοψήφιο ποσοστό (νομίζω 5%) γινόταν για την Δόξα του Κυρίου. Όλο το υπόλοιπο είχε άλλα κίνητρα. Δεν θυμάμαι ακριβώς τα ποσοστά που έπαιρνε π.χ. το κίνητρο της αυτοδικαίωσής του, ή της προβολής του, αλλά ήταν τόσο μεγάλα, που ουσιαστικά μετέτρεπαν αυτό που έκανε από δήθεν "θεάρεστο", σε βλασφημία. Ο άνθρωπος έπεσε απ΄τα σύννεφα. Και μετανόησε επιδιώκοντας από κει και πέρα πρώτα το θάψιμο του ΕΓΩ του, ώστε να μπορέσει να φανεί ο Κύριος σε ότι έλεγε και έκανε.
ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ μας χρειάζεται και ο μόνος τρόπος είναι η αδιάλειπτη ΜΕΤΑΝΟΙΑ και το πνευματικό πένθος. Πρώτα αυτό, για να μπορέσουμε να αγωνιστούμε με θεάρεστο τρόπο.